Was Getekend, Annie. M.G. Schmidt stopt! Nu tot 15,- voordeel

Zoek binnen:

Merel (47) heeft longkanker

Tijdens haar vakantie in Frankrijk anderhalf jaar geleden merkte Merel Hennink (47) dat ze geen berg meer op kon fietsen. En dan was er nog dat rare hoestje… Kort daarna kreeg ze de diagnose longkanker. Ongeneeslijk. “Gerookt of niet gerookt, niemand verdient deze ziekte.”

“Onlangs was ik jarig, maar dat is geen ‘meetpunt’ meer sinds ik de diagnose longkanker kreeg. Nu is dat het moment van de diagnose. Elk halfjaar dat ik er na dit bericht nog ben, vieren mijn vriend Hans en ik dat. Een lotgenoot en ik noemen het gekscherend ons ‘second life’. Maar zo voelt het wel: als blessuretijd. Ik heb een doodvonnis gekregen, maar ieder mooi moment dat ik nu nog mee kan pikken, is winst.”

Vreemd hoestje
“In de zomer van 2014 was ik met mijn gezin op vakantie in Frankrijk. Zoals ik wel vaker deed, pakte ik op een dag de racefiets voor een tochtje door de bergen. Ik was al een tijdje moe, ik dacht dat het kwam door een drukke periode op mijn werk. Maar toen ik probeerde een berg op te fietsen, merkte ik dat mijn conditie sterk achteruit was gegaan. Ik was buiten adem. Niets voor mij. Ik was gewend om sportief bezig te zijn, liep regelmatig marathons. Ik moest vast meer trainen om mijn conditie weer op peil te krijgen. Dus dat deed ik, maar zonder succes. Toen ik er ook nog een vreemd hoestje bij kreeg waarbij soms slijm naar boven kwam, ging ik naar de huisarts. Ik had een longontsteking en moest aan de antibiotica. Die hielp niet, dus ik werd verder onderzocht. Binnen 2 weken zat ik bij de longarts, die slecht nieuws voor me bleek te hebben. Ik ben ernstig ziek. Ik heb longkanker en ben niet meer te genezen.”

LEES OOK: DE TERMINAAL ZIEKE MARLIES VERLOOR HAAR ZOON (19)

Een realist 
“Voor Hans kwam de diagnose als een donderslag bij heldere hemel. Hij kon niet geloven dat juist dit slechtste scenario op mij van toepassing was. Voor mij voelde het anders, het was de bevestiging van wat ik al wist: er was iets behoorlijk mis. Gek genoeg gaf juist deze diagnose me rust. Nu wist ik in ieder geval wat er met me aan de hand was en wat me te doen stond: zo snel mogelijk proberen de kanker te laten behandelen. De tijd die me nog rest, wil ik zo waardevol mogelijk invullen. Ik ben een positief ingesteld mens, maar ik ben ook een realist en ik sloeg na deze diagnose meteen aan het handelen. Ik wilde zorgen dat al onze financiële zaken goed geregeld waren. Ook dacht ik na over mijn crematie, bedacht bijvoorbeeld welke muziek er gedraaid moest worden. Dit was voor Hans erg moeilijk, hij had het gevoel dat ik al zó met mijn overlijden bezig was. Voor mij was het juist goed, het gaf me rust.”

Eerlijk zeggen
“Onze kinderen Bram en Marin, die nu 11 en 9 jaar zijn, moesten we ook vertellen wat er met me aan de hand was. Dat vond ik het moeilijkste. We wilden zo duidelijk mogelijk zijn en geen valse verwachtingen scheppen. Ik werk als projectleider op de Hanzehogeschool Groningen en ik heb advies ingewonnen bij mijn collega’s van de PABO én bij een hulpverlenersorganisatie hoe ik dat het beste kon doen. Dat bleek de manier te zijn die we zelf ook al hadden bedacht: zo eerlijk mogelijk. We vertelden: ‘Mama is ernstig ziek en kan niet meer beter worden. Hoe de ziekte verder zal verlopen, weten we niet.’ De kinderen begonnen in eerste instantie te huilen, maar al snel kwam Bram met de wijze woorden: ‘Misschien komt er wel een pil die jou toch nog een tijd in leven houdt.'”

Pillen
Ik kreeg vier chemokuren waardoor de tumoren zijn geslonken. Nu slik ik dagelijks medicijnen die ervoor zorgen dat de boel onder controle blijft. Voor nu werken die pillen goed en voel ik me er prettig bij. Ik heb best veel energie en kan vrijwel alles doen wat ik wil. Het is echter onduidelijk hoe lang ze hun werk blijven doen. Na een tijdje zal het effect minder worden en moet er gekeken worden naar een volgende behandelmethode. Op internet volg ik alle ontwikkelingen, ik ben actief in de patiëntenraad van Longkanker Nederland en heb veel contact met lotgenoten. We hebben nu zelfs een internationale website over de specifieke mutatie die ik heb, ROS1.”

LEES OOK: TERMINAAL ZIEKE MOEDER LAAT 40 BRIEVEN ACHTER VOOR HAAR DOCHTER 

Lichtpuntjes 
“Voor nu heb ik besloten dat ik zo veel mogelijk lichtpuntjes probeer mee te pikken. Die haal ik uit normale dingen, zoals het samenzijn met mijn gezin of met vrienden. De enige restricties die ik mezelf heb moeten opleggen is dat ik ’s avonds niet meer mag werken en dat ik naast mijn werk maar één activiteit per week buiten de deur mag plannen. Anders heb ik na een week geen energie meer en ben ik in het weekend niet in staat om nog iets te doen.”

Het normale leven
“Hoewel mijn wereld totaal op zijn kop staat, is er in het dagelijkse leven niet eens zo heel veel veranderd. Ik werk bijvoorbeeld nog steeds 32 uur. Ik heb door de kuren een tijdje wat minder moeten werken, maar zit nu weer op mijn oude niveau. Ik wil dat graag zo houden, want ik geniet enorm van mijn werk. Daar kan ik vergeten dat ik ziek ben omdat ik zo druk ben met andere dingen. Laatst zei een collega ook: ‘Ik heb nu een uur met jou in vergadering gezeten, maar geen seconde aan je ziekte gedacht.'”

Onbezorgde jeugd
Heel bewust proberen we het normale leven zo goed mogelijk door te laten gaan. We merken dat dit voor de kinderen het beste werkt. Toen ik een tijdje thuis was, vonden ze het maar raar om mij op de bank aan te treffen als ze uit school kwamen. Daardoor werden ze steeds met mijn ziekte geconfronteerd. Dat is wat mij het meest verdriet doet. Niet eens zozeer dat ik dood ga, maar dat ik hen ermee belast. Ik had ze zo graag een onbezorgde jeugd gegund. Laatst stonden mijn dochter en haar vriendinnen op de hockeyclub hun toekomstdromen te bespreken. Toen zei ze: ‘Als ik later moeder word, is mijn moeder er niet meer.’ Andere moeders hoorden dat ook, we schoten allemaal vol.”

LEES OOK: VROUW CONFRONTEERT SCHELDENDE JONGEREN MET FOTO ZIEK ZOONTJE

Schaamte voor je ziekte
“Longkanker is op het moment veel in het nieuws doordat Johan Cruijff het heeft. Ik vind het vreselijk voor hem dat hij ook ziek is. Wel is het goed dat er op deze manier aandacht voor de ziekte komt. Toen er tijdens voetbalwedstrijden in de veertiende minuut voor hem werd geklapt in de stadions, schreef hij: dit applaus is ook voor alle andere patiënten. Zo voelde ik het ook, ik ben niet alleen. Jaarlijks krijgen twaalfduizend mensen in Nederland de diagnose longkanker en het sterftecijfer is hoog. Er is veel onderzoek nodig, maar daarvoor is nog te weinig geld. Daarom vind ik het belangrijk om mijn verhaal te delen en hiermee longkanker op de kaart te zetten. Veel patiënten durven niet voor hun ziekte uit te komen omdat ze zich schamen. Dat heeft voornamelijk te maken met het stigma dat de ziekte heeft. Vooral mensen die ooit gerookt hebben, durven het niet te vertellen. Alsof het hun eigen schuld zou zijn. Onzin natuurlijk. Of je nou gerookt hebt of niet, níemand verdient het om zo ziek te worden.”

Interview: Merel Brons. Fotografie: Petronellanitta

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien