Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Mara: "Mijn kleinzoon was bij de oppas gestopt met ademen"

Freddy, (de jongste kleinzoon van Mara) stierf vlak voor zijn eerste verjaardag. Sindsdien worstelt zij met het gemis én met het verdriet van haar zoon en zijn gezin.

“Ik zal nooit de blik in de ogen van mijn zoon Bas vergeten toen hij het me kwam vertellen. Ik kwam thuis en zag hem in de hoek van onze keuken staan, lijkbleek en ontredderd. ‘Mama, Freddy gaat dood’, zei hij. Het was alsof ik een klap met een hamer kreeg. Mijn kleinzoon, dood? Mijn oogappel, het jongetje dat ik elke maandag verwende en dat mij zo veel vreugde schonk?

Advertentie

Mijn kleinzoon Freddy was bij de oppas in zijn slaap gestopt met ademen. Ze hadden hem in allerijl gereanimeerd en naar het ziekenhuis gebracht, Bas kwam mij en de moeder van zijn vrouw Denise ophalen om mee te gaan naar het ziekenhuis. Daar bleek dat hij te lang geen zuurstof had gehad. Wiegendood, hij was pas elf maanden en twee weken oud. Ik wist niet dat zoiets op die leeftijd nog kon gebeuren.”

Geen hoop meer

“Immens verdriet was het eerste wat ik voelde. En pijn, fysieke pijn. Ik heb lang geleden mijn moeder en onlangs mijn vader verloren, dus ik wist wat rouw en verdriet was. Maar bij Freddy was het toch anders. De gedachte dat ik hem niet zou zien opgroeien, was ondraaglijk. Dat hij nooit meer zijn mollige armpjes naar me zou uitstrekken. Dat zijn prille leven zo abrupt gestopt was, nog voor het goed en wel was begonnen. Het raakte me tot in het diepst van mijn ziel. Ik voelde me leeg en verloren. Maar los van mijn eigen verdriet dacht ik ook aan mijn zoon en schoondochter. Zij maakten het ergste mee dat je kunt meemaken in je leven: je kind verliezen.

Al had ik zelf ongelooflijk veel pijn, ik wist dat het voor hen nog erger moest zijn. Ik wilde hen beschermen, hun verdriet wegnemen. Mijn lieve, stoere zoon en mijn sterke schoondochter, het was zo oneerlijk dat zij dit moesten meemaken. Maar hoe kon ik hen troosten als ik zelf zo veel verdriet had?We werden meteen overal bij betrokken. We voelden dat onze kinderen ons nodig hadden. Ze gaven het ook aan: ‘Dit kunnen wij niet alleen.’

Hersendood

Vrij snel kregen we te horen dat er geen hoop meer was, Freddy werd hersendood verklaard. Het afscheid was heel sereen. Om beurten stonden we aan zijn bedje, om beurten hielden we zijn handje vast, streelden zijn wangetjes. Soms huilde ik, soms huilde Bas, soms Denise, soms de moeder van Denise, soms wij allemaal. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mijn verdriet moest verstoppen, of dat ik sterk moest zijn voor mijn zoon en schoondochter. In hun verlies stond ik aan de zijlijn, maar in het verlies van mijn kleinzoon waren we allemaal samen, ieder met ons eigen verdriet. Toen de machines afgekoppeld werden, mochten we hem nog een laatste knuffel geven. Hij lag daar zo mooi, met een glimlach op zijn lipjes. Hartverscheurend.”

Brieven aan mijn kleinzoon

“Toen we buiten kwamen, volgde de gruwelijke realiteit: dit was echt gebeurd en nu moesten we verder. Ik werd overrompeld door een heftig moedergevoel. Ik wilde voor mijn zoon en zijn gezin zorgen, ik kon de gedachte niet verdragen dat ze hier alleen doorheen zouden moeten. Met z’n allen reden we naar ons huis en van daaruit regelden we de praktische zaken. Die eerste dagen en weken vluchtten Bas en Denise vaak naar ons huis en naar het huis van haar ouders. Bij hen thuis herinnerde alles aan kleinzoon Freddy. Zijn speelgoed lag overal, zijn kleertjes, het was te confronterend. Slapen deden ze in hun eigen huis, maar bij hun ouders konden ze min of meer tot rust komen. Het was alsof ons gezin weer het kerngezin werd.

De afscheidsceremonie was een liefdevol groepswerk. We schreven allemaal een brief aan Freddy, die werd voorgelezen tijdens de dienst. Het was een warm afscheid, er kwamen meer dan vijfhonderd mensen. Niemand van ons heeft die dag bewust meegemaakt. Daarvoor was het verdriet te groot en de realiteit te onwezenlijk.

Eerste verjaardag

De week na de crematie zouden we Freddies eerste verjaardag hebben gevierd. Bas en Denise had een feest willen geven met alles erop en eraan. In plaats daarvan zijn de twee families bij ons thuis gekomen. Het werd een onvergetelijke dag. Een dag om te koesteren, net als het leven van Freddy. Er was een taart met één kaarsje dat Daan, zijn broertje van zes, mocht uitblazen. We lieten gekleurde ballonnen met wensen op, naar ons sterretje in de hemel. Er werd gehuild, maar ook gelachen. Er was vooral heel veel liefde. Vanaf nu zullen we altijd de verjaardag van Freddy samen vieren, met beide families. Dat heeft mijn kleinzoon gedaan: ons dichter bij elkaar gebracht. Dankzij hem is er nog meer liefde in ons gezin, nog meer verbondenheid.”

Overweldigende liefde

Voordat ik kleinkinderen had, dacht ik altijd dat ik van niemand zo veel zou kunnen houden als van mijn eigen kinderen. Tot Menno werd geboren, het eerste kind van Bas en Denise. De liefde die ik voor hem voelde, was zo overweldigend dat het bijna pijn deed. Toen Bas en Denise me vertelden dat ik nog een kleinkind zou krijgen, was ik weer bezorgd. Zou ik van dit tweede kleinkind wel net zo veel kunnen houden als van Daan? Maar wat blijkt: als moeder en grootmoeder heb je een onuitputtelijke bron van liefde voor elk nieuw kind en kleinkind. Nu waarschuw ik vriendinnen en collega’s die op het punt staan grootmoeder te worden: je gelooft me nu nog niet, maar de liefde voor je kleinkind zal je overweldigen.’ Achteraf geven ze me allemaal gelijk.

Oma

Oma zijn is anders dan moeder zijn. Met mijn eigen kinderen heb ik nooit zo veel gespeeld als met kleinzoon Freddy. Als moeder had ik altijd wel wat te doen: het huishouden, mijn werk, de tuin. Bij Freddy was al mijn aandacht voor hem. Ik heb hem zien opgroeien van hulpeloze baby tot kleine ontdekker. De laatste weken van zijn leven waren zo veelbelovend. Hij stapte al rond aan mijn hand, sprak zijn eerste woordjes en kende me zo goed. Ik zal nooit vergeten hoe hij kon schateren als we kiekeboe speelden, hoe hij kon genieten van zijn eten, van de wandelingen die we samen maakten.

Ik had nooit gedacht dat je zo close kon zijn met een kleinkind. Als oma kon ik puur genieten. Ik hoefde hem niet op te voeden, dat was de taak van zijn ouders. Voor mij was het alleen maar plezier. Dat die vreugde me zo bruusk werd ontnomen, raakt me dieper dan ik ooit had durven denken. Het fysieke gemis had ik niet verwacht. Het feit dat ik zou smachten naar zijn knuffels, dat ik ’s nachts wakker zou worden omdat ik hem ruik – om daarna te beseffen dat hij er echt niet meer is.

Toekomst verdwenen

Het klopt ook gewoon niet. Met Freddy is een stukje van de toekomst verdwenen. Ik ben het verleden, ík heb het grootste deel van mijn leven gehad. Mijn kinderen zijn het heden, zij leven nu. En de kleinkinderen zijn de toekomst. Hoe vaak heb ik niet naar hun foto’s staan kijken, fantaserend hoe ze er over tien jaar uit zouden zien? Bij Freddy zal ik het nooit weten. Ik kan moeilijk bevatten dat hij voor altijd een baby zal blijven. Vaak denk ik aan wat hij nu al zou kunnen. Maar Freddy zal nooit naar school gaan, zal nooit versjes opzeggen, zal nooit honderdduizend keer ‘waarom’ vragen…”

Hun eigen verdriet

“Het is niet eenvoudig om je rol te vinden in het verlies van een kleinkind. Toen het pas was gebeurd, had ik moeite om mijn zoon en schoondochter alleen te laten. Ik wilde voor hen zorgen, de pijn wegnemen. Maar ik heb mezelf gedwongen om hen de ruimte te geven. Ik weet dat ze het samen moeten verwerken, dat ze samen door dit verdriet moeten en elkaar moeten troosten. Ze houden zich zo sterk.

Ik heb me wel zorgen gemaakt om mijn zoon. Met mijn schoondochter en haar moeder kan ik goed praten, maar mijn zoon sloot zich in het begin af. Als kind al liet hij zijn gevoelens niet graag blijken. Ik was bezorgd, maar wilde ook niet te dicht op zijn huid zitten. Het was een zoektocht, waarbij ik hem van een afstandje duidelijk maakte dat we er zijn voor hem, dat we meeleven. Dat hij een warm thuis heeft waar hij altijd welkom is. Het heeft even geduurd, maar onlangs hebben we een goed gesprek gehad. Een doorbraak. Toen hij uitsprak dat hij zo veel verdriet had, brak mijn hart. Hem zien huilen, is hartverscheurend. Maar ik weet ook dat het goed komt. Hij moet door dat verdriet heen, samen met Denise en Daan, hoeveel pijn het ook doet.”

Dit artikel verscheen eerder in Libelle.

Niks meer missen? Schrijf je in voor de Libelle nieuwsbrief!

Interview: Lisa Gabriëls. Beeld: iStock.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

De tarotkaart van 8 maart: "Weegschaal, geef duidelijk je grenzen aan"

De tarotkaart die voor maandag 8 maart is getrokken is ‘Vijf van Pentakels’. Wat betekent deze kaart voor jouw sterrenbeeld?

Deze tarotkaart staat voor: Gebrek en onzekerheid. Er lijkt van alles te weinig te zijn. Warmte en hulp is er wel, als men goed kijkt. Liefde: een eenzaam en minderwaardig gevoel. Dat vraagt om een andere aanpak. Op het werk zijn er problemen met de uitvoering van plannen. Risico’s nemen hoort erbij.

Advertentie

Ram

Terugdenken aan een wijze opmerking maakt dat je contact wilt met de zegger ervan. Gesprekken zijn nu heel vruchtbaar, je harde schijf heeft ruimte voor nieuwe input.

Stier

Slinkende corona-vetrollen betekent waarschijnlijk ook: meer onrust in je hoofd. Alle emoties die je eerder weg at, drijven boven. Schrijf ze op en tackel één voor één tijdens piekerkwartiertjes.

Tweelingen

Je laat je vandaag niet uit het veld slaan. Iedereen die je tegenkomt trakteer je op aardige woorden. Voor de vrijgezel lonkt intimiteit. Onthoud dat liefde nooit controle betekent.

Kreeft

Een verborgen waarheid over of van je partner kan de rust vandaag verstoren. Bijt op je tanden, zet de TL-balk erop en pak je eigen aandeel erin stevig vast. Loslaten volgt later.

Leeuw

In je verlangen naar gezellig samenzijn loop je tegen muren op. Begrip tonen is nu cruciaal. Ook al ben je zelf niet bang uitgevallen, anderen worstelen misschien wel met hun demonen.

Maagd

Gevoelens worden intenser. Geven ze je een ongemakkelijk gevoel? Leer ze beter kennen door ze binnen te laten. Nodig ze uit aan tafel en maak een praatje met boosheid en zijn makkers.

Weegschaal

Conflicten binnen het gezin komen tot een climax. Mogelijk bemoeien ouders of schoonouders zich een tikkie te veel met jouw zaken. Toon begrip maar geef duidelijk grenzen aan.

Schorpioen

Vandaag schiet je ongemerkt in de over-analyse. Wat bedoelde hij/zij met dat appje? Wat zit er achter die opmerking? Zoek geen spijkers op laag water, leid jezelf af met opruimen.

Boogschutter

Een intellectueel sausje doet relaties goed. Informeer jezelf over politiek, je hebt er een duidelijke mening over die je omgeving interesseert. Bekijk afwijkende visies van alle kanten.

Steenbok

Waarschijnlijk denk je na over jezelf – en hoe je leven is veranderd – en hoe je het graag wilt inrichten. Vergeet je schaduwkanten niet, vaak is het negatieve juist waar de energie (vast)zit.

Waterman

Hoe goed ken je je partner eigenlijk? En hoe goed laat jij je kennen? Best mogelijk dat je tot verrassende inzichten komt die je met hem/haar wilt delen. Vertel het, ook als het gek klinkt.

Vissen

Heb je te maken met een concullega of rivaal in de liefde? Geef diegene geen munitie. Vertel alleen het noodzakelijke voor normale omgang. Confrontaties maken nu meer kapot dan je lief is.

Meer voorspellingen? Op Libelle Premium vind je de Numeroscoop. In deze voorspelling geeft je geboortegetal inzicht in je persoonlijkheid. Bekijk het hier >

Tekst en voorspelling: Viola Robbemondt.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: “Had ik het dan toch mis over Meghan Markle?”

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Een paar weken geleden schreef ik op deze plek waarom ik klaar ben met Meghan Markle. Nou ja, waarom ik klaar was met Meghan Markle. Want dankzij mijn technische zoon T. heb ik vannacht het veelbesproken interview met Oprah Winfrey live gekeken. Meghan gaf – met betraande ogen – toe dat ze zelfmoord had overwogen, terwijl ze zwanger was van baby Archie.

Advertentie

Er was zoveel negativiteit, zoveel leugens en frustratie dat ze gewoon wilde dat het stopte. Ze legde uit hoe ze haar identiteit was kwijtgeraakt. Hoe ze in het paleis tegen de muur aanliep. Dat niemand haar wilde helpen, zelfs niet toen ze smeekte om hulp.

Realiteit als royal

Meghan gaf toe dat ze naïef was geweest, hoor. Maar dat ze vooraf echt niet had kunnen weten hoe de realiteit als royal zou zijn. En ik geloofde wat ze zei. Het meeste dan. Want natuurlijk heeft ze prins Harry wél even gegoogled, kom op! En had ze uit zichzelf het Britse volkslied kunnen leren, in plaats van te verwachten dat iemand daar begeleiding in gaf. Maar dat waren slechts details, tussen de grote onthullingen; een van de royals had zich hardop afgevraagd welke huidskleur Archie zou krijgen. Meghan was duidelijk geëmotioneerd. En ik, thuis op de bank graaiend in een bak popcorn, ook.

Kate Middleton

Ik glimlachte bij hun babynieuws; het wordt een meisje! En ik verbaasde me dat Meghan na een ruzie met Kate, net voor de bruiloft, in huilen was uitgebarsten. Dus niet andersom, zoals altijd in de media werd gesuggereerd. Meghan voegde er direct aan toe dat Kate vrouws genoeg was om met bloemen en een persoonlijk briefje haar excuses aan te bieden. “En dan is het ook goed,” vond Meghan. Ze benadrukte dat Kate een goed mens is en dat hun fans elkaar niet aan hoeven te vallen, zoals veel gebeurt op social media. Een mooie boodschap, op deze Internationale Vrouwendag.

Wij – vrouwen – hebben elkaar hard nodig. Op ons werk, in de politiek, thuis met een vriendin op de bank, maar ook in de media. Ja, ook ik heb me kritisch over Meghan uitgelaten in mijn schrijfsels. Maar wat nu als je net als zij verliefd wordt op een prins. En hij op jou, iets waar we als klein meisje stiekem toch allemaal van dromen. Dan lig je opeens onder een vergrootglas. Iedere grijze haar of rimpel wordt geanalyseerd, ‘lichaamstaaldeskundigen’ op je losgelaten en op Twitter en Instagram verschuilen de meest vernietigende critici zich achter anonieme accounts.

Meghan Markle

En daar sta je dan op een event, in een prachtige jurk en wil je het dolgraag goed doen, maar ben je van de immense druk eigenlijk doodongelukkig. Zoals Meghan dus. Die tijdens een concert stiekem in het donker huilde, tot het licht weer aanging en ze bijna op commando moest stralen. “Dat hoort nu eenmaal bij de job.”

Die vrouw heb ik veroordeeld, omdat ik haar niet helemaal kon plaatsen. Omdat ze in mijn optiek geen recht had om te klagen. Want, ze had werkelijk alles, maar leek het niet te waarderen. Het interview met Meghan was voor mij een goede reminder dat er achter de mooiste glimlach intens verdriet schuil kan gaan. En dat een andere vrouw het voordeel van de twijfel geven, dus echt een groot en positief verschil kan maken.

Beeld: privé.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Meghan Markle: "Koningshuis was bezorgd hoe donker Archie's huidskleur zou zijn"

Het langverwachte interview van Oprah Winfrey met Harry en Meghan is eindelijk uitgezonden. Er werden een aantal schokkende onthullingen gedaan.

Zo vertelt Meghan dat het koningshuis bezorgd was over hoe donker de huidskleur van Archie zou worden.

Advertentie

Meghan Markle doet schokkende onthulling

Toen Meghan zwanger was van zoontje Archie Mountbatten-Windsor zouden er verschillende gesprekken zijn geweest over zijn huidskleur. “Tijdens mijn zwangerschap werd erover gesproken dat hij geen beveiliging zou krijgen en geen titel en er waren zorgen en gesprekken over hoe donker zijn huid zou zijn bij geboorte”, vertelt Meghan aan Oprah.

Die gesprekken werden niet met Meghan zelf gevoerd, maar met Harry. Oprah wil weten welke leden van het koningshuis deze gesprekken met Harry voerde, maar daar wil Meghan niet op in gaan. “Dat zou zeer beschadigend voor ze zijn”, zegt ze hierover.

‘Te bruin’

Oprah schrikt erg van deze onthulling en vraagt met een verontwaardigde toon of het voor het koningshuis serieus een probleem was als Archie ‘te bruin’ zou zijn. Meghan antwoordt hierop dat ze die vraag zelf niet heeft kunnen stellen, maar dat die aanname haar juist lijkt. “Ze waren bezorgd over hoe donker hij zou worden en wat dat zou betekenen en hoe dat eruit zou zien voor het koningshuis”.

Meer onthullingen

Er zijn in het interview meer schokkende uitspraken gedaan. Zo vertelde Meghan dat het tijdens haar zwangerschap van Archie erg slecht ging met haar mentale gezondheid, en dat ze in die tijd suïcidale gedachtes had. Hulp zoeken werd vanuit het koningshuis echter ten zeerste afgeraden.

Naast al deze heftige onthullingen, kwamen Harry en Meghan ook met leuk nieuws. Ze onthulde namelijk het geslacht van hun tweede kindje. Krijgt Archie een broertje of zusje? Dat lees je hier.

Wil je het interview met Harry en Meghan helemaal bekijken? Dinsdag 9 maart wordt het interview om 20:30 uitgezonden op Net5.

Prins Harry en Meghan Markle overladen met kritiek door déze oproep

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: NOS. Beeld: Brunopress

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Meghan Markle: "Ik wilde gewoon niet meer leven"

In het langverwachte interview met Oprah Winfrey doet Meghan Markle een aantal schokkende onthullingen. Ze vertelt dat het tijdens haar zwangerschap van Archie erg slecht ging met haar mentale gezondheid, en dat ze in die tijd suïcidale gedachtes had.

Hulp zoeken werd vanuit het koningshuis echter ten zeerste afgeraden.

Advertentie

Naïef

In 2018 stapte Meghan Markle in het huwelijksbootje met prins Harry. Ze vertelt aan Oprah dat ze geen idee had wat het bestaan als lid van het Britse koningshuis zou betekenen en noemt zichzelf in die tijd “erg naïef”. “Ik wist niet helemaal wat mijn taak was. Ik had op geen enkele manier kunnen vermoeden hoe de dagelijkse bezigheden eruit zouden zien.”

Leugens

Ondanks dat ze naar eigen zeggen wel verwelkomd werd door koningin Elizabeth, ervaarde ze al snel dat leden van het Koningshuis haar stem de kop in wilden drukken. “Pas toen we eenmaal getrouwd waren en de relatie begon te verslechteren, begreep ik dat ik niet alleen niet in bescherming werd genomen, maar dat er werd gelogen om andere leden van de familie te beschermen. Maar ze waren niet bereid om de waarheid te zeggen om mij en mijn man in bescherming te nemen”, aldus Meghan Markle.

Suicidale gedachtes

De relatie met de Brits pers verslechterde snel, wat een diepe impact op de mentale gezondheid van Meghan Markle had. Ze vertelt dat ze tijdens haar zwangerschap zelfs suïcidale gedachtes had. “Ik schaamde me om het te zeggen tegen Harry omdat hij al te maken heeft gehad met verlies. Maar ik wist dat als ik het niet zou zeggen, ik het zou doen. Ik wilde gewoon niet meer leven”, aldus Meghan Markle. Hulp zoeken mocht niet, vertelt ze. “Ik zei dat ik ergens heen moest voor hulp. Ik zei dat ik me nog nooit zo gevoeld had. Maar ik kreeg te horen dat dat niet kon, dat het niet goed zou zijn voor het instituut.’”

Prins Harry, die later bij het interview aanschoof, vertelt dat hij de steun vanuit zijn familie erg gemist heeft. “Geen enkel familielid heeft ooit iets gezegd over de racistische artikelen over Meghan, dat doet pijn.” Hij vervolgt: “We zijn vertrokken vanwege een gebrek aan steun en begrip.”

Begin 2020 deed het echtpaar al een stap terug. Ze wilden meer vrijheid. Hoe staat het er nu voor met de Britse royals in Californië? Dit is hoe het verder gaat met Harry en Meghan:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: NOS. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien