Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Jennifer (37) verloor twee dierbaren door zelfdoding: “Je weet nooit wat er écht in iemand omgaat"

Wat te denken of voelen als je voor de tweede keer het nieuws krijgt dat een dierbare zichzelf van het leven heeft beroofd? Het overkwam Jennifer Delano (37). Als tiener verloor ze een goede vriendin en nu, twintig jaar later, een dierbare collega. “Hoe goed je iemand ook denkt te kennen: je weet nooit wat er écht in iemand omgaat.”

Jennifer: “Ik kende Esther van een vakantiekamp. We waren toen allebei 14 jaar. Dat was nog voor de tijd van sociale media, dus we belden wat af en reisden 100 kilometer voor een slaappartijtje. Ieder jaar zagen we elkaar op het vakantiekamp en we schreven wekelijks brieven naar elkaar. In het laatste kaartje dat ik van haar ontving, schreef ze dat het heel goed met haar ging en dat ze inmiddels aan een studie begonnen was. De volgende kaart die ik ontving was haar rouwkaart. Ze was 17 jaar.”

Advertentie

Gevoelig meisje

“We zijn allebei dat jaar uit huis gegaan. Bij mij ging dat heel goed, bij haar was het een ander verhaal. Ze kwam niet los in haar nieuwe stad. Ze was positief in haar brieven naar mij, maar ondertussen was ze doodongelukkig. Esther was een gevoelig meisje, kwam uit een gezin met veel kinderen en had een vader met losse handjes. Dat resulteerde in een eetprobleem. Niet eten was haar manier van controle houden over de situatie. Ze kreeg er hulp voor, maar het was niet genoeg.

Achteraf hoorde ik dat ze al meerdere zelfmoordpogingen had gedaan, maar dat is mij – de vriendin die kilometers verderop woonde – nooit verteld. Ik wist wel dat ze een zware tijd achter de rug had. Ze schreef dat ze was gezakt voor haar havo-examen en daarom moest stoppen met de pabo-opleiding waar ze ondertussen al aan was begonnen. Haar doodswens nam de overhand en ze deed een poging die haar fataal werd.”

Boos en verdrietig

“Ik heb me boos gevoeld, was ervan overtuigd dat we het met z’n tweeën wel hadden kunnen redden. En verdrietig omdat de dood zo definitief is. In de kerk zag ik haar in de kist liggen met een bleek gezicht en afgekloven nagels. Iedereen was er rustig onder, maar ik kon er met mijn hoofd niet bij. Zij hadden het probleem van dichtbij meegemaakt, ik had het totaal niet zien aankomen.”

Voor de trein gesprongen

“Dat was twee maanden geleden ook bij mijn collega Stefan (23) het geval. Uit het niets hoorde ik dat hij was gaan wandelen met de hond, maar niet was teruggekeerd. Hij had de hond aan een boom vastgeknoopt en was zelf voor de trein gesprongen. Ik begrijp daar nog steeds helemaal niks van. Op papier had hij alles: een goede baan, reiservaringen, een vriendin, een mooi huis, veel vrienden. Alles wat hij had, heeft Esther nooit gehad. Zelfs dán kun je blijkbaar enorm in de put zitten.

Stefan heeft geen brief achtergelaten. Wel weet ik dat hij met een groot dilemma zat. Moest hij voor zekerheid kiezen of zijn ondernemersdroom achterna gaan? Waren zijn twijfels over de toekomst misschien de reden? Ik acht de kans groot dat hij op de dag van zijn zelfmoord geen idee had waar hij mee bezig was.”

Praat met iemand 

“Gedane zaken nemen geen keer. Voor Esther voel ik nu de verantwoordelijkheid om voor twee te leven. En geloof me: ik moet nog heel wat bereiken om de geweldige juf te zijn die zij anders was geworden. Wat betreft Stefan realiseer ik me maar al te goed dat hoe goed je iemand ook denkt te kennen, je nooit écht weet wat er in iemand omgaat en waar iemand mee zit. Vooral jonge mensen vraag ik nu veel meer hoe het écht met ze gaat en wat ze nodig hebben in het leven. Gewoon zitten en luisteren.

Toch voorkom je de dood van iemand met suïcidale gedachten daar niet mee. Maar je leert iemand wél beter begrijpen. Iemand in de allerdonkerste plek van het bestaan kun je er niet uit trekken door enkel te praten. Ze zullen eerst naar jou moeten komen om geholpen te worden. Ik wil andere nabestaanden dan ook op het hart drukken dat het hun eigen keus was. Wat je ook gezegd of gedaan hebt: het is niet jouw schuld. Vergeef hen voor hun actie, maar vergeef alsjeblieft ook jezelf.”

Heb jij gedachten over zelfmoord en heb je behoefte om met iemand te praten? Bel dan 0800-0113 of chat via 113.nl.

Als een rouwende dierbare intens verdrietig is, wil je maar één ding doen: helpen. Hoe steun je iemand dan? Rouwdeskundige Daan geeft tips:

Lees meer

Maartje en de meisjes deel 57: “Het is zo fijn wat je doet, Vera”

Maartje

Tijdens haar derde rondje rennen deze week, loopt Maartje Vera tegen het lekkere lijf. Samen sprinten ze naar Vera’s huis voor een verrukkelijke smoothie, maar blijkbaar is dat niet het enige dat ze in petto heeft.

Ze heeft twee smoothies in haar hand en alleen een badjas aan. Onschuldig kijken heeft geen zin meer, want we voelen allebei wel wat er gaat gebeuren. Dat vind ik ook zo leuk aan Vera. Durf. Ze laat duidelijk zien dat ze me wil en dat vind ik woest aantrekkelijk. Glunderend stapt ze met smoothies en al de douche binnen.

“Om je vingers bij af te likken”,

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien