50% korting op dagentree bij verschillende wellness resorts >

Zoek binnen:

Anke's man heeft acute leukemie - toch stichtten ze een gezin

Anke (35) was nog maar 4 maanden samen met Dennis toen er leukemie bij hem ontdekt werd. Heel slecht nieuws, want er was geen geschikte stamceldonor en de artsen gaven hem nog een half jaar. Tóch besloten Anke en Dennis een gezin te stichten. “Hij is mijn grote liefde. Als ik met iemand kinderen wilde, dan met hem.”

“Hij is vast te druk op zijn werk, dacht ik toen Dennis in april 2015 klaagde over vermoeidheid en dat zijn eten niet goed zakte. Amper een week later kregen we een heel andere diagnose: acute myeloïde leukemie. Dennis was ziek. Heel ziek.”

Advertentie

Trouwen
“Dennis’ behandeling begon met een heel zware chemokuur die 8 weken duurde. Natuurlijk zat ik elke dag aan zijn bed. ‘Als je straks beter bent, gaan we trouwen’, zei ik op een middag. Maar beter worden was niet in zicht. De leukemie was maar niet onder controle te krijgen en het vinden van een stamceldonor bleek erg moeilijk. Dennis’ broers waren geen match en ook in de wereldwijde Stamceldonorbank was er geen geschikte donor te vinden. Ondertussen ging het steeds slechter met Dennis en beseften we dat er ook echt iets geregeld moest worden voor als het mis zou gaan. We konden naar een notaris gaan om administratieve zaken vast te leggen, maar trouwen wilden we toch. Een paar weken later gaven we elkaar het ja-woord. Een magische dag waarin we de liefde vierden, ondanks onze onzekere toekomst.”

Geen stamceldonor
“Maar al de dag na ons huwelijk belandden we in een donker dal. Het was definitief: er was geen enkele donor die matchte met Dennis. Behalve een palliatief traject met lichte chemokuren konden de artsen niets meer voor Dennis betekenen. Een half jaar was de verwachting, veel langer zou hij het niet volhouden. Die grote liefde die nog maar zo kort in mijn leven was, zou ook snel weer worden weggerukt.”

Een gezinnetje
“Dat onze toekomst samen uiterst onzeker was, betekende niet dat we onze grootste wens wilden opgeven: een gezinnetje. Dennis is mijn grote liefde. Als ik met iemand kinderen wilde, dan met hem. Wel wilde ik er zeker van zijn dat ik er niet helemaal alleen voor zou staan als Dennis weg zou vallen. Konden we op onze families rekenen? Mijn ouders waren kritisch, bang dat we deze beslissing uit pure emotie namen, maar ze begrepen ons ook. Waarom wachten?”

In één keer raak
“Na een uitgebreid traject bij de fertiliteitsarts – wilden we dit écht? Zou ik een leven als alleenstaande moeder aankunnen? Was het ethisch verantwoord? – kregen we groen licht om een IVF-traject te starten. En hier was het geluk eens wél aan onze zijde: meteen bij de eerste terugplaatsing raakte ik zwanger. Het werd een zwangerschap vol hoge pieken en diepe dalen. Dennis ging voor een alternatieve behandeling naar Duitsland en die leek aan te slaan, maar toch kwam de leukemie terug. Hij voelde zich goed, ziek of verschrikkelijk en natúúrlijk was ik bang: wat als ik alleen moest bevallen, dat kon ik helemaal niet! Gelukkig krabbelde Dennis net op tijd weer op en was hij degene die mijn hand vasthield onze dochter Robin ter wereld kwam.”


Anke, Dennis en dochtertje Robin. 

Een broertje of zusje
“Ik wist het 100% zeker: een broertje of zusje voor Robin zou leuk zijn, maar ik wilde die onzekerheid die ik tijdens mijn eerste zwangerschap had echt niet nog een keer meemaken. Maar sinds Robins geboorte ging het over het algemeen vrij goed met Dennis. Áls we een tweede wilden, dan is dit het moment. En ja hoor, wéér was het in het ziekenhuis in één keer raak.”

In het nu
“Op 23 oktober ben ik uitgerekend. Hoe het dan met Dennis gaat weten we natuurlijk niet, maar feit is wel dat hij er – ruim anderhalf jaar nadat hij werd opgegeven – nog altijd is. Ik blijf hopen: wie weet vinden ze een nieuw medicijn of blijkt Dennis de uitzondering op de regel. Het lukt natuurlijk niet altijd, maar ik probeer zo min mogelijk over de toekomst na te denken. Waarom nu al verdrietig zijn als we ook samen kunnen genieten van ons gezinnetje, van een strandwandeling op Texel? Je stelt je dromen bij, maar beleeft alles een stuk intenser. En wat de toekomst ook brengt, één ding is zeker: de momenten die we nu beleven, neemt niemand ons meer af.”

BOEK: Papa’s Bloed
Anke’s partner Dennis Verweijen schreef een boek over de vurige zoektocht naar een match met een stamceldonor die kan zorgen voor genezing. Papa’s bloed beschrijft een jaar vol onzekerheid, verlangen, hoop en troost. Het boek is nú te bestellen en met de opbrengst van het boek steunt Dennis Stichting Matchis. Een stichting die zich inzet om zoveel mogelijk stamceldonoren te werven. Stamcellen van een gezonde donor zijn van levensbelang. In Nederland is er een groot tekort aan stamceldonoren. Schrijf je in en maak daarmee het verschil.

WINNEN
Libelle mag 2 exemplaren van Papa’s bloed weggeven. Kans maken? Stuur een mailtje naar acties@libelle.nl o.v.v. ‘Papa’s bloed’. Deelnemen kan t/m maandag 22 mei, over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.

BEKIJK OOK: Meisje (2) met leukemie kijkt uit ziekenhuisraam en ziet verrassing van bouwvakkers.

[sm-video-embed]

[/sm-video-embed]

LEES OOK:

De mooiste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Interview: Elselien van Dieren. Beeld: privébeeld Anke.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien