Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Marleen over het corona-jaar van haar 18-jarige dochter: "Ik vind het zo ontzettend sneu"

“Hoi, ik ben Lutein, ik ben 18 jaar, ik ga studeren in Wageningen en ik ben slachtoffer van corona.” Honderden eerstejaars-studenten in koor: “Hoi Lutein, dat zijn wij allemaal ook – welkom. We gaan niet samen de stad ontdekken, elkaar niet ontmoeten in de kroeg en al helemaal niet ervaringen uitwisselen van dit eerste jaar op eigen benen. Nee nee. In dit corona-jaar gaan we elkaar online leren kennen….”

Serieus? What the piep is dit? Ik vind een uurtje Teams-overleg al best pittig, en dat is nota-bene met mensen met wie ik al jaren samenwerk.

Advertentie

In de krant staat zwart op wit wat Rutte gisteren heeft gezegd: landelijk stijgt het aantal besmettingen, wereldwijd idem en er is nog geen zicht op een vaccin of een oplossing. En ook al wordt het gros van de jongeren niet serieus ziek, ze kunnen wél andere mensen besmetten. Oudere mensen, kwetsbare mensen. Dus er ging een dikke streep door de ontgroeningen en introductieweken voor de naar schatting 50.000 eerstejaars studenten. Net als de nieuw te beginnen studies, moet ook de introductieweek online plaatsvinden en van ontgroeningen is al helemaal geen sprake. Hóe dan? Hoe moet je dit als nieuwbakken student bolwerken? Toen ik in het jaar kruik begon met studeren en de wereld nog de oude was, voelde ik me regelmatig alleen en verloren. Ondanks de nieuwe mensen die ik tijdens de introductietijd leerde kennen, de medestudenten die ik ontmoette tijdens colleges en de regelmatige vlucht terug naar huis: lekker veilig op stap in mijn eigen dorp met mijn oude vrienden van de middelbare school. Hoe moet het dan wel niet zijn voor mijn dochter en al die andere jongens en meisjes die stonden te trappelen om hun nieuwe leven te omarmen? Nee joh, dan volg je die studie toch gewoon lekker online. En je vrienden maak je ook online. Komt helemaal goed.

Ingrijpend voor een hele generatie

Ik snap het allemaal wel, en ik ben echt geen corona-ontkenner maar ik vind het allemaal zo ontzettend sneu. Zo jammer. En zo ingrijpend voor een hele generatie achttienjarigen die dit afgelopen jaar meer hebben moeten inleveren dan de meeste volwassenen zich realiseren. Daar ga ik met mijn verhalen-uit-de-oude-doos over hoe je studententijd de mooiste tijd van je leven is.

Haar eindexamenjaar begon prima. Hard leren, een groot feest als ze 18 zou worden en hopelijk haar rijbewijs halen. Vlak voor haar 18e verjaardag reed ze af. Precies op tijd zo bleek al snel want amper een maand later werden door corona alle rijlessen en examens tot nader order opgeschort. Maar goed, dat papiertje was binnen. Haar 18e verjaardagsfeestje vierde ze op 6 maart. Uitgebreid, dolgelukkig, met een grote groep vrienden en vriendinnen. Gewoon thuis en daarna de stad in. Want ja, eindelijk mocht ze overal officieel naar binnen – geen portier die mijn dochter nog kon tegenhouden. Op 12 maart begon de lockdown, op 15 maart hoefde ze niet meer naar school… Beetje bij beetje druppelde het nieuws binnen en realiseerden Lutein en haar vriendinnen zich wat corona voor hen zou gaan betekenen. De hockeycompetitie stopte, opeens was haar laatste jaar bij de club waar ze al sinds kind rondstruinde, voorgoed voorbij. Uit als een nachtkaars. De schriftelijke examenweek werd afgelast en vooralsnog verplaatst. Het kwam haar qua leren goed uit, maar toch. Chillen met vriendinnen werd even on hold gezet, de sportschool ging dicht, de cafés en clubs gingen op slot.

Zonder écht eindexamen

Eind maart werden alle maatregelen verlengd en drong het tot haar en ons door dat dit een jaar zou worden zonder écht eindexamen… Geen gezonde spanning van tevoren, knallen met zijn allen in een grote gymzaal, zenuwachtig antwoorden vergelijken en het wachten op dat ene telefoontje: “Gefeliciteerd Lutein, je bent geslaagd!” Niet op stap in de stad, nieuwe mensen leren kennen, misschien die ene jongen tegenkomen die toch wel héél erg leuk blijkt te zijn, iets te veel drinken en daardoor je grenzen leren kennen. Geen geld verdienen met een zomer-baantje voor je studie of tussenjaar. Geen eindexamenfeesten, geen festivals, geen grootse diploma-uitreiking met al je dierbaren en al helemaal geen eindexamenreis. Die was maanden geleden al geregeld, het appartement al gehuurd. De tickets waren gekocht, de kamerindeling gemaakt, de voorpret begonnen…

Het is allemaal niet gebeurd. Haar laatste jaar thuis, haar laatste jaar op school: het is een jaar van incasseren geworden, van keer op keer accepteren dat plannen in het water vielen en dat allerlei doodnormale, leuke, fijne en vertrouwde zaken niet meer doorgingen. Het leven van een hele generatie die zelf amper last heeft van het virus staat on hold. Ze snapt het wel, ze weet wel waarom het zo gaat, maar het is een bittere pil. Het is een ervaring, en ze zal er wel van leren, maar het was niet echt de ervaring waar ze behoefte aan had.

Mooi kut

Ze zit op Mallorca nu. Een onverwacht vaderdochtertripje en ik gun het haar van harte. Maar wat ik haar het meeste gun, is een echt studentenleven, met alle mooie en minder mooie dingen van dien. Een once in a lifetime periode waarin je de lessen leert die belangrijk zijn voor de rest van je leven. Het zit er niet in. Haar veerkracht en die van ons zal op de proef gesteld worden. Het komt vast wel goed. Maar om het maar even studentikoos te zeggen: het is natuurlijk wel mooi kut. Excusez le mot.

Tekst: Marleen Koolmees.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien