Italiaans leren tassen van € 329,- voor € 79,95

Zoek binnen:

Exclusief interview met Astrid Holleeder: "Ik wil het laatste moment niet aan hém denken"

Vijf jaar geleden besloot Astrid Holleeder (51) dat het zo niet langer kon: haar levensgevaarlijke criminele broer Willem moest gestopt worden. Nu zit hij gevangen – en staat zij op zijn dodenlijst. Zeker na de publicatie van haar boek ‘Judas’. “Zomaar ergens naartoe fietsen, is er niet bij.”

Interview: José Rozenbroek 

Advertentie

Hoe ziet jouw leven er momenteel uit?
“Ik heb net een dipje achter de rug. Ik heb de woning leeggehaald waar ik 22 jaar heb gewoond. Daar woon ik al een tijdje niet meer, maar nu moest ik definitief afscheid nemen van mijn huis en mijn straat in de Rivierenbuurt, de fijnste buurt van Amsterdam. Daar kom ik nooit meer terug, en dat valt me zwaar. Zwaarder dan gedacht, want ik hecht niet zo aan materie. Maar goed, iedereen heeft weleens een dipje.”

Waar woon je nu?
“Ik ben ondergronds gegaan. En van dat ondergrondse hol probeer ik het beste te maken, met een plantje hier en een stoeltje daar. Maar mijn leven is natuurlijk heel erg veranderd. Ik zwerf van huis naar huis zodat ik moeilijk te traceren ben. Op verschillende plekken in de stad heb ik een auto staan, zodat niemand weet waar ik op zal duiken. Ik ben gestopt met werken als strafrechtadvocaat, wat ik twintig jaar met veel plezier heb gedaan. Ook ben ik gestopt met basketballen, wat ik al van kinds af aan deed. Ik heb opeens last van allerlei kwalen, darmontstekingen en zo, omdat ik niet meer beweeg. Ik kan niet zomaar een avond in een restaurant gaan eten. Mijn kleinkinderen kan ik niet van school halen. Dat kan ik die andere moeders toch niet aandoen? In hun plaats zou ik ook zeggen: ga jij eens een stukkie verderop staan.”

Een soort huisarrest?
“Ik kan overal naartoe, maar ik moet altijd nadenken over hoe en wat. Zomaar ergens naartoe fietsen, is er niet bij. Het kwetsbaarst ben ik als ik naar mijn auto loop. Als ik een brommer of scooter aan zie komen, ben ik weg. Ik heb natuurlijk sinds 1996 de 1e, de 2e, de 3e aanslag op Cor meegemaakt. Met de auto, met de fiets, met de motor. Ik weet hoe het werkt. Je bent zo weg. Met Wim voerde ik gesprekken over het moment dat je de schutter aan ziet komen. Dat allerlaatste moment – daar had hij het altijd over. Voor hem was dat het ultieme moment van macht. Want, zei hij, dan denken ze aan míj. Ik vroeg: ‘Maar waarom zouden ze aan jou denken, dat laatste moment? Ik zou denken dat je dan aan je kinderen denkt.’ Nee, zei hij, als ze hem aan zien komen, denken ze allemaal: had ik het maar niet gedaan. Daarmee bedoelde hij: had ik maar niet de boel verraden. Had ik maar niet met de politie gepraat.”

En jij, wat denk jij dat jij dan zult denken?
“Ik denk dat ik zal denken: ik ben blij dat ik het gedaan heb. En één ding weet ik zeker: ik wil het laatste moment niet aan hém denken.”

Te veel eer voor hem.
“Ja, daar geniet hij van. Daar kickt hij op.”

MEER LEZEN? 
Het volledige interview met Astrid Holleeder verscheen in Libelle 5-2017. “Soms denk ik: was het maar voorbij.” Het boek Judas is hier te bestellen.

 


Beeld: Familie Holleeder

Speel hier de snackpuzzel van woensdag 19 februari gratis

snackpuzzel

Premium

Dol op puzzelen, maar geen puzzelboekje bij de hand? Waag je dan aan deze gratis snackpuzzel – gewoon lekker online. Je vindt ‘m terug in jouw Bewaarlijst en je hebt 7 dagen om de snackpuzzel op te lossen. Succes!

[premium-verder-lezen]

[minipuzzel]

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien