We Will Rock You de musical: nu tot 50% korting!

Zoek binnen:

Johnny de Mol: "Mijn mensenhart en mijn televisiehart botsen weleens"

Johnny de Mol (37) heeft het afgelopen jaar niet stilgezeten. Binnenkort zien we hem op tv met ‘De reis van je leven’. Daarnaast zette hij zich in voor de vluchtelingen. Behoorlijk zware onderwerpen. Johnny weet daar wel raad mee: “Je moet het leven vieren. Door geregeld stil te staan bij serieuze problemen, maar ook door af en toe de boel de boel te laten.”

Hoe is je gemoedstoestand?
“Goed. Ik begon aan dit programma met de instelling dat we de grote thema’s – ziekte, afscheid en de dood – niet te zwaar wilden benaderen. Zo benader ik sowieso nooit iets trouwens. In het begin riep iedereen in ons team nog wel vaak: ‘Jeetje, heftig, heftig!’, maar gaandeweg kwamen we erachter dat eigenlijk ontzettend meeviel hoe pijnlijk het was. Eerder heel mooi en bijzonder dat we er deel van mochten uitmaken. Dankbaarheid en optimisme voeren bij mij nu de boventoon. Natuurlijk stond ik vaak met een brok in mijn keel, maar de momenten dat we met z’n allen hebben blauw gelegen van het lachen, waren talrijker.”

Advertentie

Waarom willen mensen een televisieploeg bij zo’n indringende reis, denk je?
“De meeste deelnemers willen een document maken voor het nageslacht. Ze hebben bijna allemaal kinderen, sommigen nog in de peuterleeftijd. Een enkeling doet het ook met een boodschap, zij willen alles nog eens één keer goed zeggen en vastleggen. 1 vrouw verzocht mij haar 2 beste vriendinnen te vragen of ze alvast hun begrafenisspeech wilde schrijven. Zij wilde graag weten wat ze straks gaan zeggen.”

Zou zoiets misschien ook iets makkelijker zijn als je er een min of meer onafhankelijke derde bij hebt?
“Ja, misschien. Maar voor die vriendinnen en vrienden was het ook behoorlijk pittig; zij werden overvallen in hun huiskamer: hallo, we gaan voor het laatst op reis. O ja, Johnny gaat mee. Gelukkig heb ik inmiddels wat vertrouwen door de manier waarop ik werk. Maar ja, je moet toch af en toe opnieuw in de auto stappen, je bent ook televisie aan het maken. Mijn mensenhart en mijn televisiehart botsten dan weleens. Maar de zieke stond op de eerste plek. Onze draaidagen waren superchill en de nazorg is fantastisch. Ik heb met alle 7 nog contact. Met Jette, die ons meenam naar Utah, heb ik een tattoo gezet. Dit vogeltje. Ja, intens allemaal, het is echt een van de meest gelaagde dingen die ik ooit heb gedaan.”

Had je dit programma 10 jaar geleden ook kunnen maken?
“No way. Ik denk ook niet dat mensen 10 jaar geleden met me mee waren gegaan. En terecht.”

Want jij bent volwassener geworden?
“Ja, maar ik koester ook nog steeds het kind in mij. Kinderen vragen gewoon alles. Aan iemand die ziek is: ga je dood? Aan een downie: waarom heb jij een gekke mond? De meesten van ons raken die onbevangenheid kwijt. Bij mij zit het er nog in. Als ik iemand zie met iets afwijkends, vraag ik altijd wat ze hebben. Dat lijkt vrijpostig, maar ik merk dat mensen het prettig vinden. Dan hoeven ze niets meer te verbergen. Het kind in mij gaat hand in hand met de volwassene die ik ben geworden. Ik kan me prima inzetten voor een goed doel met kinderen én op vrijdagavond een keer helemaal naar de gallemiezen gaan. Je moet het leven vieren. Door geregeld stil te staan bij serieuze problemen, maar ook door af en toe de boel de boel te laten.”

Een goed feestje staat los van het bereiken van emotionele volwassenheid. Dat gaat meer over of je iets zinnigs kunt met de grote thema’s die jij net noemde. Op een reis met ongeneeslijk zieke mensen.
Hij lacht een beetje verlegen. “Ja, ze nemen me wel serieus allemaal, geloof ik.”

Vind je het zelf ook prettig als iemand vraagt: wat heb jij? Jouw ‘afwijking’ is in zekere zin je bekende familie.
“Nou, dat hoeft van mij allemaal niet zo direct benoemd te worden, maar ik vind het wel vervelend als mensen ineens anders gaan doen als ik in de buurt ben. Doe even relaxed, man, denk ik dan. Toen ik klein was, merkte ik er niet zo veel van. Ik woonde lang in het buitenland met Willeke (Alberti, red.) en mijn stiefvader (voetballer Søren Lerby, red.), daar viel ik niet zo op. De belangrijkste lessen in mijn opvoeding waren: doe maar gewoon en maak dingen bespreekbaar, durf te vragen wat een ander bezighoudt.”

Heb jij veel mensen verloren?
“Ja, mijn goede vriendin Guusje Nederhorst. Een voetbalvriendje. Theo van Gogh, met wie ik hecht was, regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen. Ja, best veel begrafenissen dus, op betrekkelijk jonge leeftijd. Ik weet nog dat Guus aan het einde van haar leven tegen me zei: ‘Jeetje John, je gaat weer iemand verliezen, maar maak je niet druk, ik ga je er helemaal goed op voorbereiden.’ Dat is haar gelukt. We pakten het verdriet, maar ze liet ons ook vooruit kijken. We waren meer met leven bezig dan met haar dood. Zo is het bij dit programma ook, merk ik.”

Een leven zonder neerdonderende golven is ook een leven zonder liefde.
“Ja. Ik ben niet bang voor de golven van de rouw, mijn rouw of die van een ander. Dat doet me denken aan mijn vader. Op mijn 18e was ik runner voor een televisieserie. Ik moest Monique van de Ven ophalen voor opnames. Zij had net haar zoontje verloren. In de auto vertelde ze dat John haar een mooie brief had gestuurd, terwijl sommige mensen die veel dichter bij haar stonden, niets van zich hadden laten horen. Toen ik mijn vader later zei hoe lief ik dat vond, antwoordde hij: ‘Bij twijfel om iets te doen voor iemand omdat je bang bent voor hoe het overkomt: áltijd doen.’ Dat zal ik nooit vergeten.”

Heb je zelf ook wel eens zoiets gedaan?
“Met Jette, een van de deelnemers, heb ik in Utah een mooi liedje geschreven. Dat wilde ze nalaten. Terwijl ik daar was, overleed de moeder van mijn stiefmoeder Els, de vrouw van John. Ik moest doorvliegen, kon niet naar de begrafenis. Zonder een seconde twijfel heb ik het liedje van Jette en mij naar Els gestuurd. Bij haar was het 5 uur ’s ochtends en ze belde meteen op, want ze zat zelf net muziek te luisteren: ‘Mag ik het draaien op de begrafenis? Ben je er toch een beetje bij’, zei ze. Zo bijzonder hoe mijn eigen leven en mijn televisieleven daar verstrengeld raakten. Dus ja, De reis van je leven kostte veel energie, maar ik heb er ongelooflijk veel voor teruggekregen.”

Werd je niet bang voor alle ziektes waarmee je werd geconfronteerd?
“Nee, daar had ik geen last van. Alleen dat stomme roken. Ik heb voor het eerst echt het gevoel dat ik binnenkort ga stoppen. Verder had ik eerder het omgekeerde: dat ik nog meer van het leven moet genieten. Door de verhalen van alle deelnemers en hun vrienden drong weer eens tot me door dat belevenissen en herinneringen het belangrijkste zijn als het einde in zicht komt. Je moet samen mooie verhalen maken die de moeite waard zijn om door te vertellen.”

Meer Johnny
Het hele interview met Johnny de Mol lees je in Libelle 46, vrijdag 28 oktober in de winkels. De reis van je leven is vanaf maandag 31 oktober wekelijks te zien op RTL4, 20.30 uur.

LEES OOK:

VIDEO: Johnny’s moeder Willeke Alberti is blij dat zijn zoon weer verliefd is.

Interview: Els Quaegebeur. Fotografie: Liselore Chevalier

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien