Holland Zingt Kerst: € 24,95 per kaart >

Zoek binnen:

De terminaal zieke Marlies verloor haar zoon (19)

Marlies Bol Haagsma (46) heeft uitgezaaide kanker en haar begrafenis is al geregeld, als deze zomer haar zoon Pim (19) verongelukt.

“Zijn jas hangt nog aan de kapstok. Zijn schoenen staan nog op het rek. Ik ben er nog niet aan toegekomen om ze weg te halen. Het is nog maar zo kort geleden dat Pim overleed, het is zo onwerkelijk. Pim is mijn jongste kind, een geweldig joch. Elke keer als ik me realiseer dat hij er écht niet meer is, schrik ik. Zonder Pim voel ik mij geamputeerd. Het is zo leeg zonder hem.”

Prachtige kinderen 
“Sinds vorig jaar staat mijn leven in het teken van afscheid nemen. Dat begon toen ik in maart 2014 verschrikkelijke hoofdpijn kreeg. De weekendarts vertrouwde het niet en liet me met een ambulance naar het ziekenhuis brengen. Daar vertelde mijn man Arie de arts dat er 5 jaar geleden een melanoom op mijn rug was gevonden en er een agressieve vorm van huidkanker was geconstateerd. En dat die melanoom destijds operatief verwijderd was. Sindsdien probeerden we ons gewone leven weer op te pakken, samen met onze prachtige kinderen. Arie heeft 2 jongens en ik 2 meiden en zoon Pim, de jongste van het hele stel. Ik ben heel trots op ons samengestelde gezin.”

Migraine 
“In het ziekenhuis sloegen ze geen acht op Arie’s opmerking dat ik eerder kanker had gehad. Gewoon een flinke migraineaanval, zeiden ze. Dus werd ik naar huis gestuurd. Toen ik de volgende dag nergens meer op reageerde, werd ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Ik had een hersenbloeding, veroorzaakt door een uitzaaiing van het eerdere melanoom in mijn hoofd. Dus toch.”

LEES OOK: JACQUELINE VERLOOR HAAR DOCHTER (22) BIJ EEN VLIEGTUIGCRASH 

Mijn schouders eronder
“Ik weet hier allemaal niets meer van, ik was te ver weg. Ik herinner me alleen nog dat Arie voor de operatie afscheid van me nam. Hij zei dat hij dankbaar was voor alle mooie jaren die we samen hebben gehad en dat hij van me hield. “Ik ook van jou”, fluisterde ik. Een dag later werd ik wakker op de intensive care met allemaal verdrietige mensen aan mijn bed. Ik had de operatie overleefd, maar hoe ik eruit zou komen was voor iedereen onduidelijk. Tegen Arie was gezegd dat hij er rekening mee moest houden dat mijn karakter door de operatie zou kunnen veranderen. Dat ik helemaal de oude zou worden, was niet aan de orde. Na aanvullend onderzoek bleek dat er in mijn hele lichaam uitzaaiingen zaten. Ze dachten dat ik nog 4 tot 11 maanden te leven had. Hoe hard deze boodschap ook bij mij binnenkwam, ik probeerde ’m zo ver mogelijk van me af te houden. Ik wilde eerst opknappen en dan mijn schouders eronder zetten. Alles doen om beter te worden.”

Experimentele therapie
“Ik legde me er niet bij neer dat de artsen me opgaven omdat ze geen behandeling meer voor me hadden. Ik zocht contact met een specialist die me een trial met een experimentele therapie in loodste. Een immuuntherapie waarbij je lichaam wordt aangespoord om zelf kankercellen aan te vallen. Hij sloeg aan. Inmiddels zijn de meeste uitzaaiingen verdwenen. Omdat ik alles uit het leven wil halen, deed ik in juni dit jaar mee aan de Alpe d’HuZes-loop tegen kanker. Eén keer de berg op is zestien kilometer. Ik heb hem drie keer gelopen, de laatste keer samen met mijn dochters. Ik voelde me zo gelukkig. Het gaf me zó veel kracht.”

Tussen hoop en vrees
“En toen werd het 16 juli. De dag waarop Pim de laatste motorrace van het seizoen reed. Hij stond er goed voor en maakte kans op een podiumplaats. Pim racete al sinds zijn dertiende. Door die sport had ik hem van een schuchter jongetje dat altijd achter de computer zat, zien veranderen in een vent. Gevaarlijk, dat motorracen? Ik vond van niet. Arie en ik zorgden altijd voor de goede condities. We bezuinigden nooit op materiaal en Pim werd goed opgeleid. Hij beheerste de techniek uitstekend. Op het dak van de tribune stond ik naar hem te kijken. Hij reed super, ik was zó trots op hem. Hij ging het halen, die plek op het podium.”

Kunstmatig in coma 
“Hij moest 9 rondes rijden en was net in ronde zeven voorbijgekomen toen ik het publiek ‘Ooooh’ hoorde roepen. Ik keek waar het geluid vandaan kwam en zag Pim op de grond liggen. In eerste instantie schrok ik niet. Vallen is niet meteen foute boel. Hij had een pak aan en een helm op, het viel vast mee. Maar toen zag ik dat hij roerloos bleef liggen. Mijn hart stond stil. Doordat Pim de motor op zijn hoofd had gekregen, was hij heel ernstig gewond. Hij werd kunstmatig in coma gebracht. We leefden tussen hoop en vrees. Zou hij het gaan redden of niet? Toen zijn bloeddruk en hartslag kelderden, moesten we het onmogelijke onder ogen zien. Na 10 dagen coma overleed mijn Pim.”

LEES OOK: DE VRIEND VAN ESTHER STIERF VLAK VOOR KERST 

Draaiboek 
“Omdat de dood voor mij vorig jaar dichtbij kwam en ik het regelen van mijn uitvaart niet aan mijn gezin wilde overlaten, lag er een draaiboek klaar. Dat we dit scenario niet voor mijn begrafenis maar voor die van Pim moesten gebruiken, was bizar. Toch was het fijn dat het er was. Omdat we het met z’n allen hadden gemaakt, óók met Pim, voelde het als van ons. Als van Pim. Dus het bloemenhart, de witte auto’s en de kist die we met elkaar hadden uitgezocht, gebruikten we nu voor hem. Een professionele filmmaker werkte aan mijn herinneringsfilm voor Arie en de kinderen. Van de beelden waar Pim op staat, maakte hij een filmpje voor Pims begrafenis. Mede daardoor werd het een heel intiem afscheid.”

Leef het leven
“Ik weet hoe het is om te sterven, ik ben er dichtbij geweest. Hoe verschrikkelijk het allemaal ook was, ik voelde geen paniek. Zelfs het idee dat ik Arie en de kinderen achterliet, kwam gek genoeg niet binnen. Het was gewoon zoals het was, het werd zwart. Als je op het racecircuit ernstig gewond raakt, word je meteen in slaap gebracht. Je pak moet uit en de helm moet af, zonder verdoving is dat te pijnlijk. Hierdoor heeft Pim er denk ik weinig van gemerkt. Ik hoop dat hij dezelfde ervaring heeft gehad als ik, dat hij geen doodstrijd heeft gevoeld en dat hij ons los kon laten.”

Verdriet delen 
“Ondanks wat mij is overkomen, vind ik dat ik ook heel veel geluk heb. Je kind verliezen is het pijnlijkste wat er is. Maar ik heb ook een heel fijne relatie met de liefde van mijn leven, lieve kinderen, fijne mensen om me heen. Verdriet maakt eenzaam, maar door het te delen met anderen, voel ik me minder alleen. Ik heb met ziekte en het verlies van Pim gewoon vette pech gehad, zo zie ik het.”

LEES OOK: LARA (34) KREEG EEN TWEELING, MAAR VERLOOR 1 KINDJE 

Glans 
“Ik blijf vechten voor mijn gezondheid, nog altijd hopend dat ik zal genezen. Er is genoeg dood in mijn leven geweest. De 11 maanden die ze me gaven, ben ik allang voorbij. Ik heb de artsen versteld doen staan, maar een prognose is er op dit moment niet. Dat hoeft ook niet. Door het gemis van Pim is de glans van mijn leven af, maar het houdt niet op. Ik haal kracht uit mezelf. Je kunt veel meer aan dan dat je denkt. Ik weet als geen ander dat je geen grip hebt op wat er gebeurt. Elke dag voel ik de pijn en mijn verdriet, maar ik trek me op aan dingen die me gelukkig maken. ‘Leef het leven’ is mijn motto. Toen ik 5 jaar geleden met Arie trouwde, liet ik dit op mijn trouwjurk borduren en het geldt nog steeds. Júist nu, ook al is dat soms niet makkelijk.”

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: Brenda van Leeuwen 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien