Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Jan Dulles (46) raakt kijkers 'Humberto' met verhaal over overleden dochtertje

Jan Dulles, zanger van de 3JS, verloor vorig jaar december zijn slechts drie maanden oude dochtertje Donna. In de gelijknamige talkshow van Humberto deed Jan zijn verhaal: “We kijken zelf thuis geen foto’s. Dat doet zoveel pijn. Hoe mooier de foto, hoe erger het is.”

Jan Dulles was te gast om het nummer ‘Vreemde leegte‘ te zingen, maar schoof eerst aan voor een emotioneel gesprek over het onderwerp van het nummer: het overlijden van zijn dochtertje.

Advertentie

Klein scheurtje

Donna had een scheurtje in haar middenrif. Dat wisten wij niet. Dat is nooit gezien op de echo’s”, legt Jan zichtbaar aangedaan uit. De uitslag van de scan kreeg de familie al snel. Haar organen waren verschoven in haar lichaam. “Het moet in één nacht gebeurd zijn. Ze heeft nooit iets aangegeven. Ze was een kerngezonde baby, zo zag ze eruit. Ze lachte alleen maar.”

Bij het tonen van een foto van Donna kreeg hij het zwaar. Humberto vroeg of de foto van de schermen in de studio gehaald moest worden, maar dat was volgens de Volendamse zanger niet nodig. “Je hoeft ze niet weg te halen, laat iedereen maar zien hoe mooi ze was. Maar we kijken zelf geen foto’s. Dat doet zoveel pijn. Hoe mooier de foto, hoe erger het is.”

Diepe dalen

“De dalen bij Caroline zijn dieper dan bij mij, zij heeft Donna negen maanden gedragen en daarna al die tijd aan de borst gehad. Een moeder heeft zo’n sterke band. En als zij verdrietig is, ga ik in de overlevingsmodus. Dan probeer ik juist niet emotioneel te raken. Op de een of andere manier lukt mij dat goed, juist zo goed dat ik me daar zorgen over maakte.”

Hij vroeg zich af waarom hij het niet iedere dag uitschreeuwt van ellende. “Ik dacht: ik sta hier naast, maar ik kijk naar een situatie die niet de mijne is.” Een bevriende psychiater, die het stel kort na de begrafenis benaderde, vertelde dat dat een normale reactie is. “Je voelt zoveel, dat je op slot gaat. Zoveel emotie, dat je geen emotie meer hebt.” Dat is volgens hem ook de reden waarom hij het nummer kon spelen: “Alsof het niet over mij gaat.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron & beeld: Humberto

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Mark Rutte: "Versoepelingen mogelijk pas vanaf half mei"

Even hadden we de hoop dat 21 april de coronamaatregelen versoepeld zouden worden, maar tijdens de persconferentie werd bekendgemaakt dat die plannen een weekje worden opgeschoven. Nu heeft Mark Rutte laten weten dat de versoepelingen misschien nog verder worden uitgesteld naar half mei.

“Nu staat er met potlood 28 april in de agenda, dat gaat er ook zo weer uit als het dat niet kan. Anders wordt het 3 mei of 6 mei, en als dat niet kan 13 mei”, aldus de demissionair premier. “We gaan echt geen onverantwoorde dingen doen. We bekijken het van week tot week en daarbij is de situatie in de ziekenhuizen bepalend.”

Advertentie

Overleg Catshuis

Dit weekend is er weer een overleg in het Catshuis. Voor nu staat het afschaffen van de avondlok en het openen van de terrassen op 28 april, maar als de besmettingscijfers en het aantal coronapatiënten in de ziekenhuizen dalen niet dalen, wordt die datum weer geschrapt.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTLnieuws. Beeld: Brunopress.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Mark Rutte: "Versoepelingen mogelijk pas vanaf half mei"

Even hadden we de hoop dat 21 april de coronamaatregelen versoepeld zouden worden, maar tijdens de persconferentie werd bekendgemaakt dat die plannen een weekje worden opgeschoven. Nu heeft Mark Rutte laten weten dat de versoepelingen misschien nog verder worden uitgesteld naar half mei.

“Nu staat er met potlood 28 april in de agenda, dat gaat er ook zo weer uit als het dat niet kan. Anders wordt het 3 mei of 6 mei, en als dat niet kan 13 mei”, aldus de demissionair premier. “We gaan echt geen onverantwoorde dingen doen. We bekijken het van week tot week en daarbij is de situatie in de ziekenhuizen bepalend.”

Advertentie

Overleg Catshuis

Dit weekend is er weer een overleg in het Catshuis. Voor nu staat het afschaffen van de avondlok en het openen van de terrassen op 28 april, maar als de besmettingscijfers en het aantal coronapatiënten in de ziekenhuizen dalen niet dalen, wordt die datum weer geschrapt.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTLnieuws. Beeld: Brunopress.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kim heeft endometriose: “Pas na 20 jaar kreeg ik een diagnose”

Hoofdpijn, extreme darmklachten, hevige menstruaties en chronische vermoeidheid. Kim Heerink (38) moest er volgens haar artsen maar mee leren leven, want een ziekte had ze niet. “De drempel om naar de huisarts te gaan werd alsmaar hoger.”

“Zie je wel, ik bén niet gek. Dat was mijn eerste gedachte toen de arts me vertelde dat ik endometriose heb, een chronische ziekte waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder groeit en organen kan aantasten. Een echo geeft zelden uitsluitsel, maar nu had de specialist binnen vijf minuten gezien dat ik tal van verklevingen had in mijn onderbuik. Een MRI gaf definitief uitsluitsel. ‘Dit is best heftig allemaal’, zeiden de artsen. Er stond me een pittige operatie te wachten, maar ik voelde alleen maar opluchting.”

Advertentie

Hoofdpijn

“Ik was veertien toen ik last kreeg van zware hoofdpijn. Toen de pijn in mijn hoofd maar niet wegging, ben ik een aantal testen gaan doen. Daar kwam niets uit. ‘Er gebeurt van alles in je lijf tijdens de puberteit. Je groeit er wel overheen’, zeiden de artsen. Dat gebeurde niet. De pijn werd zo erg dat ik amper kon nadenken en concentratieproblemen kreeg. Een boek lezen of sporten: het lukte me nauwelijks. Toch sprak ik er weinig over. Je wilt niet íedere dag zeggen dat je hoofdpijn hebt. Het kostte me enorm veel energie, maar toch probeerde ik een zo normaal mogelijk leven te leiden.”

“Naast de extreme hoofdpijn, kreeg ik darmklachten. Bijna elke dag had ik afwisselend obstipatie, diarree en een opgezette buik. Afgezien van de pijn, maakte het me ook ontzettend onzeker. Als ik wegging, keek ik wel tien keer in mijn tas of mijn diarreeremmers er wel inzaten. Op feestjes zocht ik altijd eerst naar het toilet en de uitgang. Dat leverde natuurlijk stress op, wat mijn darmklachten weer niet ten goede kwam. Ook darmonderzoeken leverden niets op. ‘Je hebt het prikkelbare darm syndroom’, zei de arts. Een diagnose die gesteld wordt als ze eigenlijk geen diagnose kunnen stellen. Is het er wel? Heb ik niet gewoon een heel lage pijngrens? Het zijn vragen die ik mezelf vaak gesteld heb. Omdat uit de onderzoeken steeds bleek dat er niets aan de hand was, werd de drempel om naar de huisarts te gaan alsmaar hoger. ‘Je hebt hoofdpijn, maar dat weten we toch al’, zei hij toen ik naar het spreekuur kwam. ‘Wat wil je dat ik eraan doe?’”

Kims opgezette buik. 

Kinderwens

“Het balletje kwam aan het rollen toen mijn vriend en ik graag kinderen wilden, maar het niet lukte om zwanger te raken. Toen de fertiliteitsarts me inwendig onderzocht, sprong ik tegen het plafond van de pijn. Ik had zelf intussen veel gelezen over endometriose en schrok me rot toen negentig procent van de symptomen op mij van toepassing bleek. Hoofdpijn, darmproblemen, extreme vermoeidheid, extreme menstruatie, problemen met zwanger raken… Ik somde ze op, maar de fertiliteitsarts wuifde mijn vermoedens weg. ‘Het zou kunnen’, zei ze. ‘Maar de kans dat jij het hebt is zeer klein. We verwijzen alleen door als we het honderd procent zeker weten.’ Dat is nou net het probleem met deze aandoening: de symptomen zijn zo vaag dat je nooit met zekerheid kunt zeggen dat het endometriose is. Ik heb enorm moeten pushen voor een doorverwijzing naar de gespecialiseerde gynaecoloog.”

“Een bol van 2,6 centimeter drukte van de buitenkant mijn darm bijna dicht. Ook zaten er verklevingen aan de achterkant van mijn baarmoeder en rond de urineleider. Gelukkig waren we er op tijd bij, maar ik moest wel geopereerd worden. Het verwijderen van de verkleving bij mijn darmen was niet noodzakelijk, maar toch hoefde ik hier niet lang over na te denken. Niet opereren zou betekenen dat mijn klachten zouden blijven en misschien nog wel erger zouden worden. Ook zou de endometriose een zwangerschap in de weg kunnen staan, dus wilde ik het hoe dan ook weg hebben.”

Kims buik na de operatie.

Grip

“Vijf kleine gaatjes in mijn buik herinneren aan de operatie die gelukkig goed is verlopen. Inmiddels is het 2,5 jaar later en het gaat naar omstandigheden redelijk goed met me. Met een aangepast dieet (gluten-, zuivel- en zoveel mogelijk suikervrij) voelt mijn lijf redelijk rustig. Ook mijn hoofdpijn is enorm afgenomen. Iets wat ik nooit had durven dromen omdat er niet per se een link wordt gelegd tussen hoofdpijn en endometriose. Helaas is mijn energieniveau nog altijd laag. Dat heeft misschien tijd nodig omdat ik jarenlang over mijn fysieke en mentale grenzen ben gegaan omdat ik dacht ‘dat het erbij hoorde’. Dat ik nu eindelijk een diagnose heb, heeft me weer grip op mijn leven gegeven. Ik ben heel lang doorgegaan alsof er niets aan de hand was, maar ik wist al die tijd: wat ik voel is niet normaal. Nu ik weet wat er met me aan de hand is, lukt het me om prioriteiten te stellen. Ook is er meer begrip van mijn omgeving.

“Met de zwangerschap is het goed gekomen, inmiddels ben ik moeder geworden van een dochtertje. De kans dat zij ook endometriose krijgt, is vanwege de erfelijkheidsfactor zeven keer groter. Zij mag niet hetzelfde doormaken en daarom vind ik het belangrijk dat er meer aandacht voor deze ziekte komt. Een op de tien vrouwen heeft het. Het stellen van een diagnose duur gemiddeld acht jaar. Vrouwen voelen zich vaak onbegrepen en blijven rondlopen met hun klachten. Ik zou tegen alle vrouwen willen zeggen: geef niet op als artsen je wegsturen zonder diagnose. Het is jouw lijf, jij weet het allerbeste waar jouw grenzen liggen.”

Kim met haar dochtertje. 

Meer weten? Kijk op de website van de Endometriose Stichting en op Kims website Kendoe.

Beeld: privébeeld, Josje Blokland Fotografie (portret Kim).

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kim heeft endometriose: “Pas na 20 jaar kreeg ik een diagnose”

Hoofdpijn, extreme darmklachten, hevige menstruaties en chronische vermoeidheid. Kim Heerink (38) moest er volgens haar artsen maar mee leren leven, want een ziekte had ze niet. “De drempel om naar de huisarts te gaan werd alsmaar hoger.”

“Zie je wel, ik bén niet gek. Dat was mijn eerste gedachte toen de arts me vertelde dat ik endometriose heb, een chronische ziekte waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder groeit en organen kan aantasten. Een echo geeft zelden uitsluitsel, maar nu had de specialist binnen vijf minuten gezien dat ik tal van verklevingen had in mijn onderbuik. Een MRI gaf definitief uitsluitsel. ‘Dit is best heftig allemaal’, zeiden de artsen. Er stond me een pittige operatie te wachten, maar ik voelde alleen maar opluchting.”

Advertentie

Hoofdpijn

“Ik was veertien toen ik last kreeg van zware hoofdpijn. Toen de pijn in mijn hoofd maar niet wegging, ben ik een aantal testen gaan doen. Daar kwam niets uit. ‘Er gebeurt van alles in je lijf tijdens de puberteit. Je groeit er wel overheen’, zeiden de artsen. Dat gebeurde niet. De pijn werd zo erg dat ik amper kon nadenken en concentratieproblemen kreeg. Een boek lezen of sporten: het lukte me nauwelijks. Toch sprak ik er weinig over. Je wilt niet íedere dag zeggen dat je hoofdpijn hebt. Het kostte me enorm veel energie, maar toch probeerde ik een zo normaal mogelijk leven te leiden.”

“Naast de extreme hoofdpijn, kreeg ik darmklachten. Bijna elke dag had ik afwisselend obstipatie, diarree en een opgezette buik. Afgezien van de pijn, maakte het me ook ontzettend onzeker. Als ik wegging, keek ik wel tien keer in mijn tas of mijn diarreeremmers er wel inzaten. Op feestjes zocht ik altijd eerst naar het toilet en de uitgang. Dat leverde natuurlijk stress op, wat mijn darmklachten weer niet ten goede kwam. Ook darmonderzoeken leverden niets op. ‘Je hebt het prikkelbare darm syndroom’, zei de arts. Een diagnose die gesteld wordt als ze eigenlijk geen diagnose kunnen stellen. Is het er wel? Heb ik niet gewoon een heel lage pijngrens? Het zijn vragen die ik mezelf vaak gesteld heb. Omdat uit de onderzoeken steeds bleek dat er niets aan de hand was, werd de drempel om naar de huisarts te gaan alsmaar hoger. ‘Je hebt hoofdpijn, maar dat weten we toch al’, zei hij toen ik naar het spreekuur kwam. ‘Wat wil je dat ik eraan doe?’”

Kims opgezette buik. 

Kinderwens

“Het balletje kwam aan het rollen toen mijn vriend en ik graag kinderen wilden, maar het niet lukte om zwanger te raken. Toen de fertiliteitsarts me inwendig onderzocht, sprong ik tegen het plafond van de pijn. Ik had zelf intussen veel gelezen over endometriose en schrok me rot toen negentig procent van de symptomen op mij van toepassing bleek. Hoofdpijn, darmproblemen, extreme vermoeidheid, extreme menstruatie, problemen met zwanger raken… Ik somde ze op, maar de fertiliteitsarts wuifde mijn vermoedens weg. ‘Het zou kunnen’, zei ze. ‘Maar de kans dat jij het hebt is zeer klein. We verwijzen alleen door als we het honderd procent zeker weten.’ Dat is nou net het probleem met deze aandoening: de symptomen zijn zo vaag dat je nooit met zekerheid kunt zeggen dat het endometriose is. Ik heb enorm moeten pushen voor een doorverwijzing naar de gespecialiseerde gynaecoloog.”

“Een bol van 2,6 centimeter drukte van de buitenkant mijn darm bijna dicht. Ook zaten er verklevingen aan de achterkant van mijn baarmoeder en rond de urineleider. Gelukkig waren we er op tijd bij, maar ik moest wel geopereerd worden. Het verwijderen van de verkleving bij mijn darmen was niet noodzakelijk, maar toch hoefde ik hier niet lang over na te denken. Niet opereren zou betekenen dat mijn klachten zouden blijven en misschien nog wel erger zouden worden. Ook zou de endometriose een zwangerschap in de weg kunnen staan, dus wilde ik het hoe dan ook weg hebben.”

Kims buik na de operatie.

Grip

“Vijf kleine gaatjes in mijn buik herinneren aan de operatie die gelukkig goed is verlopen. Inmiddels is het 2,5 jaar later en het gaat naar omstandigheden redelijk goed met me. Met een aangepast dieet (gluten-, zuivel- en zoveel mogelijk suikervrij) voelt mijn lijf redelijk rustig. Ook mijn hoofdpijn is enorm afgenomen. Iets wat ik nooit had durven dromen omdat er niet per se een link wordt gelegd tussen hoofdpijn en endometriose. Helaas is mijn energieniveau nog altijd laag. Dat heeft misschien tijd nodig omdat ik jarenlang over mijn fysieke en mentale grenzen ben gegaan omdat ik dacht ‘dat het erbij hoorde’. Dat ik nu eindelijk een diagnose heb, heeft me weer grip op mijn leven gegeven. Ik ben heel lang doorgegaan alsof er niets aan de hand was, maar ik wist al die tijd: wat ik voel is niet normaal. Nu ik weet wat er met me aan de hand is, lukt het me om prioriteiten te stellen. Ook is er meer begrip van mijn omgeving.

“Met de zwangerschap is het goed gekomen, inmiddels ben ik moeder geworden van een dochtertje. De kans dat zij ook endometriose krijgt, is vanwege de erfelijkheidsfactor zeven keer groter. Zij mag niet hetzelfde doormaken en daarom vind ik het belangrijk dat er meer aandacht voor deze ziekte komt. Een op de tien vrouwen heeft het. Het stellen van een diagnose duur gemiddeld acht jaar. Vrouwen voelen zich vaak onbegrepen en blijven rondlopen met hun klachten. Ik zou tegen alle vrouwen willen zeggen: geef niet op als artsen je wegsturen zonder diagnose. Het is jouw lijf, jij weet het allerbeste waar jouw grenzen liggen.”

Kim met haar dochtertje. 

Meer weten? Kijk op de website van de Endometriose Stichting en op Kims website Kendoe.

Beeld: privébeeld, Josje Blokland Fotografie (portret Kim).

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien