Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Marianne (47) kreeg een chronische ziekte: "Ik raakte alles kwijt wat ik had”

Marianne Zwagerman (47) had álles: een leuke man, een directiefunctie en een groot huis. Acht jaar geleden kwam hier op wrede wijze een einde aan.

“Negenendertig jaar lang was ik diep in mijn hart ongelukkig. Ik had een leuke man, een boerderij met ruim twee hectare grond, een eigen paard, een fantastische baan als eerste vrouwelijke directeur van de Telegraaf, twee secretaresses en een inloopkast vol mantelpakjes. Het was een leven waar veel mensen van dromen, maar voor mij was dit het niet. Op mijn werk durfde ik alles, privé was ik laf. In het weekend zat ik thuis, ik rommelde in de moestuin en nam, volledig geïsoleerd, alvast de dossiers door voor de komende werkweek. Een sociaal leven had ik niet, ik vond het moeilijk om mezelf te laten zien. Het kwam te dichtbij, denk ik. De angst om alles kwijt te raken, verlamde mij.

Advertentie

Vertrek zonder omkijken
Totdat ik een ziekte kreeg die alles verwoestte. Op een ochtend hoorde ik dat ik de Ziekte van Ménière had en niet meer zou genezen. ‘s Middags raakte ik mijn baan kwijt omdat een topfunctie niet te combineren was met een chronische ziekte. Ik had er alle begrip voor, zo gaat dat in een directiebaan. Daar moet je topfit voor zijn. Toen ik mijn man ’s avonds vertelde wat er die dag was gebeurd en dat ik moest gaan revalideren, zei hij meteen dat hij niet wilde meedoen aan het partnerprogramma in het revalidatiecentrum. Toen ik vroeg wat onze relatie dan voorstelde als hij mij nu niet wilde steunen, antwoordde hij: ‘Niets. Er is niets meer tussen ons.’ Ik had zelf ook wel gevoeld dat we elkaar een beetje aan het kwijtraken waren, maar uit elkaar gaan was ondenkbaar voor mij. Maar hij vertrok zonder om te kijken. Zo raakte ik alles kwijt wat ik had.”

Plat op mijn gezicht
“Bij de ziekte van Ménière werken het binnenoor en het evenwichtsorgaan niet goed, waardoor slechthorendheid, duizeligheid en oorsuizen ontstaan. Er waren dagen dat ik duizelig langs de plinten naar de wc kroop om over te geven. Toegeven dat het niet goed met mij ging, kon ik niet. Totdat ik dus, in 2009, op de parkeerplaats plat op mijn gezicht viel, voor het oog van mijn collega’s. ‘Nu is het klaar,’ zeiden ze, ‘jij gaat naar de dokter.’ Na de diagnose probeerde ik in het revalidatiecentrum mijn ziekte te accepteren, maar dat lukt niet. Elke ochtend als ik wakker word, hoop ik dat het over is. Maar ik heb ermee leren leven. Soms betekent drie dagen hard werken wel dat ik daarna drie dagen op de bank moet liggen omdat ik me zo beroerd voel, maar dat heb ik ervoor over.”

Dansen op het strand
“Maar door mijn ziekte kreeg ik ook de vrijheid om te worden wie ik ben. Een andere, gelukkige vrouw. Na een week of vier in de put, besloot ik mijn situatie als een kans te zien. Ik schreef op wat ik al lang wilde, maar nooit durfde. Dansen op het strand, bijvoorbeeld. Heel lang was dansen voor mij ondenkbaar. Ik heb er het lichaam niet voor, te groot en te lomp. Maar een paar maanden nadat ik alles kwijt was geraakt, zette ik op het strand van Bloemendaal voor het eerst danspassen. Het kon me niet schelen wat anderen dachten, ik kan niet terug naar wie ik was. Die gevangenis wil ik nooit meer in.”

Volhouden
Hoe goed het ook met me gaat, ik heb wel een ziek lijf. De enige manier om daarmee om te gaan, is plannen. Als ik veel moet werken, doe ik de dagen ervoor en erna niets, anders voel ik me beroerd. Er is geen effectief medicijn tegen Ménière en ik moet zelf aanvoelen wat ik kan volhouden. Om te zorgen dat ik me zo goed mogelijk voel, is het ook heel belangrijk om dingen die ik niet wil niet meer mijn leven binnen te laten.

Scherpere keuzes
Ongemerkt liep mijn leven vol met mensen en activiteiten waar ik niet voor had gekozen. Ik maak daar scherpere keuzes in tegenwoordig. Ik vecht tegen dingen die mij worden opgedrongen. Dat klinkt egoïstisch en dat is het misschien ook wel, maar als iedereen wat egoïstischer is, wordt de wereld volgens mij veel mooier dan wanneer we elkaar maar een beetje gelukkig zitten te houden ten koste van onszelf.”

Iedere dag (gratis!) de best gelezen berichten van Libelle Daily in je mailbox? Meld je aan voor de Daily Update!

Tekst:Deborah Ligtenberg. Fotografie: Brenda van Leeuwen

Roos Schlikker: “Ik gluur naar m’n zoon, naast me in de auto, en ik zie jou, mam”

Roos Schlikker

Roos Schlikker (45) heeft twee zoons, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen.

Lieve mama,

Ik moet je iets vertellen: Miró heeft nieuwe schoenen. ‘Vette patta’s’ noemt hij ze. Ze waren hartstikke duur en ik wilde ze niet kopen, want het jong voetbalt voortdurend in de bagger, maar hij wilde ze zo graag. Dus spaarde hij ervoor en vroeg hij voor zijn verjaardag alleen schoengeld. Vanochtend ging de bel. Springend als een kangoeroe nam hij de doos van de bezorger aan en daar lagen ze: peperdure Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien