Italiaans leren tassen van € 329,- voor € 79,95

Zoek binnen:

Ellie Lust over de ziekte van haar vrouw: "We moesten weer partners worden"

Als politiewoordvoerder was Ellie Lust (49) al een beetje bekend, maar door haar deelname aan het populaire tv-programma Wie is de mol?, werd ze in één klap een BN’er. Ellie over haar band met de belangrijkste vrouwen in haar leven: tweelingzus Marja en haar vrouw Boukje. 

Je tweelingzus en jij zijn allebei lesbisch. Hadden jullie het in de gaten van elkaar?
“Mijn broer noemt zichzelf ook lesbisch: hij valt ook op vrouwen. Ik kreeg een vriendinnetje toen ik in het Nederlands volleybalteam zat, ik zag dat Marja dat ook wel interessant vond. Toen hebben we het uitgesproken naar elkaar.”

Advertentie

Zijn jullie het type tweeling dat elkaar alles vertelt?
“Nee. We waren wel altijd samen. We delen heel veel met elkaar, nog steeds. We kunnen ook ontzettend lachen samen, humor die niemand snapt. Maar de navelstreng is door. Marja woont in Abcoude, ik in Amsterdam. Een aantal keer per week hebben we contact en dat vind ik heel leuk. Marja zit ook bij de politie. Als we een gezamenlijke trainingsdag hebben, plannen we dat met elkaar, dat vinden we leuk. Maar we gaan niet samen op vakantie, ik weet niet of dat goed zou gaan. We kunnen ons ook wel aan elkaar ergeren.”

Wat vind je – afgezien van jullie haarkleur – een groot verschil tussen jou en Marja?
“Ik denk dat ik wat brutaler ben. Marja is de échte slimmerik van ons twee. Ik heb vwo gedaan, twee certificaten behaald, daarna eredivisie en in het Nederlands volleybalteam en vervolgens naar de politie. Marja heeft in Amerika gestudeerd, haar masters gehaald en heeft drie studies op haar naam staan. Zij is de studiebol, ik ben heel erg een praktijkmens.”

Nu jij zo in de belangstelling staat, is het vaak: o, een tweelingzus. Hoe is dat voor haar?
“Ze zegt weleens: vaak gaat het in een gesprek binnen drie minuten over jou. Soms heeft iemand met haar staan praten, waarna diegene vervolgens mailt: ‘Hoi Ellie…’ Dat is erg, hè? Ik probeer Marja te betrekken in mijn wereld. Maar het is voor haar zeker niet altijd makkelijk en dat begrijp ik ook. Ik wil dat Mar gewoon tegemoet getreden wordt om wie zij is. Mijn broer is ook de broer van Ellie Lust, maar dat is anders. Mar en ik zijn tweeling en werken allebei bij de politie. Dat maakt het lastiger.”

Je noemt haar je heldin.
“We zeggen weleens: het ergste wat mij kan overkomen, is als jou iets overkomt. Als Marja met vakantie is, wil ik elke dag weten waar ze zit. Ik houd niet van vliegtuigen, zeker nu niet. Ik krijg haar reisschema met alle vluchten en ik wil meteen weten wanneer ze veilig geland zijn. Daar zet ik dan een krulletje achter. We zijn heel beschermend naar elkaar. Als ik vertel dat ik op wandelvakantie verdwaald was, krijg ik van Marja op m’n kop.”

LEES OOK: SASKIA NOORT: “IK BEN EEN LEUKER MENS DAN 20 JAAR GELEDEN”

Hoe ontmoette je je vrouw Boukje?
“Dat was in Zürich, bij een volleybalwedstrijd. Boukje was toevallig mee met Liesbeth, een vriendin die ik kende van de eredivisie. Ze kwam binnen en ik zei tegen Liesbeth: ‘Wie heb je nou meegenomen?! Ik was meteen helemaal verkocht. Op dat moment had ik een relatie met Jolanda. Weer thuis zei ik het meteen tegen Jolanda: ik kan niet meer verder met jou. Ik ben pijnlijk eerlijk geweest. We waren vijfeneenhalf jaar samen, hadden samen een huis gekocht. Maar ik móest voor Boukje kiezen. Jolanda is nog steeds een dierbare vriendin, inmiddels ook getrouwd met Gabriëlla. Boukje en ik zijn sindsdien samen, al zestien jaar.”

Jullie trouwden in 2005, wie vroeg wie?
“Boukje heeft mij gevraagd. Ze vindt het instituut huwelijk eigenlijk niks. Maar na vijf jaar bedacht ze dat ze me toch wel ten huwelijk wilde vragen.” Met een grijns: “Ook nog op zo’n heel foute dag, Valentijnsdag. Kwam ze met een bord met een rode zakdoek erop, geknipt in de vorm van een hart. Rode hartballonnen eraan. Ze las een gedicht voor dat Samen heette. Ze schoot vol en zei: zullen we dan ook maar samen trouwen? Ik schoot ook meteen vol, zaten we eerst even te snikken met z’n tweeën voordat ik ja zei.”

Een jaar later werd borstkanker geconstateerd bij haar.
“Ik ben altijd blij geweest dat we toen al getrouwd waren. Ik heb altijd gevoeld dat het toch anders is om binnen te komen als de vrouw van de patiënt dan als de vriendin. Iedereen kan de vriendin zijn, maar er is maar één haar vrouw.”

Hoe lang heeft het geduurd voordat ze genezen was verklaard?
“Het begon in maart 2006. Goddank werd na onderzoek duidelijk dat we ons konden richten op beter worden. Ik zeg we, omdat ik bij elke minuut ben geweest die ze in het ziekenhuis moest zijn. Ze heeft zes chemokuren gehad. Daarna is eerst haar linkerborst geamputeerd. In augustus 2008, tijdens een nabehandeltraject, werd de tweede borst verwijderd. Mijn vader overleed plotseling in datzelfde jaar, dat kwam erbij. Daarna pas kwam het besef wat er allemaal was gebeurd, voor haar én voor mij. De symbiose die we in die jaren hadden opgebouwd, moest ook weer los. We moesten weer partners worden, nadat we de jaren ervoor de rol van verzorger en patiënt hadden aangenomen.”

Hoe gaat het nu, tien jaar verder?
“Bouk zegt: het vertrouwen is er weer, maar het blinde vertrouwen is weg. Als ze nu pijn heeft in haar rug of hoofd, denkt ze: het zal toch niet terug zijn? Als je Bouk ziet, merk je niks. Maar de blijvende schade, nog los van haar borstamputaties, is dat ze minder aan kan. De drukke baan die ze had, dat kan niet meer. Maar dat vindt ze ook niet meer het belangrijkste. Ze heeft thuis een eigen praktijk en ze helpt mij bij het organiseren van wat er allemaal op mij afkomt op dit moment. Ze kookt geweldig en als ik thuiskom, staat het eten op tafel. Met onze twee katjes en hond Loetje zijn we eigenlijk een heel traditioneel gezin.”

Hoe heeft kanker jullie relatie beïnvloed?
“Ik denk dat we heel erg geleerd hebben wat we aan elkaar hebben. Toen mijn vader stierf, moesten we ook dat samen delen, ze hield veel van hem. Boukjes vader is vorige maand plotseling overleden. Dat is groot verdriet. Als je zestien jaar bij elkaar bent, maak je dat soort dingen samen mee. Dat gaat of heel goed of het gaat niet. Wij zijn een heel goed team, zo voelt het. Een leven zonder Boukje kan ik me niet voorstellen. Ik ben nergens zo thuis en zo veilig in wie ik ben als bij haar.”

LEES OOK:

De leukste artikelen van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan op Libelle.nl/nieuwsbrief.

Tekst: Caspar Pisters. Fotografie en styling: Rossi & Blake. 

Speel hier de woordzoeker van maandag 17 februari

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien