Italiaans leren tassen van € 329,- voor € 79,95

Zoek binnen:

BLOG: Margje gaat in therapie voor haar snack- en snaaiverslaving

Het woord verslaving klinkt heftig. Het eerste waar de meeste mensen aan denken bij de term verslaving is drugs. Verder staan in de top 6: roken, alcohol, gokken, sociale media en sex. 

Theoretisch doe ik het verslavingstechnisch dan best goed. Ik gebruik geen drugs en ik rook niet. Ik drink maar een keer of drie per jaar een alcoholisch drankje en doe de andere zaken zoals heel veel Nederlanders alleen maandelijks (Staatsloterij èn Postcodeloterij, dat dan weer wel), of dagelijks, maar niet in levensoverheersende hoeveelheid (je vindt me op Twitter en Facebook) en wat de frequentie van het laatste onderwerp betreft, zit ik ook zo ongeveer op het landelijk gemiddelde (ja zeg, je hoeft toch niet per se alles van me te weten?!).

Advertentie

Goed. Dat klinkt allemaal best leuk. Tot je de kranten en tijdschriften openslaat en zaken leest als: suiker is de nieuwe drug, Zitten is het nieuwe roken, te kort slapen is levensgevaarlijk. Want, ehm, nou, ik eet dus wel dagelijks voedingsmiddelen met suiker, heb een zittend beroep en slaap standaard veel te weinig. Tel daar dan bij op dat ik al twintig jaar overgewicht met me mee sleep en ontdekte dat ik een soort van eetverslaving heb. De uitkomst van deze optelsom is dat ik een wandelend risico ben (nou is wandelen juist weer heel gezond, dus dat scheelt dan weer!).

Als ik aan vrienden en kennissen vertel dat ik in therapie ga voor mijn snack- en snaaiverslaving, vinden de meeste mensen het ‘dapper!’,  ‘knap hoor’ of ‘goed zeg!’. En daarna willen ze vaak weten hoe het dan precies zit. Want zo erg kan het toch niet zijn? Want ehm, nou, zij kunnen eigenlijk ook niet goed zonder hun sigaretten/wijntje/biertje/drop/koffie (doorhalen wat niet van toepassing is) en tja, kijk, zij eten ook wel eens een zak chips of pak chocoladekoekjes leeg. Dat doet toch iedereen wel eens? Moesten zij dan ook hulp zoeken misschien? Of was het juist overdreven dat ik het een verslaving noemde dat ik zo graag, ietwat overmatig misschien, chips en borrelnootjes eet?

Geen idee, vertel ik dan. Want ik heb werkelijk waar niet eens duidelijk of ik nou zelf wel of niet een ernstig geval ben. Ik weet alleen maar dat ik echt iets wil doen aan mijn overgewicht. Omdat ik beter voor mezelf wil ga zorgen. Omdat ik weet dat obesitas gezondheidsrisico’s met zich meebrengt. Omdat ik niet dood wil gaan door mijn eigen schuld.

En dat betekent dat ik niet met mijn lijf, maar met mijn hoofd aan de slag moet. Vanochtend keek ik in de spiegel en lachte naar mezelf. “Hallo wandelend risico”, zei ik tegen mezelf, “wat goed dat je er iets aan gaat doen”. Mezelf glimlachte terug. Daarna bedacht ik dat ik beter niet te vaak tegen spiegelbeelden moest gaan praten. Voordat je het weet heb je er weer een nieuwe verslaving bij!

margje 1_Libelle Na 7 ‘vette jaren’ is het tijd om af te vallen. Onze eigen ‘Bridget Jones’ Margje deelt hier elke maandag haar ervaringen. Meer weten? Margje zit ook op Facebook en heeft een eigen site.

Beeld: iStock

Speel hier de snackpuzzel van woensdag 19 februari gratis

snackpuzzel

Premium

Dol op puzzelen, maar geen puzzelboekje bij de hand? Waag je dan aan deze gratis snackpuzzel – gewoon lekker online. Je vindt ‘m terug in jouw Bewaarlijst en je hebt 7 dagen om de snackpuzzel op te lossen. Succes!

[premium-verder-lezen]

[minipuzzel]

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien