Exclusieve artikelen en onbeperkt puzzelen voor € 2,99 per maand

Zoek binnen:

René van der Gijp over zijn overleden ex

René van de Gijp (55) staat nog steeds te kijken van alle veranderingen in zijn leven, maar is er verder opvallend rustig onder. “Je moet proberen het leven een beetje leuk te houden. Dat je geen spijt hebt straks, hè? Dat is alles.”

Hij verloor in een paar maanden tijd de twee belangrijkste vrouwen in zijn leven: zijn moeder en zijn ex-vriendin Daniëlle. Zijn vijftienjarige zoon die hij met haar kreeg, kwam bij hem wonen én er is een vervolg uit op de bestseller Gijp, dat hij zelf nog niet heeft gelezen. Genoeg stof voor een goed gesprek.

Advertentie

LEES OOK: LANGE FRANS: “IK BEN ALTIJD DOOR HET OOG VAN DE NAALD GEKROPEN”

Ik heb gisteravond je nieuwe boek gelezen.
“O ja? En hoe is het?”

Ik vond het erg leuk. Maar wat was aanleiding?
Bulderlach. “Ik ga het je uitleggen. Ik wilde helemaal geen tweede boek, en Daniëlle was er ook heel erg op tegen. We dachten dat we dat nooit konden evenaren. Want dat eerste boek was zó’n succes, zelfs mijn bank belde na een tijdje om te vragen wat er aan de hand was. En niemand zag het aankomen, Johan [Derksen, collega bij het programma Voetbal Inside en uitgever van het eerste boek, red.] bleef in het begin maar zeiken dat we niet met de eerste voorraad van 7.000 boeken moesten blijven zitten, dus toen wilde ik alles zelf maar opkopen. Ik dacht: heb ik tenminste tot mijn 65e altijd een verjaardagscadeautje. Dat was net nodig, we verkochten er 350.000. Daan en ik hebben daar zó veel lol om gehad. Ik bedoel: dat mensen er ook niet een héél klein beetje naast zitten!”

Maar jij komt nu ook met een tweede boek over jezelf…
“Ik had er dus geen zin in, maar ik merkte dat ik er mensen misschien wel een plezier mee doe. Ook met Voetbal Inside. Soms zeg ik wel eens dat we moeten oppassen dat onze uitzending geen Lourdes wordt, met al die mensen die als wens hebben om er één keer in hun leven bij te zijn geweest. Ik vergis me er wel eens in hoeveel mensen gewoon lól aan ons beleven. Op de één of andere manier is het lekker dat er mensen zijn die zich met mij vermaken.”

Voor zijn tweede boek De wereld volgens Gijp wilde hij bekende namen uit de voetbalwereld spreken: Ruud Gullit, Dick Advocaat. Dat lukte deels. En deels werd het onverwacht een ander boek, een verslag van een zeer verdrietige gebeurtenis. Want nog tijdens het schrijfproces overleed Daniëlle plotseling. Toch werd er doorgeschreven en is het boek inmiddels af, al heeft hij het zelf nog niet gelezen. “Dat doe ik rond de kerst wel of zo, ik kan dat nu nog niet, joh.”

Hoe is het nu met je?
“Het is niet niks. Daan en ik belden elke dag een paar keer, ik at daar vaak. Waar ik mijn eerste boek nog over haar zei: er is iemand die het wel héél erg goed met mij voorheeft, is dat contact nu wat minder, zal ik maar zeggen.”

Daan was je beste vriendin.
“Vriend, ja. En het ging echt slécht met haar. Ze werd de afgelopen vijf jaar ineens twintig jaar ouder. Ik had af en toe het gevoel dat ze er wel een beetje klaar mee was. Met het dagelijkse gezeur, de problemen met haar moeder. Haar gezondheid was best fragiel, en dat heb ik onderschat. Roken, drinken, medicijnen… Ik had niet gedacht dat het dodelijk zou zijn, ze kwam elke avond de trap nog op. Maar het leven was vermoeiend voor haar. En iedereen heeft iets nodig waarmee je verder kunt in het leven. Bij mij zijn dat mijn wedstrijdjes kijken, naar de uitzending rijden. Maar als je leven bestaat uit opstaan, zitten, drinken, roken, dan is dat niet lekker.”

Kon jij haar niet helpen?
“Ik heb weleens gezegd dat ze iets moest doen, maar ik wist ook niet wát. Ze baalde dat ze geen ambitie had om iets op te pakken, denk ik.”

Jullie zoon Nicky vond haar ’s ochtends, hoe gaat het met hem?
“Hij heeft haar uit bed gehaald, gereanimeerd… dat is nogal wat voor een 14-jarige knaap. Ik vraag vaak aan hem hoe het was, hoe ze eruitzag, of het eng was. En elke keer zegt hij dat er alleen maar paniek was en dat hij het niet meer weet.” Later: “Maar hij praat nog steeds heel relaxed over zijn moeder. Wat ze leuke tv-programma’s vond, wat ze kookte. Hij hád ook een heel lieve moeder. Al heeft Nicky wel gezien dat ze bezig was zichzelf te gronde te richten. Ze at al twee jaar nauwelijks, gaf veel over, ze was overal bang voor, kleedde zich amper goed aan, bleef altijd binnen. Het was voor hem niet totaal onverwacht.”

In je boek staat dat je tijdens haar begrafenis hebt gespeecht dat je je schuldig voelde.
“Ja. Ze veranderde van een lekker wijf in een vrouw van zeventig en we hebben het allemaal gezien. Maar ik was niet helemaal de aangewezen man om iets te zeggen over haar levensstijl, omdat ik óók niet elke dag in de sportschool lig, weet je wel.”

Je vond het prettig om alleen te wonen. “Na mijn eerste huwelijk heb ik nooit meer de behoefte gevoeld om samen te wonen. Ik vind het moeilijk om mensen tot iets te dwingen, zich aan mij aan te passen. En ik vind het prettig om met rust gelaten te worden. Met Daan kon dat. Om vijf uur binnenvallen en dan om zes uur weer naar huis omdat voetbal begon.” Later: “Ik heb totale lak aan wat mensen daarvan denken, ik heb dat binden nooit begrepen en moet vreselijk lachen als mensen zeggen dat iemand hun leven compleet maakt. Je staat er in het leven toch een beetje zelf voor, en het is prettig als je leuke mensen tegenkomt.”

Wat is de grootste verandering geweest?
“Dat die kleine nu bij me woont, en dat heeft misschien ook wel een therapeutische werking. Hij is op een leuke leeftijd en ik kan hem helpen, denk ik. Hij moet straks keuzes maken voor school, hij gaat zijn eerste vriendinnetje leren kennen en dan een beetje naar zelfstandigheid. Dat is wel léuk. Maar ik heb het totaal niet als een grote verandering ervaren en hij vindt het ook wel lekker bij mij. Ik vind het alleen vreselijk dat zo’n mannetje zijn moeder moet missen.”

Jij moet sinds een paar weken ook je moeder missen.
“Mijn moeder was een portrét, die kon het leven eigenlijk ook niet echt aan. De hele expeditie op zich, met bankafschriften en alles wat erbij kwam kijken, ik regelde dat allemaal voor haar. Toen mijn vader nog leefde, was hij degene die kookte en boodschappen deed. Mijn moeder was de koningin. Toen hij overleed, vond mijn moeder het de normaalste zaak van de wereld dat ik bij haar zou gaan wonen, maar dat ging een brug te ver. Daar kwam eigenlijk nooit iemand op bezoek, behalve wij. En een nicht. Toen ze op sterven lag, was er tóch ineens een buurvrouw die afscheid wilde nemen. Zei ze achteraf: ‘Wat moest dat mens van me?’. Lachend: het was gewoon lief bedoeld, ma!”

Je hebt in korte tijd twee heel belangrijke vrouwen verloren.
“Dat is absoluut waar, lieverd. En ik had ze graag bij me. Maar het was gewoon niet goed. Het leven moet niet zo moeilijk zijn.”

Ben je hier anders van geworden?
“Tja, we krijgen het straks allemaal voor de kiezen. Maar ik hoop zó dat als ik later niet meer naar beneden kan met de lift, denk: maar er waren genoeg tijden dat ik het naar mijn zín had. Als ik dan hallucinerend in de keuken hang, hoop ik dat ik ergens wél weet dat ik me ooit de pleuris heb gelachen.”

Meer René? Lees het hele interview in Libelle 41, vanaf vandaag in de winkel.

VIDEO: De moeder van Daniëlle reageert in Shownieuws op de uitspraken die René over zijn overleden partner doet.

LEES OOK:

Interview: Liesbeth Smit. Fotografie: Esmée Franken

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien