Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

José Rozenbroek: "Het is doodzonde als je niks doet met die fantastische opleiding"

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. Deze week gaat ze in op de vierdelige docuserie Waarom werken vrouwen niet?.

Advertentie

Liesbeth Staats

Waarom werken vrouwen niet? heet de vierdelige KRO-NCRV-serie van journalist Liesbeth Staats die momenteel te zien is op tv. Daarin gaat Staats op zoek naar het antwoord op de vraag waarom Nederlandse vrouwen, inmiddels hoger opgeleid dan mannen, nog steeds hooguit een parttime baantje prefereren. De serie (en vooral de provocerende titel!), roept lekker veel boosheid op, vooral in kringen van momfluencers – nee, ik kende het woord ook niet, maar dat zijn (veelal hoogopgeleide) vrouwen die het fulltime moederschap verheerlijken en daar schattige foto’s van plaatsen op Instagram. Want, zo vragen zij zich verontwaardigd af, waarom zou je als vrouw moeten werken? Waarom mag je niet in alle vrijheid kiezen hoe je je leven invult?

Scheiding

Nou, het antwoord is doodsimpel als je het mij vraagt. Omdat het doodzonde is als je niks doet met je fantastische opleiding. Omdat werken veel voldoening kan geven en vaak steeds leuker en interessanter wordt naarmate je hoger op de carrièreladder komt (wat niet gebeurt als je maar een paar uur per week wilt werken). Omdat het nog meer voldoening geeft wanneer je je eigen broek kan ophouden mocht het tot een scheiding komen – niet ondenkbeeldig nu bijna 40 procent van de relaties strandt. Na een scheiding daalt bovendien de koopkracht van vrouwen met gemiddeld 25 procent. Dat is echt heel veel geld. En dat heeft alles te maken met die deeltijdbaantjes. En, last but not least: kinderen van werkende moeders doen het beslist niet slechter dan kinderen van de moedermaffia.

Verleden en heden

Ik ben vooral verbijsterd dat er in 20 jaar bijna niks blijkt veranderd. Ook toen mijn kinderen (nu 27 en 28 jaar) klein waren, werkte het overgrote deel van de vrouwen minder dan 20 uur of helemaal niet. Dat zal ongetwijfeld deels te maken te hebben gehad met het glazen plafond, met onwillige mannen op de werkvloer en thuis. Die lijken heel langzaam te verdwijnen, maar de norm die vrouwen zichzelf en elkaar opleggen is nog even streng als vroeger. Op het schoolplein van mijn dochters woedde een stille strijd tussen de werkende en de niet of nauwelijks werkende moeders.

Werkende vrouwen

Hoe vaak heb ik als vrouw met een fulltime baan niet onderhuids te verstaan gekregen dat mijn kinderen zielig waren omdat ik niet ’s middags met hen vingerverfde en hen niet zelf naar de hockeytraining kon brengen? Ik heb meegemaakt dat ik in hoge nood een beroep deed op zo’n fulltime moeder, of mijn kind alsjeblieft met haar en haar dochter naar het sportveld mocht fietsen, en ze ijskoud zei dat ze er niet over piekerde de gratis oppas te zijn van „de vrouwen die zo nodig carrière moesten maken”. Die ‘échte’ moeders die al hun energie in de opvoeding van hun kinderen stopten, zeiden het niet met zoveel woorden, maar je hoorde het ze denken: verbeeld jij je maar niks met je mooie baan, wíj zijn de betere moeders. En ik trok het me nog aan ook, ik vond mezelf een slechtere moeder omdat ik mijn kinderen vier van de vijf middagen toevertrouwde aan de oppas.

Nederlandse cultuur

Waarom worden in Nederland – anders dan in de ons omringende landen – fulltime werkende moeders bijna automatisch als slechte moeders gezien? Waarom wordt in ons land dat schuldgevoel dat je dan niet goed voor je kinderen zorgt, nog altijd aangewakkerd, zodat het in je poriën kruipt, in je genen gaat zitten, geïnternaliseerd wordt, zoals dat met een mooi woord heet? Waarom doen wij vrouwen elkaar dat aan? Waarom geven wij elkaar én onze dochters bovendien de boodschap mee: wijk niet af van de norm, wees niet te ambitieus, excelleren is eng? Op die vragen hoop ik nog een antwoord te krijgen in de volgende afleveringen van die serie met die fijne provocerende titel.

Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink.

Lees meer

Maartje en de meisjes deel 57: “Het is zo fijn wat je doet, Vera”

Maartje

Tijdens haar derde rondje rennen deze week, loopt Maartje Vera tegen het lekkere lijf. Samen sprinten ze naar Vera’s huis voor een verrukkelijke smoothie, maar blijkbaar is dat niet het enige dat ze in petto heeft.

Ze heeft twee smoothies in haar hand en alleen een badjas aan. Onschuldig kijken heeft geen zin meer, want we voelen allebei wel wat er gaat gebeuren. Dat vind ik ook zo leuk aan Vera. Durf. Ze laat duidelijk zien dat ze me wil en dat vind ik woest aantrekkelijk. Glunderend stapt ze met smoothies en al de douche binnen.

“Om je vingers bij af te likken”,

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien