Anastasia nu met € 15,- voordeel naar de voorpremières!

Zoek binnen:

Marion: "Waarom had ik die oude gek zomaar zijn gang laten gaan?"

Marion woont met haar gezin in Frankrijk. Wekelijks geeft ze ons een kijkje in haar leven. Dit keer blikt ze terug op haar ontmoeting met ‘de bomenvriend’. 

Ik loop naar de perenboom achter op ons terrein, een oude boom met stevige takken. Hij barst werkelijk van de kleine vruchtjes, het wordt weer een goed perenjaar. Deze maand is het 18 jaar geleden dat we in de Provence neerstreken met ons jonge gezin. Ik denk terug aan die koude februarimorgen, het was onze eerste winter hier. Een bestelbusje stopte in de berm en er stapte een oude man uit. Hij had een zaag in de ene en een rieten mand in de andere hand. Vastberaden liep hij naar de perenboom in onze tuin, toen nog een open veld.
Met de baby op de arm en 2 peutertjes in mijn kielzog nam ik poolshoogte. ‘Je suis Guiseppe, l’ami des arrbrres – de bomenvriend’, zei de man. Zijn naam en flink rollende ‘r’ verraadden zijn afkomst: een Italiaan. Waarschijnlijk een van de vele die na de oorlog uit Piemonte de grens waren overgekomen op zoek naar werk.

Advertentie

Sappige peren
Of ik van lekkere, sappige peren hield, vroeg hij. Hij plukte een denkbeeldige vrucht van mijn boom, bracht hem naar zijn mond en nam er een grote hap uit. Ik zág het sap gewoon langs zijn hand lopen. ‘Deze boom is niet goed, wilde peren zijn niet lekker.’ Terwijl ik nog nadacht over mijn antwoord in het Frans, was hij al begonnen de 3 hoofdtakken van de perenboom af te zagen. Al snel lag het om ons heen vol met oud knoestig hout en korte tijd later was er van de boom nog slechts een stam met 3 stompen over. ‘Mama, mama’, zei mijn oudste van net 4, die meneer heeft onze boom helemaal kapotgemaakt!’ Mijn dochtertje moest ervan huilen en de baby besloot haar voorbeeld te volgen. Hoe dit brute geweld aan de kleintjes uit te leggen? Waarom had ik die oude gek zomaar zijn gang laten gaan?

Verbandjes om de boom
Giuseppe zette een bril op van ‘borrelglazen’-sterkte, bestudeerde langdurig het oppervlak van de zojuist afgezaagde stompen en maakte vervolgens inkepingen in het hout met een scherp mesje. Uit de mand naast zich koos hij takjes, hield ze vlak voor zijn ogen om zeker te zijn dat het de juiste waren. Een voor een drukte hij ze in het hout. Na een tijdje was het karwei geklaard, op de oude hoofdtakken waren 3 nieuwe, eetbare perensoorten geënt. Om alles op z’n plaats te houden had-ie de takjes met witte repen stof omzwachteld. Het zag er niet uit! Hoe konden hier ooit nog peren uit groeien? ‘Zien jullie wel, zei ik opgewekt tegen de kinderen, die meneer heeft verbandjes om de boom gedaan, zodat hij weer beter wordt.’ Maar hoe klein ze ook waren, hier trapten ze niet in.

Bomenvriendschap
‘C’est fini,’ zei Giuseppe kalm. ‘Volgend jaar kom ik wel weer eens langs.’ ‘Hoeveel ben ik u schuldig?’ vroeg ik tot mijn eigen verbazing. Hij keek me verrast aan, beledigd bijna. ‘Rrrien, madame. Weet u mevrouw… je suis l’ami des arrbres!’ Sinds die winter is er veel gebeurd. We hebben hard gewerkt, veel veranderd aan huis en tuin en de kinderen zijn groot geworden. Guiseppe is nog vaak komen kijken naar ‘zijn’ boom en gaf me goede raad over snoeien en oogsten. Vorig jaar is hij overleden, 92 jaar oud. Zijn bomenvriendschap zal nog heel wat tijd doorstaan.

Marion Everink woont met haar gezin al vele jaren in Frankrijk. Ze is beëdigd vertaalster Frans en auteur van het populaire boekje ‘Meer sjans met Frans’. Het pas verschenen ‘Frans, tu comprends? ‘is een speels lees- en leerboek om alledaags Frans te leren en meer te begrijpen van de Franse cultuur. In deze nieuwe wekelijkse column hier op Libelle.nl geeft Marion ons een kijkje in haar dagelijks leven in de zonnige Provence en schrijft over de verschillen tussen Frankrijk en Nederland.

Nieuwsgierig naar Marions boeken? Je scoort ze hier:

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien