Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Joekes (49) moeder kon niet bij hen in huis blijven wonen: “In mijn hoofd zat ik steeds in een soort tweestrijd"

Ruim zestien jaar woonde Joeke samen met haar man Ronald en hun twee zoons bij haar moeder in huis. Joeke had gehoopt dat haar moeder tot haar dood in haar huis had kunnen blijven wonen, maar door een val kwam ze uiteindelijk toch in het verzorgingstehuis terecht. Joeke: “Ik had zo gehoopt dat het anders zou lopen.”

“Samen met mijn man en twee zoons ben ik in 2004 bij mijn moeder in mijn ouderlijk huis komen wonen. Ze woonde al een tijdje alleen en het onderhoud van het huis werd steeds lastiger voor haar. Wij wilden er voor zorgen dat ze zo lang mogelijk in haar eigen huis kon blijven wonen én dat het huis in de familie bleef.”

Advertentie

Vanzelfsprekend

“Daarnaast had mijn moeder ook altijd voor anderen gezorgd. Ik wilde dat graag terugdoen. We deelden veel samen: de praktische dingen zoals het toilet en de badkamer, maar ook ons volledige gezinsleven. We lachten, huilden, kletsten en aten samen. Voor anderen misschien bijzonder, voor ons was het heel gewoon. Doordat de jongens nog jong waren toen we bij mijn moeder in huis trokken, was het heel vanzelfsprekend dat ze er altijd was.

De laatste tijd merkten we dat mijn moeder achteruit ging. Haar geliefde handwerkje kwam maar niet af, we moesten haar steeds meer verzorgen en even later ook de thuiszorg inschakelen. Dat was eigenlijk om mij iets te verlichten, maar heel vaak verzorgde ik haar nog zelf omdat ze andere hulp niet accepteerde. In mijn hoofd zat ik steeds in een soort tweestrijd. Ik wilde haar zo lang mogelijk thuis houden en wanneer iemand voorzichtig aan mij vroeg of ik het wel vol kon houden, schrok ik daar ontzettend van en schoot ik vol. Ik wilde het in eerste instantie nog samen met mijn zus proberen. Aan de andere kant opende het wel mijn ogen. Er zou een moment kunnen komen dat ze niet meer bij ons zou kunnen blijven.”

Gemis

“Dat moment kwam, toen ze viel. Ik had het er moeilijk mee, ook al wist ik dat het beter was zo. In plaats van dat ik zelf de keuze moest maken, werd er nu voor mij beslist. Dat stelde me enigszins gerust. Daarnaast kon mijn moeder gelukkig blijven wonen op de plek waar ze ook ging revalideren en was ze al een beetje gewend geraakt aan dezelfde groep en afdeling.
Hoewel óns leven totaal veranderd is, heeft mijn moeder niet precies meer door wat er gebeurt. Als wij het over ‘thuis’ hebben, weet ze niet meer dat het over huis gaat waar we samen gewoond hebben. Natuurlijk zou het me nog meer pijn doen als ze enorme heimwee had. Laatst had ze wel een helder moment en vroeg ze aan mijn man: ‘Kom je me ophalen, gaan we naar huis?’. Toen moest ik even slikken.
Ik heb al een beetje afscheid genomen van de moeder die ze altijd voor me was. Doordat ze geestelijk achteruit gaat, ben ik haar af en toe al even kwijt. Ik mis de kleine dingen die ik samen met haar beleefde toen ze zo dichtbij me was. De knutselwerkjes die we samen maakten, elke dag koffie drinken en een broodje eten in de middag.

Geen rust

Ik heb de afgelopen jaren natuurlijk veel voor haar gezorgd. Nu de zorg van mij werd overgenomen, voelde het een klein beetje als een opluchting. Toch krijg ik er nog geen rust van. Ik voel nu vooral nog verdriet en gemis. Er moet nog veel geregeld worden en ik ga vaak naar haar toe.

Soms voel ik me ook een beetje schuldig. Maar ik weet natuurlijk dat ik er uiteindelijk helemaal niks aan kan doen. Met mijn verstand kan ik zeggen ‘het is goed zo, het is verstandig en normaal op haar leeftijd’. Mijn gevoel zegt alleen soms totaal iets anders. Het is een verdrietige situatie die ik nog even een plekje moet gaan geven.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Beeld: Beetjehome

Maartje en de meisjes deel 57: “Het is zo fijn wat je doet, Vera”

Maartje

Tijdens haar derde rondje rennen deze week, loopt Maartje Vera tegen het lekkere lijf. Samen sprinten ze naar Vera’s huis voor een verrukkelijke smoothie, maar blijkbaar is dat niet het enige dat ze in petto heeft.

Ze heeft twee smoothies in haar hand en alleen een badjas aan. Onschuldig kijken heeft geen zin meer, want we voelen allebei wel wat er gaat gebeuren. Dat vind ik ook zo leuk aan Vera. Durf. Ze laat duidelijk zien dat ze me wil en dat vind ik woest aantrekkelijk. Glunderend stapt ze met smoothies en al de douche binnen.

“Om je vingers bij af te likken”,

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien