Holland Zingt Kerst: € 24,95 per kaart >

Zoek binnen:

Lotte (28): "Mijn vader bleek niet mijn biologische vader te zijn"

Een paar jaar geleden vertelden de ouders van Lotte (28) dat haar vader niet haar verwekker is en dat ook haar broer en zus ieder een andere biologische vader hebben. “Ik heb nooit iets in de gaten gehad. En mijn broer weet nog steeds van niets.”

“Het was in de zomer van 2011. Mijn vriend en ik waren net terug van vakantie toen ik een telefoontje kreeg van mijn moeder. Of ik wilde langskomen. Alleen. We moesten praten. Ik wist meteen dat het om iets belangrijks ging, want mijn ouders zijn beiden geen grote praters. Wat was er in hemelsnaam aan de hand?”

Een donderslag bij heldere hemel
“Toen ik bij mijn ouders aankwam, was mijn zus Anneleen er ook. Mama viel meteen met de deur in huis: ‘Het gaat over papa’. ‘Is hij ziek?’, vroeg ik bezorgd, want mijn vader had de laatste tijd wat gezondheidsproblemen. En daarna: ‘Jullie gaan toch niet scheiden?’ ‘Nee, nee’, reageerde  mama snel. En toen kwam dat ene zinnetje: ‘Hij is niet jullie biologische vader’. Dat kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik heb nooit enig vermoeden gehad, in tegenstelling tot mijn zus. Zij vertelde me achteraf dat ze sommige dingen altijd een beetje verdacht heeft gevonden. Dat papa vaag deed over zijn bloedgroep bijvoorbeeld. En dat mijn broer, zus en ik totaal niet op elkaar lijken. Ik had daar nooit over nagedacht. De grond zakte onder mijn voeten weg. Als mijn vader niet mijn vader was, hoe zat het dan?”

KID
“Met horten en stoten kwam het hele verhaal eruit. Nadat mijn moeder jarenlang had geprobeerd om zwanger te worden, bleek dat mijn vader onvruchtbaar was. Het was voor beiden een klap en het was de enige keer dat ze papa ooit heeft zien huilen, vertelde mama. De dokter stelde KID voor, kunstmatige inseminatie met donorsperma. Mijn moeders kinderwens was zo groot dat ze zich een leven zonder kinderen niet kon voorstellen, dus heeft ze mijn vader voor een ultimatum gesteld: ik hou van je en wil met je verder, maar als je niet akkoord gaat met deze oplossing, zoek ik een andere vader voor mijn kinderen.”

Allemaal een andere donor
“Nogal drastisch misschien, maar ze besloten er samen voor te gaan. Eerst werd ik geboren, twee jaar later mijn zus en drie jaar daarna mijn broer. We zijn allemaal van een andere donor. Ook dat nog. Mijn zus en broer hebben een andere biologische vader, dus strikt genomen zijn ze mijn halfzus en halfbroer.”

Zorgenkind
“Mijn broer weet trouwens nog steeds van niets. Mijn ouders willen het hem wel vertellen, maar nu nog niet. Hij is altijd een beetje een zorgenkind geweest, heeft een moeilijke puberteit achter de rug en is een periode zwaar depressief geweest. Inmiddels heeft hij zijn leven weer wat meer op de rails, maar mijn ouders zijn ontzettend bang dat het hem opnieuw onderuit zou halen als hij zou weten dat zijn vader niet zijn echte vader is. Ze willen een goed moment afwachten en het hem dan pas vertellen. Ik respecteer hun wens, maar vind het best moeilijk. We kunnen er niet over praten als we allemaal samen zijn. Ik heb soms echt het gevoel dat ik toneel moet spelen, het voelt zo krampachtig om het onderwerp dood te zwijgen.”

Op doktersadvies
“In het begin beheerste het mijn leven. Ik kon aan niets anders meer denken. Ik bestookte mijn moeder voortdurend met vragen. Hoe was het allemaal in zijn werk gegaan? Bij welke dokter was de inseminatie gebeurd, in welk ziekenhuis? Stond er iets op papier? Wat wist zij van de donor? Ze had lang niet alle antwoorden. In die tijd – de jaren tachtig – werd hier niet zo openlijk over gesproken. Tegenwoordig wordt aangeraden om de waarheid te vertellen aan een kind dat verwekt is met donorsperma, maar toen werd juist geadviseerd om dat níet te doen. Mijn moeder vertelde dat hun dokter hen op het hart had gedrukt om nooit iets tegen ons te zeggen. Dat was volgens hem het beste, anders zouden we onszelf toch maar vragen gaan stellen die nooit beantwoord konden worden, want er werden geen dossiers bijgehouden. Mijn ouders hebben zijn raad opgevolgd en gezwegen. En ze zouden dat ongetwijfeld zijn blijven doen als mijn zus er niet toevallig achter was gekomen.”

Vruchtbaarheidsproblemen
“Anneleen was met mijn vader mee naar een dokterscontrole en daar had de arts iets uit het dossier van mijn  vader voorgelezen dat over zijn vruchtbaarheidsproblemen ging. ‘Vruchtbaarheidsproblemen,  wat bedoel je?’, had mijn zus verbaasd gevraagd, waarop papa nerveus en ontwijkend reageerde.  Ook toen ze er op de terugweg weer over begon, deed mijn vader vreemd. Er was duidelijk iets aan de hand. Anneleen is daarna blijven aandringen, ook bij mama, totdat mijn ouders uiteindelijk besloten het aan ons te vertellen.”

Veel losgemaakt
“Ik heb geregeld gedacht: ik had het misschien liever niet geweten. Net als mijn broer, die zich nog altijd nergens van bewust is. Het heeft mijn leven behoorlijk op z’n kop gezet en veel losgemaakt. Mijn moeder gaf op een gegeven moment aan dat er nu wel genoeg over gepraat was. Ik moest het laten rusten en doorgaan met mijn leven, vond ze. Ik had het daar moeilijk mee. Zij hadden per slot van rekening 23 jaar de tijd gehad om aan het idee te wennen, ze moesten niet van mij verwachten dat ik hier van de ene dag op de andere klaar mee zou zijn. Dat ik na het horen van dit verhaal zou gaan slapen en de volgende dag zou opstaan alsof er niets aan de hand is.”

Genetisch geen verwant
“Er was wel degelijk iets aan de hand: ik was niet wie ik al die jaren dacht te zijn. Ik keek in de spiegel en zag iemand anders, net zoals ik op een andere manier naar mijn vader en zus en broer keek. Aan de hele familie van mijn vader, van grootouders tot neven en nichten, bleek ik genetisch op geen enkele manier verwant. Wellicht ligt het anders als je altijd hebt geweten dat je een donorkind bent, of het al op jonge leeftijd te horen hebt gekregen. Dan wen je aan het idee terwijl je opgroeit. Nu gingen mijn wereld en identiteit wankelen op een leeftijd waarop ik dat helemaal niet meer verwachtte.”

Honderd procent mijn vader
“De eerste keer dat ik mijn vader terugzag nadat ze het hadden verteld, staat me nog helder voor de geest. Ik keek naar hem en dacht: je bent mijn vader, en toch ook weer niet. Ik was boos op hem, maar wist niet waarom, net zoals ik medelijden met hem had zonder te weten waarop dat gevoel was gebaseerd. Mijn moeder bleef maar herhalen dat er niets veranderd was, dat papa me weliswaar niet verwekt had, maar wel honderd procent mijn vader is, dat ik op dat vlak nooit iets tekort ben gekomen. Dat kan ik volmondig beamen, en mijn gevoel voor hem is ook nooit veranderd, maar het staat voor mij los van dat andere: het recht om te weten waar ik vandaan kom.”

Er mist iets
“Nog altijd heb ik het gevoel dat ik een stukje mis. Ik heb er geen enkele behoefte aan om een band op te bouwen met mijn spermadonor of om die man persoonlijk te leren kennen. Ik zou gewoon zijn identiteit willen kennen. Of een foto van hem willen zien. Daar zou ik echt veel voor overhebben. Mijn ouders hebben ons gevraagd om aan niemand te vertellen dat we donorkinderen zijn, maar dat kan ik niet. Mijn vriend is uiteraard op de hoogte, maar ik heb ook een vriendin in vertrouwen genomen. Ik had dat nodig. Bij mijn zus kan ik niet zo goed terecht. Zij is zo anders dan ik. Ik reageer emotioneel, zij bekijkt het vooral nuchter en rationeel. Ik heb het er een paar keer met haar over gehad, maar zij reageert laconiek: ‘Als mama en papa niet voor KID hadden gekozen, waren wij er niet geweest.’ Zij is ook totaal niet benieuwd naar haar spermadonor. We hebben altijd veel gebekvecht, zeker als pubers, maar het was wel altijd ‘gewoon’ mijn zus. Ik ben nog steeds dol op haar, maar nu ik weet dat zij van een andere donor is, worden de verschillen tussen ons ineens nog duidelijker.”

Verstikkende liefde
“Nu ik de waarheid weet, zijn er wel bepaalde  puzzelstukjes op hun plaats gevallen. Ik begrijp nu beter waarom mijn ouders hun leven zo volledig hebben afgestemd op ons, hun kinderen. Waarom ze zo veel voor ons hebben gedaan, soms op het verstikkende af. Ik heb me daar vaak aan geërgerd en vanaf een bepaalde leeftijd ook moeten worstelen om onder hun vleugels uit te komen. Nu snap ik waar hun houding vandaan komt: ze hebben lang moeten wachten op kinderen, dachten misschien dat het niet meer voor hen was weggelegd en hebben er veel voor overgehad. Ook financieel: ze hebben hard gewerkt en gespaard om alle ingrepen en behandelingen te kunnen bekostigen. We waren zeer gewenste kinderen, mijn zus, mijn broer en ik. Hoe moeilijk ik het ook vind om de waarheid te weten, ik heb grote bewondering voor ze. Dat ze dit hebben aangedurfd en dat mijn vader dit uit liefde voor mijn moeder heeft gedaan. Hij heeft zich altijd voor tweehonderd procent onze vader gevoeld en het feit dat hij niet onze biologische vader is, maakte voor hem geen enkel verschil. Dus ondanks alles kan ik toch zeggen dat ik me geen betere ouders kan wensen.”

Om privacyredenen is de naam van Lotte verzonnen, omdat haar broer nog altijd niet op de hoogte is van dit verhaal.

De mooiste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Interview: Carine Stevens. Beeld: iStock

 

 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien