Cadeautip: 4-delige My-Jewellery sieradenset voor € 39,95

Zoek binnen:

Marion (63): ‘‘Hij verlangt denk ik vooral naar een jongen wiens hand hij mag vasthouden’’

Marion is moeder van Kenny (28). Hij heeft een verstandelijke beperking met autisme. Kenny verlangt al jaren naar een leuke vriend, maar tegelijkertijd is de liefde heel spannend en ingewikkeld voor hem.

“Kenny heeft mij nooit hoeven te vertellen dat hij homo is. Dat zag ik al op zijn vierde. Hij speelde met pantykousjes, deed lippenstift op en liep met mijn shawls om door het huis. Als zijn broers thuiskwamen, pakte hij snel een klappertjespistool uit de speelgoedkist. Zij mochten toen nog van niets weten, net als zijn Turkse vader. Tien jaar geleden ging Kenny naar de dagbesteding: daar zag hij leuke jongens van zijn leeftijd en kreeg hij voor het eerst seksuele gevoelens. Hij kon daar alleen niets mee, het mocht niet. Er was één jongen met wie hij erg close was. Ik heb zijn moeder gebeld om te vragen wat zij ervan vond, maar ze kapte het contact liever af. Van mij hadden ze vriendjes mogen blijven. Daarna ontmoette hij een jongen met asperger. Hij had zijn eigen issues en was op veel punten intelligenter dan Kenny, die het ontwikkelingsniveau van een zevenjarige heeft. Dat botste. Nu heeft hij een goede vriendin met wie hij samen naar het winkelcentrum loopt, een patatje eet of televisie kijkt. Precies zo’n maatje zoekt hij, maar dan in de vorm van een lieve jongen.”

Advertentie

Handje vasthouden
“Op zoek naar de liefde heeft Kenny zich vorig jaar aangemeld bij reguliere datingsites. Wij wisten van niets. Hij overschatte zichzelf en sprak jongens aan met een hbo-opleiding. Aan zijn uiterlijk zie je weinig, dat is zijn valkuil. Op straat heeft hij ook weleens sjans en natuurlijk gaat hij daar het liefst op in, maar hij overziet de gevolgen niet. Hij wordt hoogstwaarschijnlijk gekwetst, beledigd en op zijn hart getrapt, iets waar ik als moeder doodsbang voor ben. Eén keer heeft hij een online date stiekem op zijn kamer laten komen. De begeleiding van zijn woongroep ontdekte het te laat. Het was een dominante jongen, niet iemand van zijn eigen niveau. Van die ervaring is hij zo geschrokken. ‘Mam,’ zei hij, ‘ik kijk niet meer naar jongens. Ik blijf liever de kleine Kenny die naar de kleine zeemeermin kijkt.’ Het is zo zwart-wit: de ene keer is hij op zoek naar sex en een relatie, de volgende dag zit hij met zijn speelgoed op de bank naar een tekenfilm te kijken. Hij vindt het heel moeilijk om lust en liefde samen te zien. Hij verlangt denk ik vooral naar een jongen met wie hij kan praten over ditjes en datjes, naar het zwembad kan en wiens hand hij mag vasthouden. Voor – begeleid – samenwonen is hij te veel gesteld op zijn privacy en zodra er ruzie is, wil hij weg. Al heeft hij het zelf wel over iemand die altijd bij hem is en alleen van hem houdt.”

Een lekker ding
“Na het voorval op zijn slaapkamer hebben we alle online toegangen voor Kenny afgesloten. Zijn begeleiding van zorglocatie Ipse de Bruggen en de aangepaste manege Craeyenburch organiseert nu avonden waar hij mensen van zijn niveau kan ontmoeten. Met muziek, een hapje en drankje. Daar mogen ze doen wat ze willen en kijken of er iets uit komt. Ik heb hem ook weleens meegenomen naar speciale avonden voor homo’s en lesbiennes. Dat voelt voor hem als one big family. Ieder heeft zijn eigen beperking, de één komt in een rolstoel, de ander is spastisch. Ze begrijpen elkaar allemaal zonder een woord te zeggen en hebben veel lol. Kenny ziet dwars door alle beperkingen heen of iemand lief is. Als hij iemand met spasme ziet stuntelen met een rietje rent hij er direct op af om te helpen met drinken. Kenny is een zorgzame jongen die iemand gerust kan stellen en kan troosten. Hij is door en door goed en totaal niet geraffineerd. Ik hoop dat hij op een van die avonden een keer de perfecte jongen tegen het lijf loopt. Hoewel hij een heel druk leven heeft, merk ik aan hem dat hij in de weekenden eenzaam is. Dat maakt me verdrietig. Of een volwaardige relatie er voor hem ooit in zit weet ik niet, maar we proberen het wel. ‘De ware komt nog’, stel ik hem vaak gerust. ‘Wel een lekker ding, hè mama, anders niet!’, roept hij dan. Ja, Kenny heeft wel smaak. Jongens met een lief gezichtje zonder baard vindt hij het allermooist.”

Interview: Marieke Ordelmans. Fotografie: Robert Alexander.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien