Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Eveline (45) had een affaire: "Ik loog alles bij elkaar om maar bij hem te kunnen zijn"

Eveline (45) is gelukkig getrouwd wanneer ze verliefd wordt op Emiel (45). “Na de eerste kus reed ik compleet overstuur naar huis. Mijn man dacht dat ik huilde om een akkefietje met mijn moeder.”

“Soms denk ik weleens: was ik hem maar voorbijgelopen, dan had ik andere mensen niet zo veel verdriet gedaan. Maar er was geen houden meer aan toen ik me op een beurs voor mijn werk voorstelde aan Emiel. Al meteen wilde ik zijn hand niet meer loslaten. Die lach, zijn hartelijkheid, zijn rust! Het raakte me diep. Emiel had exact hetzelfde. Maar mijn man was die middag bij me, en dus drukte ik mijn gevoel vlug weg. Emiel en ik hakkelden wat tegen elkaar en zwegen over het knetterende gevoel in onze buik op het moment dat we onze armen in elkaar haakten omdat we samen op de foto moesten.”

Advertentie

Compleet overstuur

“Terug naar huis probeerde ik hem snel te vergeten. Voor ons werk was verder contact nodig, maar dat hielden we zakelijk. Dat lukte 4 maanden, tot Emiel aangaf dat we moesten praten. Tijdens dat gesprek legden we onze gevoelens op tafel. Het overviel ons allebei. Emiel was single, maar ik was getrouwd. Ik zat niet bepaald te wachten op nóg een man in mijn leven. Bovendien wilde ik absoluut geen kinderen, en Emiel had er 2. Ze waren dan wel volwassen, maar wat moest ik met ze? Bij mijn auto kuste Emiel me en alles in me tintelde. Compleet overstuur reed ik naar huis. Mijn man dacht dat ik huilde om een akkefietje dat ik met mijn moeder had.”

Scheiden

“Tussen mijn man en mij ging het misschien niet geweldig na 7 jaar huwelijk, maar ik had het stukken slechter kunnen treffen. En ook al gaf ik geregeld aan dat ik dingen miste in onze relatie, hij bedoelde het allemaal goed en hij deed zijn best. Nachten piekerde ik over die ene zoen. Emiel en ik hielden contact via WhatsApp en e-mail. We wilden antwoorden, zekerheden. Urenlang belden we elkaar wanneer ik alleen was, tot Emiel na 3 weken aangaf dat hij écht voor me ging. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik besloot dat ik hem een kans wilde geven. Diezelfde avond vertelde ik mijn man dat ik wilde scheiden. Over Emiel zei ik niets, daarvoor kende ik hem nog te kort. Mijn man nam mijn mededeling niet serieus: ‘Dat wil je helemaal niet, en daarmee basta’, zei hij. Verder praten vond hij zinloos. Het maakte me in de war. Ik vroeg me af of ik Emiel niet eerst beter moest kennen voor ik de scheiding zou doorzetten. Wilde ik wel scheiden? En was Emiel wel wie hij zei dat hij was?”

Stiekem afspreken

“Stiekem spraken we af. Emiel woonde slechts een kwartier verderop, maar ik wilde niet naar zijn huis toe. Ik wilde absoluut niet verder gaan dan praten en zoenen, dus ik nam geen enkel risico om in de verleiding te komen. Ik appte mijn man dat ik wegreed bij familie wanneer ik al bijna thuis was, zodat ik Emiel nog 3 kwartier in een wegrestaurant kon zien. Of ik dronk gehaast thee bij een vriendin terwijl ik thuis had gezegd dat ik er bleef eten. Dan at ik stiekem met Emiel in een eetcafé. Kilometers reden we om, om op een parkeerplaats een kwartier lang elkaars hand vast te houden. Nog nooit was ik zo verliefd geweest. Dat mijn man vluchtte in overwerk maakte het voor mij makkelijker.”

Stoppen lukt niet

“Intussen loog ik alles bij elkaar. Ik durfde niemand  te vertellen over wat me was overkomen. Vreemdgaan was laf. Ik voelde me een slappeling dat ik Emiel niet kon afwimpelen. Bovendien, ik hoorde toch voor mijn man te kiezen? Emiel en ik mailden elkaar lange brieven over waarom het niet kon, waarom stoppen beter was. Ik zag Emiel als een ongewenste indringer in mijn leven. Ik verweet hem dat hij kinderen had, gebruikte het als excuus dat onze levens te veel van elkaar verschilden. Ik probeerde te stoppen met de affaire, maar als Emiel en ik dan wéér op precies dezelfde tijd online waren op WhatsApp, zag ik daarin opnieuw een bevestiging. Soms negeerde ik hem dagenlang, maar wanneer we elkaar dan weer ontmoetten, bestond de rest van de wereld niet meer. We voelden dat we hier niet zonder kleerscheuren voor een van ons drieën uit konden komen.”

Een sprookje

“6 weken na ‘de kus’ had mijn man in het weekend een sporttoernooi. Emiel en ik brachten in een hotel in een stad waar niemand ons kende onze eerste nacht door. Het was een sprookje. De volgende ochtend dacht ik dat ik stierf van verdriet. Ik schaamde me enorm voor mijn man, die mij altijd vertrouwd had en helemaal niets vermoedde. Tegelijkertijd zag ik Emiel wakker worden en voelde geen enkele spijt. Dit was geen bevlieging, geen naïeve verliefdheid. Ik kwam tot de pijnlijke conclusie dat Emiel beter bij mij paste dan mijn man. Ik hield zielsveel van mijn man, maar mijn hart was bij Emiel.”

Boosheid en verdriet

“Toen ik dat eenmaal besefte, vertelde ik thuis dat ik de scheiding wilde doorzetten. Ik legde ook uit waarom. Het nieuws sloeg in als een bom. Mijn man had nooit verwacht dat ik zoiets zou doen. Zou kúnnen doen. Hij reageerde furieus, agressief zelfs. Ook mijn moeder en bijna al mijn vriendinnen waren woedend. Ze vonden mij een slappeling en een ordinaire vreemdganger. Mijn moeder koos partij voor mijn man en hij pakte in zijn boosheid mijn huissleutels af. Maar er was vooral veel verdriet. Mijn man weigerde een tijd te eten en geregeld hoorde ik hem in de badkamer huilen. Pure machteloosheid, weet ik nu.”

Oneerlijke en vreselijke strijd

“Het was een oneerlijke en vreselijke strijd voor hem. In die tijd vroeg ik me vaak af waaraan ik was begonnen, zeker toen hij in zijn nieuwe woning trok. Ik miste hem vreselijk, wilde mijn beslissing terugdraaien en kiezen voor de makkelijkste weg. Ik wilde dat alles weer bij het oude was. Maar ik deed het niet. Ik zou dat doen uit loyaliteit of angst voor het onbekende. Bovendien was er door mijn gedrag al te veel stuk tussen ons. Ik wilde voorlopig alleen wonen, ook al kwam Emiel wel op bezoek. Ik had behoefte aan rust, huilde veel. In die maanden wenste ik meer dan eens dat ik nooit had bestaan.”

Vriendschap

“Toch heb ik doorgezet. Soms kan ik nog steeds niet geloven hoe snel alles is gegaan vanaf het moment dat ik Emiel 2 jaar geleden ontmoette. Mijn ex en ik zijn inmiddels gescheiden, en gelukkig hebben we elkaar teruggevonden in een vriendschap. Daar ben ik hem ongelooflijk dankbaar voor. Ik vind zijn gebaar van vriendschap meer dan ik verdien.”

Lange brieven
“Tussen Emiel en mij gaat het fantastisch. Al die tijd hebben we elkaar lange brieven gemaild over wat we voelden, onze pijn, ons geluk. Toen we een jaar samen waren, heeft Emiel die e-mails gebundeld tot een boek. Lezen wat hij doormaakte, beseffen dat ik iemand zo veel verdriet heb gedaan, maar iemand anders zo gelukkig heb gemaakt, werkte voor mij therapeutisch. Het steunde me in mijn verdriet toen de scheiding officieel in gang was gezet. Vaak heb ik samen met mijn ex staan huilen in de hal van mijn huis wanneer hij post kwam halen, en nog steeds hou ik immens veel van hem. Toch wist ik al toen ik Emiel die eerste keer een hand gaf, dat híj mijn man moest zijn. Sinds kort wonen we samen. En elke nacht dat ik naast hem lig, lijkt het alsof ik droom, zo gelukkig maakt hij me. Maar in bed, tussen sluimeren en slapen, huil ik soms om het verdriet dat ik heb veroorzaakt en de dromen die ik heb stukgemaakt.”

De beste artikelen van Libelle Daily in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan op Libelle.nl/nieuwsbrief.

Interview: Eveline Karman. Beeld: iStock

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Aan de wandel: de mooiste kunstroutes in heel Nederland

Wandelen en kunst kijken is een mooie combinatie: lekker buiten zijn en tegelijkertijd de mooiste objecten spotten.

Advertentie

Flevoland landschapskunst 190 km (deels met de auto)

Nergens ter wereld is op zo’n relatief klein oppervlak zo veel landschapskunst te vinden als in Flevoland. Deze route langs zeven bijzondere werken is 190 kilometer lang, dus pak de auto in de stukken tussen de steden en wandel dan van de ene creatie naar de andere. Begin in Lelystad bij Exposure, een 26 meter hoog stalen frame van een gehurkte man. Hij kijkt uit over het Markermeer om de maakbaarheid van de nieuwe polder te symboliseren. De tocht eindigt in Zeewolde. Dankzij Sea Level zie je opeens wat ‘zeeniveau’ eigenlijk betekent en heb je lopend langs de muur het idee dat je kopje onder gaat.

Hier vind je de Flevoland landschapskunst route >

Deventer buitenkunst (5 km)

Langs de IJssel, op pleinen en op verborgen plekken in de stad staan tal van prachtige sculpturen. Langs de oever van de IJssel staat gedenkteken ‘Het verstoorde leven’, vernoemd naar het dagboek van Etty Hillesum over kamp Westerbork. Verscholen tussen het groen van de Kloostertuin vind je het feloranje metalen kunstwerk genaamd ‘De poort’. Na de wandeling een beetje napraten kan ook uitstekend in de Hanzestad. Op het plein de Brink is altijd wel een gezellig terras te vinden of een een koffie to go te krijgen.

Den Haag street art tour door Binckhorst (verschillende afstanden)

Ooit een desolaat en rommelig industrieterrein tussen Voorburg en Den Haag met autobedrijven, havens en her en der een paar huizenblokken. Inmiddels is de wijk Binckhorst een openluchtgalerie. Slenter langs zo’n dertig graffitiwerken en murals; op wanden van gebouwen, transformatorhuisjes, pilaren, verstopt in steegjes en in de bidkapel op begraafplaats St. Barbara. Een van de opvallendste muurschilderingen van de route: de Canadese actrice Ellen Page, door Collin van der Sluijs & Super A.

Hier vind je de route door Den Haag >

Amsterdam stadswandeling bij de NDSM-werf (8 km)

Amsterdam zit vol straatkunst. Vooral in het gebied rond de NDSM-werf in Amsterdam-Noord kun je niet om de muurschilderingen en graffitikunst heen. Neem vanaf het Centraal Station het pontje en dool gewoon wat rond. In de wijk zijn gemakkelijk zestig street art werken te vinden. Ook is er vorig jaar een museum geopend voor straatkunst. In de 7000 meter grote expositiehal wandel je langs een geschiedenis van muren, viaducten en steegjes. Je vergeet bijna dat je binnen bent.

Hier vind je de route in Amsterdam >

Groningen kunstroute in het centrum (4 km)

In de stationshal begint de kunstbeleving al: het gebouw met glas-in-loodramen en tegeltableaus stamt uit 1896. Daarna loop je de stad door voor nieuwere kunstwerken. Het beeld Ultra aan de Emmasingel bijvoorbeeld, een vrouw met armprothesen om maar aan het schoonheidsideaal te kunnen voldoen. Aan het Emmaplein staat het eerste Nederlandse monument tegen de kernwapenwedloop, een kubusframe van gedeukt en gekarteld messing met daarin een kleinere kubus van zwart hardsteen. De route loopt langs 24 werken die ons iets leren over de geschiedenis of laten nadenken over de maatschappij. Wie nog meer objecten wil zien, kan na afloop van de wandeling het Groninger Museum bezoeken.

Hier vind je de route in Groningen >

Arnhem muurschilderingen stadswandeling (5 km)

Waar je ook kijkt, overal zijn bonte schilderingen. De felgekleurde dieren zijn van kunstenaar Dopie; een gigantische uil in de Wielakkerstraat, een eekhoorn in alle kleuren van de regenboog in de Eerste Wijkstraat en een vredesduif op de oude Coberco-melkfabriek. Van zo’n kleurexplosie word je toch vrolijk! Op de route ook het Feestaardvarken. Voor kinderen betekent het beeld van Florentijn Hofman (van Wie is de mol?) eindeloos veel speelplezier. Maar stiekem is het voor volwassenen ook leuk om op het negen meter hoge betonnen kunstwerk te klauteren. Voor € 17,50 leidt een lokale gids je in zo’n 2,5 uur langs alle verstopte creaties. Liever zelf op pad? Download dan voor
€ 9,95 de route.

Leeuwarden graffitikunst rondom het station (5 km)

Zodra de trein het station in rijdt, word je al getrakteerd op het eerste kunstwerk. De 188 meter lange geluidsmuur bij het spoor is in 2006 onder handen genomen door straatkunstenaars. Een portret van een 89-jarige Japanse vrouw met rijsthoed springt er meteen uit. Grappig: in de buurt van het station is nóg een station, van graffiti. Niet schrikken als je in het donker wandelt, dan lijkt het net of het voertuig op je af komt. Er is ook een ticketmachine afgebeeld met een kaartje naar DKV. Cambuur-supporters weigeren het over Heerenveen te hebben en
gebruiken steevast de afkorting voor ‘Dertig Kilometer Verderop’.

Ede straatkunst (route zelf uit te stippelen)

Toen de gemeente Ede in 2016 de met graffiti bekladde Bospoorttunnel voor de zoveelste keer wilde witten, had kunstenaar Xander van Doelen een beter idee. En hij kreeg het voor elkaar: dertig kunstenaars ontfermden zich over de tunnel. Het heidelandschap van Elmer Tuinstra is favoriet bij de buurtbewoners. Na het succes van de Bospoorttunnel kregen ook muren in het centrum van Ede een kunstzinnige touch. Een paar jaar geleden waren de silo’s van de Riedel-fabriek aan de beurt. De grauwe opslagplaatsen zijn nu speelse cilinders waarnaar je eindeloos kunt staren.

Hier vind je de route(s) door Ede >

Heerlen murals- en beeldenwandeling (5,5 km)

Sanne Gijsbers documenteerde vele jaren de street art scene in Heerlen en kwam erachter dat veel mensen niet weten wat voor moois er in de stad te zien is. Ook de inwoners zelf niet. Daarom organiseert ze nu rondleidingen langs verstopte minischilderijen en enorme muurschilderingen van internationale kunstenaars. Onderweg is er genoeg tijd om foto’s te maken. Liever op eigen houtje op pad door de betonnen jungle van Heerlen? Koop dan Sannes gids ENNE (€ 6,95) voor de route langs straatkunstwerken. Of print een gratis kaart waarop alle creaties staan en stippel zelf een leuke tocht uit.

Hier vind je de route in Heerlen >

Utrecht: buitenkunst in de stadswijken (route zelf uit te stippelen)

Vergeet het centrum en dwaal door Utrecht-Oost voor zwart-wit portretten van Barack Obama en Nelson Mandela en door de Vogelenbuurt voor gigantische grutto’s en duiven. In Overvecht is de Fluitspeler niet te missen. Op een flat hebben de kunstenaars van De Strakke Hand het werk van Abraham Bloemaert uit 1621 nageschilderd, het schilderij is dertig meter hoog en tien meter breed. Het pand op de hoek van de Mimosastraat en de Amsterdamsestraatweg is getransformeerd in een gigantische boekenkast. De afgebeelde boeken zijn de favorieten van de buurtbewoners.

Hier vind je de route in Dordrecht >

Leeuwarden: graffitikunst rondom het station

Zodra de trein het station in rijdt, word je al getrakteerd op het eerste kunstwerk. De 188 meter lange geluidsmuur bij het spoor is in 2006 onder handen genomen door straatkunstenaars. Een portret van een 89-jarige Japanse vrouw met rijsthoed springt er meteen uit. Grappig: in de buurt van het station is nóg een station, van graffiti. Niet schrikken als je in het donker wandelt, dan lijkt het net of het voertuig op je af komt. Er is ook een ticketmachine afgebeeld met een kaartje naar DKV. Cambuur-supporters weigeren het over Heerenveen te hebben en gebruiken steevast de afkorting voor ‘Dertig Kilometer Verderop’.

Rotterdam: street art

In Rotterdam is zó veel street art dat er maar liefst zes routes zijn uitgestippeld. Print een kaart met de wandelingen of download de app. Kom je met de trein? Kijk dan zodra je het station uit loopt omhoog, om niets van de muurschilderingen te missen. Welke route het ook wordt, loop in elk geval langs Noorderhof aan de Bergweg voor de prachtige schildering van de Rotterdamse kunstenaar Tymon de Laat. Met zijn kleurrijke werk wil hij tegen de Rotterdammers zeggen dat ze lief voor elkaar moeten zijn. Ook het werk van Telmo Miel & Smug in de Afrikaanderwijk heeft een mooie boodschap: het geraamte en de vrouw beelden uit dat we van binnen allemaal hetzelfde zijn.

Hier vind je de route in Rotterdam >

Utrecht: buitenkunst in de stadswijken

Vergeet het centrum en dwaal door Utrecht-Oost voor zwart-wit portretten van Barack Obama en Nelson Mandela en door de Vogelenbuurt voor gigantische grutto’s en duiven. In Overvecht is de Fluitspeler niet te missen. Op een flat hebben de kunstenaars van De Strakke Hand het werk van Abraham Bloemaert uit 1621 nageschilderd, het schilderij is dertig meter hoog en tien meter breed. Het pand op de hoek van de Mimosastraat en de Amsterdamsestraatweg is getransformeerd in een gigantische boekenkast. De afgebeelde boeken zijn de favorieten van de buurtbewoners.

Hier vind je de route in Utrecht >

 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Aan de wandel: de mooiste kunstroutes in heel Nederland

Wandelen en kunst kijken is een mooie combinatie: lekker buiten zijn en tegelijkertijd de mooiste objecten spotten.

Advertentie

Flevoland landschapskunst 190 km (deels met de auto)

Nergens ter wereld is op zo’n relatief klein oppervlak zo veel landschapskunst te vinden als in Flevoland. Deze route langs zeven bijzondere werken is 190 kilometer lang, dus pak de auto in de stukken tussen de steden en wandel dan van de ene creatie naar de andere. Begin in Lelystad bij Exposure, een 26 meter hoog stalen frame van een gehurkte man. Hij kijkt uit over het Markermeer om de maakbaarheid van de nieuwe polder te symboliseren. De tocht eindigt in Zeewolde. Dankzij Sea Level zie je opeens wat ‘zeeniveau’ eigenlijk betekent en heb je lopend langs de muur het idee dat je kopje onder gaat.

Hier vind je de Flevoland landschapskunst route >

Deventer buitenkunst (5 km)

Langs de IJssel, op pleinen en op verborgen plekken in de stad staan tal van prachtige sculpturen. Langs de oever van de IJssel staat gedenkteken ‘Het verstoorde leven’, vernoemd naar het dagboek van Etty Hillesum over kamp Westerbork. Verscholen tussen het groen van de Kloostertuin vind je het feloranje metalen kunstwerk genaamd ‘De poort’. Na de wandeling een beetje napraten kan ook uitstekend in de Hanzestad. Op het plein de Brink is altijd wel een gezellig terras te vinden of een een koffie to go te krijgen.

Den Haag street art tour door Binckhorst (verschillende afstanden)

Ooit een desolaat en rommelig industrieterrein tussen Voorburg en Den Haag met autobedrijven, havens en her en der een paar huizenblokken. Inmiddels is de wijk Binckhorst een openluchtgalerie. Slenter langs zo’n dertig graffitiwerken en murals; op wanden van gebouwen, transformatorhuisjes, pilaren, verstopt in steegjes en in de bidkapel op begraafplaats St. Barbara. Een van de opvallendste muurschilderingen van de route: de Canadese actrice Ellen Page, door Collin van der Sluijs & Super A.

Hier vind je de route door Den Haag >

Amsterdam stadswandeling bij de NDSM-werf (8 km)

Amsterdam zit vol straatkunst. Vooral in het gebied rond de NDSM-werf in Amsterdam-Noord kun je niet om de muurschilderingen en graffitikunst heen. Neem vanaf het Centraal Station het pontje en dool gewoon wat rond. In de wijk zijn gemakkelijk zestig street art werken te vinden. Ook is er vorig jaar een museum geopend voor straatkunst. In de 7000 meter grote expositiehal wandel je langs een geschiedenis van muren, viaducten en steegjes. Je vergeet bijna dat je binnen bent.

Hier vind je de route in Amsterdam >

Groningen kunstroute in het centrum (4 km)

In de stationshal begint de kunstbeleving al: het gebouw met glas-in-loodramen en tegeltableaus stamt uit 1896. Daarna loop je de stad door voor nieuwere kunstwerken. Het beeld Ultra aan de Emmasingel bijvoorbeeld, een vrouw met armprothesen om maar aan het schoonheidsideaal te kunnen voldoen. Aan het Emmaplein staat het eerste Nederlandse monument tegen de kernwapenwedloop, een kubusframe van gedeukt en gekarteld messing met daarin een kleinere kubus van zwart hardsteen. De route loopt langs 24 werken die ons iets leren over de geschiedenis of laten nadenken over de maatschappij. Wie nog meer objecten wil zien, kan na afloop van de wandeling het Groninger Museum bezoeken.

Hier vind je de route in Groningen >

Arnhem muurschilderingen stadswandeling (5 km)

Waar je ook kijkt, overal zijn bonte schilderingen. De felgekleurde dieren zijn van kunstenaar Dopie; een gigantische uil in de Wielakkerstraat, een eekhoorn in alle kleuren van de regenboog in de Eerste Wijkstraat en een vredesduif op de oude Coberco-melkfabriek. Van zo’n kleurexplosie word je toch vrolijk! Op de route ook het Feestaardvarken. Voor kinderen betekent het beeld van Florentijn Hofman (van Wie is de mol?) eindeloos veel speelplezier. Maar stiekem is het voor volwassenen ook leuk om op het negen meter hoge betonnen kunstwerk te klauteren. Voor € 17,50 leidt een lokale gids je in zo’n 2,5 uur langs alle verstopte creaties. Liever zelf op pad? Download dan voor
€ 9,95 de route.

Leeuwarden graffitikunst rondom het station (5 km)

Zodra de trein het station in rijdt, word je al getrakteerd op het eerste kunstwerk. De 188 meter lange geluidsmuur bij het spoor is in 2006 onder handen genomen door straatkunstenaars. Een portret van een 89-jarige Japanse vrouw met rijsthoed springt er meteen uit. Grappig: in de buurt van het station is nóg een station, van graffiti. Niet schrikken als je in het donker wandelt, dan lijkt het net of het voertuig op je af komt. Er is ook een ticketmachine afgebeeld met een kaartje naar DKV. Cambuur-supporters weigeren het over Heerenveen te hebben en
gebruiken steevast de afkorting voor ‘Dertig Kilometer Verderop’.

Ede straatkunst (route zelf uit te stippelen)

Toen de gemeente Ede in 2016 de met graffiti bekladde Bospoorttunnel voor de zoveelste keer wilde witten, had kunstenaar Xander van Doelen een beter idee. En hij kreeg het voor elkaar: dertig kunstenaars ontfermden zich over de tunnel. Het heidelandschap van Elmer Tuinstra is favoriet bij de buurtbewoners. Na het succes van de Bospoorttunnel kregen ook muren in het centrum van Ede een kunstzinnige touch. Een paar jaar geleden waren de silo’s van de Riedel-fabriek aan de beurt. De grauwe opslagplaatsen zijn nu speelse cilinders waarnaar je eindeloos kunt staren.

Hier vind je de route(s) door Ede >

Heerlen murals- en beeldenwandeling (5,5 km)

Sanne Gijsbers documenteerde vele jaren de street art scene in Heerlen en kwam erachter dat veel mensen niet weten wat voor moois er in de stad te zien is. Ook de inwoners zelf niet. Daarom organiseert ze nu rondleidingen langs verstopte minischilderijen en enorme muurschilderingen van internationale kunstenaars. Onderweg is er genoeg tijd om foto’s te maken. Liever op eigen houtje op pad door de betonnen jungle van Heerlen? Koop dan Sannes gids ENNE (€ 6,95) voor de route langs straatkunstwerken. Of print een gratis kaart waarop alle creaties staan en stippel zelf een leuke tocht uit.

Hier vind je de route in Heerlen >

Utrecht: buitenkunst in de stadswijken (route zelf uit te stippelen)

Vergeet het centrum en dwaal door Utrecht-Oost voor zwart-wit portretten van Barack Obama en Nelson Mandela en door de Vogelenbuurt voor gigantische grutto’s en duiven. In Overvecht is de Fluitspeler niet te missen. Op een flat hebben de kunstenaars van De Strakke Hand het werk van Abraham Bloemaert uit 1621 nageschilderd, het schilderij is dertig meter hoog en tien meter breed. Het pand op de hoek van de Mimosastraat en de Amsterdamsestraatweg is getransformeerd in een gigantische boekenkast. De afgebeelde boeken zijn de favorieten van de buurtbewoners.

Hier vind je de route in Dordrecht >

Leeuwarden: graffitikunst rondom het station

Zodra de trein het station in rijdt, word je al getrakteerd op het eerste kunstwerk. De 188 meter lange geluidsmuur bij het spoor is in 2006 onder handen genomen door straatkunstenaars. Een portret van een 89-jarige Japanse vrouw met rijsthoed springt er meteen uit. Grappig: in de buurt van het station is nóg een station, van graffiti. Niet schrikken als je in het donker wandelt, dan lijkt het net of het voertuig op je af komt. Er is ook een ticketmachine afgebeeld met een kaartje naar DKV. Cambuur-supporters weigeren het over Heerenveen te hebben en gebruiken steevast de afkorting voor ‘Dertig Kilometer Verderop’.

Rotterdam: street art

In Rotterdam is zó veel street art dat er maar liefst zes routes zijn uitgestippeld. Print een kaart met de wandelingen of download de app. Kom je met de trein? Kijk dan zodra je het station uit loopt omhoog, om niets van de muurschilderingen te missen. Welke route het ook wordt, loop in elk geval langs Noorderhof aan de Bergweg voor de prachtige schildering van de Rotterdamse kunstenaar Tymon de Laat. Met zijn kleurrijke werk wil hij tegen de Rotterdammers zeggen dat ze lief voor elkaar moeten zijn. Ook het werk van Telmo Miel & Smug in de Afrikaanderwijk heeft een mooie boodschap: het geraamte en de vrouw beelden uit dat we van binnen allemaal hetzelfde zijn.

Hier vind je de route in Rotterdam >

Utrecht: buitenkunst in de stadswijken

Vergeet het centrum en dwaal door Utrecht-Oost voor zwart-wit portretten van Barack Obama en Nelson Mandela en door de Vogelenbuurt voor gigantische grutto’s en duiven. In Overvecht is de Fluitspeler niet te missen. Op een flat hebben de kunstenaars van De Strakke Hand het werk van Abraham Bloemaert uit 1621 nageschilderd, het schilderij is dertig meter hoog en tien meter breed. Het pand op de hoek van de Mimosastraat en de Amsterdamsestraatweg is getransformeerd in een gigantische boekenkast. De afgebeelde boeken zijn de favorieten van de buurtbewoners.

Hier vind je de route in Utrecht >

 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Zorgenzoon - deel 42: "Jeetje, zou hij een vriendin hebben?"

Lars, die wegens ernstige gedragsproblemen anderhalf jaar in een instelling woonde, is terug in zijn geboortestad Amsterdam. Nadat hij een paar maanden bij een begeleid wonen groep heeft gewoond, krijgt hij voor zijn achttiende verjaardag een eigen flatje toegewezen. Met camerabewaking. Tijd om op eigen benen te leren staan, vindt Jeugdzorg. Dan wordt hij gearresteerd wegens verboden wapenbezit. Na een spannend weekend wordt hij vrijgelaten.

De eerste dagen na zijn vrijlating is Lars opvallend stil en rustig. Hij zegt er niet veel over, maar is duidelijk enorm geschrokken. Terecht natuurlijk. Het is goed om te zien dat wat gebeurde hem flink heeft aangegrepen. “Dit wil ik nooit meer meemaken,” is het enige wat hij vastbesloten zegt. Hij moet zich melden bij de reclassering. Die gaat voor de jonge delinquent een passende straf bedenken. Lars moet zelf de afspraak maken. Ik zie dat Lars zich er druk over maakt en gestrest is. Dat hij voorzichtig moet zijn met justitiële en zorgmedewerkers, is hem na al die jaren wel duidelijk. Ze zijn er over het algemeen vooral om de regels aan te geven, niet om hem te helpen.

Advertentie

Verhuizen

De zorgcoördinator van de woongroep waar Lars staat ingeschreven, belt om te zeggen dat ze hem graag willen houden. Maar dat de gemeente heeft aangegeven dat Lars de regels ernstig heeft overtreden en dat hij niet meer terug mag naar zijn flatje. Ook wordt hij overgedragen aan een andere Begeleid Wonen instantie. Pfff. Daar gaan we weer. De nieuwe organisatie zetelt in een ander deel van de stad. In een ongezellig ogend gebouw op een afgelegen industrieterrein moeten Lars en ik ons melden. Zo kom je nog eens ergens.

Jezelf redden

Een verzorgde Marokkaanse man met een krachtige uitstraling begroet ons joviaal en stelt zich voor als Hakan, de oprichter en initiator van de zorginstelling. Hij somt diverse succeservaringen op van de jongeren die hij tot nu toe begeleid heeft, zegt dat er een wereld aan mogelijkheden voor Lars ligt, mits hij meewerkt en deze uniek kans pakt. “Ik kan je begeleiden, maar jij bent de enige die jezelf kunt redden. Je moet het zelf willen en doen.” Zijn toon is luid en direct.

Huiswerk

Vervolgens informeert hij naar de ervaringen en wensen van Lars, die antwoordt dat hij het liefst thuis woont. “Dat zal niet gaan,” zegt de man resoluut. “Ik wil niet meer op een groep wonen.” Lars klinkt gedecideerd. “En ik wil geen camerabewaking.” Hakan belooft dat hij zal doen wat hij kan. En dat hij de persoonlijke begeleider van Lars wordt en dat Lars zijn huiswerk bij hem aan zijn bureau mag maken. Lars knikt en zegt ‘okee’. Ik weet nu al dat dit één keer gaat gebeuren en dan heeft hij het wel weer gezien op dat kale kantoor.

Vooruitgaan

Zolang Lars nog geen nieuw onderkomen heeft, woont hij bij mij. Dat dat niet te lang moet duren, voel ik aan alle kanten. Want eenmaal weer onder moeders vleugels, wordt het lastig hem weer ergens in te manoeuvreren. Om mijn razende en vooral bezorgde gedachten een beetje te dimmen, heb ik mezelf aangemeld voor kickbokstraining. In de openlucht. Samen met een vriendin. Ik wil niet somberen, ik wil fit worden. Me fris en fruitig voelen. Vooruitgaan.

Kickboksen

Bokstrainer Mo is klein, heeft kort grijs haar, een bijpassend baardje met bruine twinkelogen erboven en deelt commando’s uit. Hij is loeisterk. Vroeger werkte hij als portier bij nachtclubs. Zijn specialisatie: vervelende individuen uitschakelen met een gerichte knalharde stoot. Mijn vriendin en ik worden direct flink aan het werk gezet. We beginnen met hardlopen, om warm te worden. Dan volgen jumping jacks, squads en vervolgens moeten we een boksloopje laten zien. Om beurten stoot ik mijn in rood zwarte bokshandschoenen gestoken handen naar voren, terwijl ik hupbewegingen op de plaats maak. ‘Knieheffen,’ roept Mo. Braaf spring ik op en neer en trek mijn knieën zo hoog mogelijk op. ‘Hoger, hoger, kom op, je kunt het.’ Meine gute, wat een drilkoning.

Helder

Hij houdt zijn handen ter hoogte van mijn middel om de gewenste hoogte aan te geven. En zowaar lukt het mij om mijn knieën nog iets hoger te heffen. Dan gaan we eindelijk boksen. “Djepp djepp met links, rechter direct, linker hoek, rechter direct, low kick en kniestoot.” Ik sla en sla en schop. “Maak je kwaad, word boos”, roept Mo. Hoe het gebeurt, weet ik niet, maar ik vergeet alles om me heen en knal er op los. Pats, pats, kaboem. ‘Wow, goed zo!’ roept Mo. Zijn bruine ogen glimmen. Na ruim een uur is het klaar. Ik ben kapot. Mijn armen trillen, mijn benen doen pijn, mijn handen tintelen. Maar in mijn hoofd is de mist opgetrokken. De zon schijnt. Ik zie het leven even weer helder.

Hotelstudio

Het gesprek bij de reclassering is geweest. Lars moet zich de komende tijd regelmatig melden en zich vooral aan de regels houden. Dat betekent: luisteren naar Hakan, netjes naar school gaan en zorgen dat hij niet in contact met de politie komt. Anders kan hij alsnog achter slot en grendel belanden. Na een kleine week meldt Hakan dat er een passend onderkomen voor Lars gevonden is. In een studio in een hotel in een dorpje grenzend aan Amsterdam. Er zijn geen camera’s, wel een portier die erop toeziet dat Lars zich gedraagt, geen vrienden meeneemt naar zijn kamer en geen fratsen uithaalt.

Bemoeial

Lars gaat eerst kijken bij zijn nieuwe behuizing. En is niet eens ongeïnteresseerd. “Zal ik het doen?” hoor ik hem vragen door de telefoon. Aan de andere kant antwoordt een meisjesstem. Jeetje, zou hij een vriendin hebben? Veel keus heeft Lars trouwens niet. Het is deze studio of niets. Zijn vorige mentor Winfred helpt hem zijn bed en persoonlijke bezittingen verhuizen. Ik mag niet mee.

“Jij bemoeit je alleen maar weer met alles, ik doe het zelf,” zegt Lars gedecideerd.

Uppie

Nu woont mijn kind dus in een studio in een hotel in een dorpje buiten de stad. Zo blijft hij in ieder geval weg van zijn slechte vrienden, had Hakan gezegd. Ik zie alles van een afstand sceptisch aan. Lars in zijn uppie in een hotelstudio, waar hij zelf moet koken en niemand mag ontvangen. Ik heb er totaal geen beeld bij. Het is bijna drie kwartier fietsen vanaf het centrum. Hoe moet dat met zijn school? Gaat hij braaf huiswerk maken in zijn studiootje? Hakan is ervan overtuigd dat het gaat lukken. Als ik mijn laptop openklap, zie ik dat hij mij een facebook verzoek gestuurd heeft. Vlotte gozer.

Volgende week: Lars heeft wroeging

Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Zorgenzoon - deel 42: "Jeetje, zou hij een vriendin hebben?"

Lars, die wegens ernstige gedragsproblemen anderhalf jaar in een instelling woonde, is terug in zijn geboortestad Amsterdam. Nadat hij een paar maanden bij een begeleid wonen groep heeft gewoond, krijgt hij voor zijn achttiende verjaardag een eigen flatje toegewezen. Met camerabewaking. Tijd om op eigen benen te leren staan, vindt Jeugdzorg. Dan wordt hij gearresteerd wegens verboden wapenbezit. Na een spannend weekend wordt hij vrijgelaten.

De eerste dagen na zijn vrijlating is Lars opvallend stil en rustig. Hij zegt er niet veel over, maar is duidelijk enorm geschrokken. Terecht natuurlijk. Het is goed om te zien dat wat gebeurde hem flink heeft aangegrepen. “Dit wil ik nooit meer meemaken,” is het enige wat hij vastbesloten zegt. Hij moet zich melden bij de reclassering. Die gaat voor de jonge delinquent een passende straf bedenken. Lars moet zelf de afspraak maken. Ik zie dat Lars zich er druk over maakt en gestrest is. Dat hij voorzichtig moet zijn met justitiële en zorgmedewerkers, is hem na al die jaren wel duidelijk. Ze zijn er over het algemeen vooral om de regels aan te geven, niet om hem te helpen.

Advertentie

Verhuizen

De zorgcoördinator van de woongroep waar Lars staat ingeschreven, belt om te zeggen dat ze hem graag willen houden. Maar dat de gemeente heeft aangegeven dat Lars de regels ernstig heeft overtreden en dat hij niet meer terug mag naar zijn flatje. Ook wordt hij overgedragen aan een andere Begeleid Wonen instantie. Pfff. Daar gaan we weer. De nieuwe organisatie zetelt in een ander deel van de stad. In een ongezellig ogend gebouw op een afgelegen industrieterrein moeten Lars en ik ons melden. Zo kom je nog eens ergens.

Jezelf redden

Een verzorgde Marokkaanse man met een krachtige uitstraling begroet ons joviaal en stelt zich voor als Hakan, de oprichter en initiator van de zorginstelling. Hij somt diverse succeservaringen op van de jongeren die hij tot nu toe begeleid heeft, zegt dat er een wereld aan mogelijkheden voor Lars ligt, mits hij meewerkt en deze uniek kans pakt. “Ik kan je begeleiden, maar jij bent de enige die jezelf kunt redden. Je moet het zelf willen en doen.” Zijn toon is luid en direct.

Huiswerk

Vervolgens informeert hij naar de ervaringen en wensen van Lars, die antwoordt dat hij het liefst thuis woont. “Dat zal niet gaan,” zegt de man resoluut. “Ik wil niet meer op een groep wonen.” Lars klinkt gedecideerd. “En ik wil geen camerabewaking.” Hakan belooft dat hij zal doen wat hij kan. En dat hij de persoonlijke begeleider van Lars wordt en dat Lars zijn huiswerk bij hem aan zijn bureau mag maken. Lars knikt en zegt ‘okee’. Ik weet nu al dat dit één keer gaat gebeuren en dan heeft hij het wel weer gezien op dat kale kantoor.

Vooruitgaan

Zolang Lars nog geen nieuw onderkomen heeft, woont hij bij mij. Dat dat niet te lang moet duren, voel ik aan alle kanten. Want eenmaal weer onder moeders vleugels, wordt het lastig hem weer ergens in te manoeuvreren. Om mijn razende en vooral bezorgde gedachten een beetje te dimmen, heb ik mezelf aangemeld voor kickbokstraining. In de openlucht. Samen met een vriendin. Ik wil niet somberen, ik wil fit worden. Me fris en fruitig voelen. Vooruitgaan.

Kickboksen

Bokstrainer Mo is klein, heeft kort grijs haar, een bijpassend baardje met bruine twinkelogen erboven en deelt commando’s uit. Hij is loeisterk. Vroeger werkte hij als portier bij nachtclubs. Zijn specialisatie: vervelende individuen uitschakelen met een gerichte knalharde stoot. Mijn vriendin en ik worden direct flink aan het werk gezet. We beginnen met hardlopen, om warm te worden. Dan volgen jumping jacks, squads en vervolgens moeten we een boksloopje laten zien. Om beurten stoot ik mijn in rood zwarte bokshandschoenen gestoken handen naar voren, terwijl ik hupbewegingen op de plaats maak. ‘Knieheffen,’ roept Mo. Braaf spring ik op en neer en trek mijn knieën zo hoog mogelijk op. ‘Hoger, hoger, kom op, je kunt het.’ Meine gute, wat een drilkoning.

Helder

Hij houdt zijn handen ter hoogte van mijn middel om de gewenste hoogte aan te geven. En zowaar lukt het mij om mijn knieën nog iets hoger te heffen. Dan gaan we eindelijk boksen. “Djepp djepp met links, rechter direct, linker hoek, rechter direct, low kick en kniestoot.” Ik sla en sla en schop. “Maak je kwaad, word boos”, roept Mo. Hoe het gebeurt, weet ik niet, maar ik vergeet alles om me heen en knal er op los. Pats, pats, kaboem. ‘Wow, goed zo!’ roept Mo. Zijn bruine ogen glimmen. Na ruim een uur is het klaar. Ik ben kapot. Mijn armen trillen, mijn benen doen pijn, mijn handen tintelen. Maar in mijn hoofd is de mist opgetrokken. De zon schijnt. Ik zie het leven even weer helder.

Hotelstudio

Het gesprek bij de reclassering is geweest. Lars moet zich de komende tijd regelmatig melden en zich vooral aan de regels houden. Dat betekent: luisteren naar Hakan, netjes naar school gaan en zorgen dat hij niet in contact met de politie komt. Anders kan hij alsnog achter slot en grendel belanden. Na een kleine week meldt Hakan dat er een passend onderkomen voor Lars gevonden is. In een studio in een hotel in een dorpje grenzend aan Amsterdam. Er zijn geen camera’s, wel een portier die erop toeziet dat Lars zich gedraagt, geen vrienden meeneemt naar zijn kamer en geen fratsen uithaalt.

Bemoeial

Lars gaat eerst kijken bij zijn nieuwe behuizing. En is niet eens ongeïnteresseerd. “Zal ik het doen?” hoor ik hem vragen door de telefoon. Aan de andere kant antwoordt een meisjesstem. Jeetje, zou hij een vriendin hebben? Veel keus heeft Lars trouwens niet. Het is deze studio of niets. Zijn vorige mentor Winfred helpt hem zijn bed en persoonlijke bezittingen verhuizen. Ik mag niet mee.

“Jij bemoeit je alleen maar weer met alles, ik doe het zelf,” zegt Lars gedecideerd.

Uppie

Nu woont mijn kind dus in een studio in een hotel in een dorpje buiten de stad. Zo blijft hij in ieder geval weg van zijn slechte vrienden, had Hakan gezegd. Ik zie alles van een afstand sceptisch aan. Lars in zijn uppie in een hotelstudio, waar hij zelf moet koken en niemand mag ontvangen. Ik heb er totaal geen beeld bij. Het is bijna drie kwartier fietsen vanaf het centrum. Hoe moet dat met zijn school? Gaat hij braaf huiswerk maken in zijn studiootje? Hakan is ervan overtuigd dat het gaat lukken. Als ik mijn laptop openklap, zie ik dat hij mij een facebook verzoek gestuurd heeft. Vlotte gozer.

Volgende week: Lars heeft wroeging

Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien