Hoera! Libelle is genomineerd. Stem nu >

Zoek binnen:

BLOG: Hoe moet Margje haar eetprobleem noemen?

Een eetstoornis klinkt Margje te definitief, maar hoe moet ze het dan noemen? Een eetverslaving? “Bij het woord ‘eetverslaving’ vrees ik dat mensen denken dat ik als een soort junk door het leven stap.”

Bij het woord eetstoornis denkt iedereen altijd gelijk aan anorexia of boulimia. Als mensen naar mij kijken, komt het woord anorexia niet in hen op. Daar ben ik veel te dik voor. Dus als mensen horen dat ik hulp heb gezocht bij een eetstoornis, dan zal ik wel boulimia hebben. Nee dus. Er is meer keuze in eetstoornissenland dan deze twee uitersten.

Advertentie

Ik vind dat hele woord niets trouwens. Stoornis. Het klinkt me te definitief. Als een vaststaand iets, wat niet te veranderen is. Ook het woord eetproblematiek vind ik niet fijn. Want dat klinkt alsof ik continu problemen heb met eten, en dat is ook niet het geval.

Eigenlijk ben ik meer een soort van eetverslaafd. Maar bij het woord eetverslaving vrees ik dat mensen denken dat ik als een soort junk door het leven stap en alleen maar bezig ben met het scoren van voedsel. En ook dat is niet zo. Ik houd me namelijk ook nog bezig met zaken als werken, opvoeden, huishouden, kerstkaarten schrijven, lief hebben en lol hebben en dergelijke.

Het is natuurlijk allemaal angst. Dat ik niets van al die woorden wil weten. Omdat ik bang ben in een hoekje te worden gedrukt. Omdat ik niet wil dat mensen denken dat ik alleen maar dat probleem ben. Omdat het me niets lijkt dat mensen straks bij elke hap die ze me van mijn kerstdiner zien nemen, iets denken als “Ach, daar gaat ze weer”. Terwijl ik toch echt wel zal moeten eten, wil ik blijven leven.

Soms zou ik bijna willen dat ik alcoholist was. Of een kettingroker. Niet dat stoppen met alcohol drinken of sigaretten roken nou zou makkelijk is (vermoed ik dan, ik drink en rook namelijk niet), maar het is wel lekker duidelijk. Je stopt ‘gewoon’ met alcohol drinken of sigaretten roken. Stoppen met eten kan niet.

Maar doorgaan op de manier waarop ik het nu doe kan ook niet. Dus kom ik er tegenwoordig maar gewoon voor uit dat ik een intake heb gehad bij een organisatie waar ik in het nieuwe jaar ga werken aan mijn eetproblematiek. Die intake vond ik best spannend trouwens, maar viel reuze mee. Ik was geen ernstig geval, was de conclusie, maar omdat ik al zo lang vecht tegen mijn overgewicht en zoveel overgewicht heb, toch ernstig genoeg om mee aan de slag te gaan. Het voelde alsof ik door was naar de volgende ronde van Idols.

Pas in het nieuwe jaar hoor ik hoe het hulpverleningstraject verder zal gaan. Maar het heeft nu al effect. De weken na dat intakegesprek voelde ik me lichter. Alsof er door het toe te geven dat ik het niet alleen kon, een gewicht van mijn schouders was gevallen. Toen ik afgelopen weekend voelde dat mijn broek wel heel erg los zat, bleek ik dat gewicht niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk kwijt te zijn. Ik ben twee kilo afgevallen. Alleen maar door het los te laten.

margje 2_libelle Na 7 ‘vette jaren’ is het tijd om af te vallen. Onze eigen ‘Bridget Jones’ Margje deelt hier elke maandag haar ervaringen. Meer weten? Margje zit ook op Facebook en heeft een eigen site.

Beeld: Shutterstock

Anne-Wil: “Het voelt gek om die anderhalve meter aan te houden bij je eigen kind”

Anne-Wil

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in exclusieve boetiek. De vakantie gaat niet door, omdat Han voorrang geeft aan zijn werk.

Zondag

Eigenlijk zouden we nu op Schiermonnikoog moeten zitten, maar Han kan niet weg. Te veel werk. Bedrijven proberen de achterstand in te halen die ze hebben opgelopen door de coronacrisis. Ook die waar Han adviseur is. Hij zei dat het hem speet, maar naar mijn smaak niet genoeg. Aan zijn gezicht zag ik dat hij het eigenlijk helemaal niet zo erg vindt, want hij houdt van het werk en heeft het de

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien