Holland Zingt Kerst: € 24,95 per kaart >

Zoek binnen:

"Natuurlijk hebben we weleens gedacht: wat doen we onze jongens aan?"

Mariska Min-Leliveld (40) en haar man Erik (40) zijn ouders van Sebas (10) en Leon (12). Sinds 2011 zijn ze ook pleegouders van Manisha (6) en Regina (8). “Dingen die voor onze jongens heel normaal waren, waren voor de meiden nieuw, vreemd of eng.”

“Manisha en Regina waren 1 en 3 jaar oud toen ze bij ons kwamen wonen. Een ruzie tussen hun vader en moeder was zo geëscaleerd, dat ze per direct uit huis waren geplaatst. Ik herinner me nog goed de eerste momenten bij ons thuis. Terwijl Manisha en Regina verlegen tegen elkaar aankropen, wilden onze zoons piraatje spelen. Ze renden met een denkbeeldig zwaard achter ze aan, maar voor de meiden was dat veel te heftig. Ze waren net weggerukt uit hun eigen omgeving en hadden geen idee wat er allemaal met ze gebeurde. Na een paar uur was onze jongste zoon er klaar mee. ‘Mama, nu mogen ze wel weer weg hoor’.”

Driftbuien
“De eerste weken waren voor ons allemaal erg wennen. Manisha had veel last van driftbuien. Zodra het woord ‘nee’ viel, ging ze op de grond liggen of met dingen gooien. Slapen was een drama. Brachten we haar ’s avonds naar bed, dan weigerde ze te gaan liggen en bleef ze gewoon rechtop in bed staan. Erik en ik komen allebei uit een warm en hecht gezin en proberen onze kinderen met net zo veel liefde op te voeden. Zijn de jongens een keer boos of verdrietig, dan weten we meestal waar dat vandaan komt. We kennen ze door en door, vanaf het begin, maar de meiden deden veel dingen waarvan we dachten: waarom doen ze dat nou? We wisten dat ze thuis niet de juiste aandacht kregen. Hun moeder had moeite met de dagelijkse verzorging en kon de meiden niet altijd geven wat ze nodig hadden. Het op tijd verschonen van luiers, het op vaste tijden eten: we denken dat dat niet altijd gebeurde. Dat Manisha in het begin niet in haar bedje wilde slapen, heeft er denk ik mee te maken dat ze het hele ‘tandenpoetsen, gezellig voorlezen en dan lekker slapen’-ritueel niet kende. Waarschijnlijk vielen zij en Regina altijd in slaap op de bank, voor de televisie. Logisch dus dat ze bij haar nieuwe bedje dacht: wat moet ik daarmee? Veel dingen die voor ons en onze jongens heel normaal waren, waren voor de meiden nieuw, vreemd of eng. Zaten we met z’n allen op de bank en zagen de meiden buiten, op grote afstand, de hond van de buren lopen, dan kropen ze tegen elkaar aan van schrik. Keer op keer legden we dan uit: ‘Dat is een hondje, daar hoef je niet bang voor te zijn. Kijk maar, wij zijn ook niet bang.’ Het was puzzelen, héél veel puzzelen.”

“Ik gun het ze zo dat ze hun dromen kunnen waarmaken”

‘Mama, ik ben er ook nog’
“Natuurlijk hebben we weleens gedacht: wat doen we onze jongens aan? Met name onze jongste had er in het begin veel moeite mee. Dan waren we bijvoorbeeld met z’n zessen aan het fietsen en zei ik tegen hem: ‘Fiets jij even alleen? Ik ga even naast de meiden fietsen.’ Jarenlang was hij de jongste geweest en nu waren er 2 kleine, vreemde meisjes die de aandacht van zijn mama opeisten. ‘Mama,’ zei hij toen weleens, ‘ik krijg veel minder aandacht van jou, dat vind ik niet leuk.’ Ik was in het begin zo bezig met het vinden van een nieuw ritme dat ik weleens vergat dat het voor de jongens ook niet makkelijk was. ‘Ach, kom, dat valt reuze mee’, zei ik dan tegen hem, maar achteraf gezien had ik daar gevoeliger voor moeten zijn en vaker iets met hem alleen moeten doen. Erik en ik wilden heel graag pleegkinderen, omdat we zelf uit liefdevolle gezinnen komen en samen met onze jongens een heel fijn leven hadden, maar zij hebben er natuurlijk niet om gevraagd. Ik ben er trots op dat ze het uiteindelijk zo goed hebben opgepikt. Leon, onze oudste, zei laatst: ‘Ik hou ongeveer evenveel van mijn pleegzusjes als van mijn broertje. Het voelt nu alsof het mijn zusjes zijn.’ Dat was heel mooi en bijzonder om te horen.”

Heel trots
“De meiden wonen inmiddels ruim 4 jaar bij ons en het gaat erg goed met ze. Regina was de eerste 9 maanden bij ons zo verlegen en timide, dat ze niet durfde te praten op school. Vorig jaar besloot ze opeens samen met onze jongste zoon naar de toneelschool te willen. Daar stond ze dan, tijdens haar eerste optreden, te zingen en dansen op het podium in een zaal vol mensen. Een jaar eerder zou ze van schrik achter de coulissen zijn gedoken, nu stond ze echt te stralen en te genieten. Immens trots was ik op haar. Dat is ons meisje en dat doet ze maar mooi, dacht ik. Ook op school gaat het erg goed. In het begin was er sprake van dat Regina naar het speciaal onderwijs zou moeten, maar nu mag ze misschien naar een plusklas. En Manisha, die ‘verveelt zich een beetje op school’ volgens haar juf, dus voor haar wordt nu nieuwe, uitdagendere leerstof gezocht. We zien de meiden steeds meer opbloeien en dat is zo bijzonder.”

Moeder
“Erik en ik zijn sinds vorig jaar de officiële voogden van de meiden dus de kans dat ze verder bij ons mogen opgroeien, is groot. Het contact met de moeder is goed en ook de vader is op afstand betrokken. Om de 3 weken gaan we met de meiden naar hun moeder toe of komt ze naar ons. Erik en ik zijn ‘mama’ en ‘papa’, zij is ook ‘mama.’ Ik heb veel respect voor de manier waarop ze met de situatie omgaat. Juist omdat ze zo veel van de meiden houdt, is ze in staat om ze los te laten. Manisha en Regina blijven ons allemaal verbazen. Het gaat goed met ze en als het zo doorgaat, kunnen ze later alles doen en worden wat ze willen. Regina zei laatst: ‘Ik wil later dokter en stewardess worden, mama.’ Dat zijn mooie momenten. Ik gun het ze zo dat ze hun dromen kunnen waarmaken en alles uit het leven mogen halen wat erin zit. Als onze jongens en meiden over 10 jaar denken: wat komen we uit een fijn en liefdevol gezin, wat hebben we veel leuke dingen gedaan samen, dan hebben we het goed gedaan.”

PS: Het aantal kinderen dat gebruik maakt van pleegzorg is de afgelopen 10 jaar toegenomen van 15.960 tot 21.880. Om die groei te kunnen opvangen, zoekt Pleegzorg Nederland met de campagne ‘Supergewone Mensen Gezocht’ 3500 nieuwe pleegouders. Om, lang of kort, een thuis te bieden aan kinderen die even niet thuis kunnen wonen. Lees meer op: www.supergewonemensengezocht.nl.

Interview: Manon de Heus. Beeld: Petronellanitta

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien