Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Verliefde Merel Westrik vertelt hoe trots vriend Pepijn op haar is

De vriend van Merel Westrik (40), ex-collega Pepijn Crone (38), is vooral heel erg trots dat Merel zich waagt aan het 2e seizoen van de talkshow Ladies Night. En zelf heeft ze ook nog geen moment spijt van haar overstap naar Talpa.

Merel en Pepijn leerden elkaar kennen op de redactievloer van RTL, waar ze toentertijd nog collega’s waren. Pas nadat Merel vorig jaar overstapte naar Talpa en haar werk als RTL-nieuwslezeres neerlegde, sloeg de vonk over. Merel maakte haar debuut met haar eigen talkshow Ladies Night, waar Pepijn als gezicht van RTL Nieuws dan weer de nodige feedback over kan geven.

Advertentie

Avontuur

En hij wil haar vooral op het hart drukken dat ze goed bezig is. “Eigenlijk is hij vooral trots’’, vertelt Westrik aan RTL Boulevard als haar gevraagd wordt naar zijn mening. “Hij vindt het heel stoer dat ik dit doe, en dat ik dit avontuur ben aangegaan.”

Onzekerheid

Maar die overstap ging niet zonder enige onzekerheid. “Dat wat ik had bij RTL Nieuws wilde ik niet meer, hoe fantastisch het ook was. Ik voelde een enorm verlangen naar avontuur, mezelf in situaties brengen waarin ik het niét allemaal wist, waarin ik zou twijfelen of ik het allemaal wel goed deed”, legt Merel uit aan De Telegraaf. En dat gebeurde: “Toen halverwege de rit de kijkcijfers van Ladies Night niet waren wat we hoopten en de druk op de redactie toenam, riep ik soms uit: ’Ik heb het antwoord ook niet’. Er kwam onzekerheid bij kijken. Maar ik heb geen tel gedacht: had ik het maar nooit gedaan.”

“Wel moest ik af en toe tegen mezelf zeggen: dit is waar je naar op zoek was, het gevoel wat je miste. Dit ís avontuur, het niet helemaal weten, zo’n nieuwe situatie waarin je van de zenuwen nog een keer moet plassen voor je de trap af gaat.”

Kijkcijfers

Het eerste seizoen startte met 378.000 kijkers maar wist tijdens de laatste uitzending nog maar 126.000 kijkers te bereiken. Linda de Mol, een van de bedenkers van het programma, had eerder gezegd dat ze ‘een lichte depressie’ zou krijgen als de kijkcijfers onder de 200.000 zouden zakken. Met ‘Ladies Night 2.0′ hoopt ze vanaf woensdag 4 maart weer goede kijkcijfers te behalen, vertelde ze op NPORadio 1.

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Bron: RTLBoulevard, Telegraaf. Beeld: Brunopress

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Eloise van Oranje schreef een lifestylegids: 'Ik ben zó trots!"

Eloise van Oranje (18) heeft een boek geschreven en dat is vanaf nu te bestellen. De gravin van Oranje-Nassau én jonkvrouw van Amsberg is apetrots en vertelt in een video op Instagram over wat we van haar boek kunnen verwachten.

De titel van haar boek is Learning by doing.

Advertentie

Eloise’s boek

De ‘gravinfluencer’ – wiens volledige naam luidt Eloise Sophie Beatrix Laurence van Oranje-Nassau van Amsberg – vertelt: “Ik ben er zo blij mee en ik ben er zo trots op. Ik kan niet geloven dat het er eindelijk is. Ik heb er zo hard aan gewerkt.” Ze laat weten dat als je het boek nu bestelt, het half juni bij je thuis wordt geleverd. Ook krijg je alvast twee recepten van haar hand in je mailbox.

Verhalen, ervaringen en tips

Ook licht ze een tipje van de sluier op over de inhoud: “Het gaat niet alleen over het studentenleven. Het zijn ook niet alleen recepten en dat soort dingen. Het is een mix van allemaal verhalen, ervaringen en tips.” Eloise tekende voor het boek bij CLF Media, de uitgeverij van Elise Gruppen-Schouwerwou en Nina de Bruijn, tevens de oprichters van Chickslovefood. Dat begon als een populair blog met recepten. Inmiddels hebben ze een hele reeks kookboeken uitgegeven.

Lifestylegids

Op de site van Chickslovefood staat Learning by doing als volgt beschreven: “Learning by doing is een complete, persoonlijke lifestylegids van alles waar Eloise tegenaan loopt sinds ze op eigen benen staat. Ze krijgt via social media wekelijks honderden vragen over de meest uiteenlopende onderwerpen; van kleding tot studie, van uit huis gaan tot make-up en van recepten tot tips voor zelfvertrouwen. Alle antwoorden op deze vragen zijn gebundeld in dit persoonlijke boek, vol met leuke anekdotes, foto’s van vroeger en favoriete recepten.”

Innerlijk en uiterlijk

In het boek laat de gravin weten waar haar liefde voor vintage kleding vandaan komt en wat haar favoriete beautyproducten zijn, maar ook hoe ze zorgt dat ze zich thuisvoelt na een verhuizing. Hierover vertelt ze: “Uiterlijk en spullen zijn niet alles, ik vind innerlijk zeker zo belangrijk. Daarom vertel ik óók over hoe ik zorg dat ik lekker in mijn vel zit, hoe ik aan self care doe en hoe ik bijvoorbeeld omga met negatieve reacties.”

Zó woont gravin Eloise als student in Amsterdam

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Boulevard. Beeld: BrunoPress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Eloise van Oranje schreef een lifestylegids: 'Ik ben zó trots!"

Eloise van Oranje (18) heeft een boek geschreven en dat is vanaf nu te bestellen. De gravin van Oranje-Nassau én jonkvrouw van Amsberg is apetrots en vertelt in een video op Instagram over wat we van haar boek kunnen verwachten.

De titel van haar boek is Learning by doing.

Advertentie

Eloise’s boek

De ‘gravinfluencer’ – wiens volledige naam luidt Eloise Sophie Beatrix Laurence van Oranje-Nassau van Amsberg – vertelt: “Ik ben er zo blij mee en ik ben er zo trots op. Ik kan niet geloven dat het er eindelijk is. Ik heb er zo hard aan gewerkt.” Ze laat weten dat als je het boek nu bestelt, het half juni bij je thuis wordt geleverd. Ook krijg je alvast twee recepten van haar hand in je mailbox.

Verhalen, ervaringen en tips

Ook licht ze een tipje van de sluier op over de inhoud: “Het gaat niet alleen over het studentenleven. Het zijn ook niet alleen recepten en dat soort dingen. Het is een mix van allemaal verhalen, ervaringen en tips.” Eloise tekende voor het boek bij CLF Media, de uitgeverij van Elise Gruppen-Schouwerwou en Nina de Bruijn, tevens de oprichters van Chickslovefood. Dat begon als een populair blog met recepten. Inmiddels hebben ze een hele reeks kookboeken uitgegeven.

Lifestylegids

Op de site van Chickslovefood staat Learning by doing als volgt beschreven: “Learning by doing is een complete, persoonlijke lifestylegids van alles waar Eloise tegenaan loopt sinds ze op eigen benen staat. Ze krijgt via social media wekelijks honderden vragen over de meest uiteenlopende onderwerpen; van kleding tot studie, van uit huis gaan tot make-up en van recepten tot tips voor zelfvertrouwen. Alle antwoorden op deze vragen zijn gebundeld in dit persoonlijke boek, vol met leuke anekdotes, foto’s van vroeger en favoriete recepten.”

Innerlijk en uiterlijk

In het boek laat de gravin weten waar haar liefde voor vintage kleding vandaan komt en wat haar favoriete beautyproducten zijn, maar ook hoe ze zorgt dat ze zich thuisvoelt na een verhuizing. Hierover vertelt ze: “Uiterlijk en spullen zijn niet alles, ik vind innerlijk zeker zo belangrijk. Daarom vertel ik óók over hoe ik zorg dat ik lekker in mijn vel zit, hoe ik aan self care doe en hoe ik bijvoorbeeld omga met negatieve reacties.”

Zó woont gravin Eloise als student in Amsterdam

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Boulevard. Beeld: BrunoPress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

De zoon (23) van Wil (49) was drugsdealer: "Zijn donkere kant maakt me bang"

Het is een nachtmerrie voor iedere ouder: je kind dat zich in de drugswereld begeeft. Het leven van Wil stond op z’n kop toen ze ontdekte dat haar zoon dealde. 

Acht maanden zat de zoon (23) van Wil (49) in de gevangenis. Hij bleek zijn geld te verdienen met drugshandel.

Advertentie

“Mijn zoon Anton is onzeker, lief en zorgzaam. Als iemand hulp nodig heeft, is hij er meteen. Maar hij heeft ook een andere kant, een donkere kant die me bang maakt. Dan staat hij schreeuwend tegenover mij, of vertelt hoe hij mensen onder druk zette omdat ze niet deden wat hij wilde. Hij was een drugsdealer.”

Zakje wit poeder

“Anton is mijn enige kind. Zijn vader was weinig in beeld en heeft zich nooit om ons bekommerd. Al op jonge leeftijd had mijn zoon twee gezichten. Hij kon opeens heel boos of verdrietig worden en was dan onhandelbaar. Anton heeft bij zijn geboorte zuurstofgebrek gehad. Toen hij 8 was, constateerde de kinderarts gedragsproblemen en schreef medicatie voor die hem rustiger maakte. Het ging mis toen Anton daar op zijn 18de radicaal mee stopte, geen begeleiding meer kreeg en therapie weigerde.”

“Jongens op scooters reden af en aan bij ons thuis. Anton is handig en hij zei dat hij reparaties uitvoerde of advies gaf. Ik wilde hem graag geloven, maar vond het wel verdacht. Daarom doorzocht ik zijn spullen en op een dag vond ik een zakje wit poeder. Anton was in paniek toen hij zag dat ik het open had gescheurd en er spul uit was gelekt. ‘Nu krijg ik op mijn donder, omdat ik nog maar de helft heb!’, schreeuwde hij.”

“Regelmatig vertrok hij midden in de nacht, zogenaamd om ergens ‘een babbeltje’ te maken. Ik geloofde hem niet. Vrienden van Anton vertelden dat hij met grote jongens omging. Zelf gebruikte Anton niet, maar hij bezorgde anderen drugs. Ik vond het zó erg. Hoeveel levens hielp hij hiermee de vernieling in? Maar als ik hem daarmee confronteerde, werd hij boos.”

“Mijn leven was een hel. Ik werd bedreigd door mensen uit zijn wereldje, telefonisch of via Anton zelf. Daarnaast voelde ik schaamte; de buren zagen die scooters en auto’s van mensen die drugs kwamen kopen natuurlijk ook. Op straat negeerden ze mij.”

Angst voor wraak

“Vrienden en familieleden zeiden dat ik hulp moest zoeken. Maar bij wie? Als ik naar de politie ging, zouden de drugsbazen wraak nemen op mij of Anton. Ik heb verschillende instanties om hulp gevraagd en uiteindelijk werd de beloofde hulp door de gemeente in gang gezet. Maar opeens werd alles afgeblazen omdat Anton volwassen was en zelf om hulp moest vragen. Ik stortte in. Zo had het niet mogen gaan, ze hadden moeten helpen. Ik was een sterke vrouw, redde het altijd in mijn eentje, maar nu niet meer. Ik was wanhopig en kon voor mijn gevoel nergens terecht.”

“Het was wachten op het moment dat Anton werd gearresteerd. Toen dat gebeurde, was dat aan de ene kant een opluchting. Nu was hij veilig en kon hij geen foute dingen doen. Aan de andere kant was het heel verdrietig. Hij wilde niet dat ik op bezoek kwam, wat ik echt heftig vond. Ik wilde hem zo graag even zien. Ging het wel goed met hem? Later hoorde ik van een vriend van Anton dat hij bang was dat hij moest huilen als hij mij zou zien.

“Op een dag, terwijl ik kleren voor Anton naar de gevangenis bracht, werd mijn huis doorzocht door de politie. Ze gingen naar binnen met Antons sleutels en lieten tijdens de huiszoeking de voordeur openstaan. De buren konden alles volgen. Ik was er kapot van. Die avond trok ik het niet meer, ik liep voortdurend huilend rondjes in mijn huis.”

Gevangenenzorg

“De volgende ochtend zocht ik contact met Gevangenenzorg, een stichting die gevangenen en hun familie begeleidt. Iemand die luisterde, mijn verhaal herkende en mij steunde, dat had ik al lang niet meer meegemaakt. Ik kreeg steun via de telefoon en bezoek van vrijwilligers. Nog steeds zijn ze er voor mij als ik het even niet meer zie zitten.”

“Na acht maanden gevangenis woont Anton nu samen. Ik ben bang voor een terugval, maar heb inmiddels geleerd te geloven in herstel. Dat houdt mij op de been en ik vind het ook belangrijk om Anton dat vertrouwen te geven. Hij is een volwassen man van 23, mijn zoon van wie ik verschrikkelijk veel houd en die ik nooit los zal laten.”

Vanwege privacyredenen zijn de namen veranderd.

PS: Gevangenenzorg gelooft in herstel en wil gevangenen en hun familieleden begeleiden naar een hoopvolle toekomst zonder criminaliteit.

Beeld: Getty Images.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

De zoon (23) van Wil (49) was drugsdealer: "Zijn donkere kant maakt me bang"

Het is een nachtmerrie voor iedere ouder: je kind dat zich in de drugswereld begeeft. Het leven van Wil stond op z’n kop toen ze ontdekte dat haar zoon dealde. 

Acht maanden zat de zoon (23) van Wil (49) in de gevangenis. Hij bleek zijn geld te verdienen met drugshandel.

Advertentie

“Mijn zoon Anton is onzeker, lief en zorgzaam. Als iemand hulp nodig heeft, is hij er meteen. Maar hij heeft ook een andere kant, een donkere kant die me bang maakt. Dan staat hij schreeuwend tegenover mij, of vertelt hoe hij mensen onder druk zette omdat ze niet deden wat hij wilde. Hij was een drugsdealer.”

Zakje wit poeder

“Anton is mijn enige kind. Zijn vader was weinig in beeld en heeft zich nooit om ons bekommerd. Al op jonge leeftijd had mijn zoon twee gezichten. Hij kon opeens heel boos of verdrietig worden en was dan onhandelbaar. Anton heeft bij zijn geboorte zuurstofgebrek gehad. Toen hij 8 was, constateerde de kinderarts gedragsproblemen en schreef medicatie voor die hem rustiger maakte. Het ging mis toen Anton daar op zijn 18de radicaal mee stopte, geen begeleiding meer kreeg en therapie weigerde.”

“Jongens op scooters reden af en aan bij ons thuis. Anton is handig en hij zei dat hij reparaties uitvoerde of advies gaf. Ik wilde hem graag geloven, maar vond het wel verdacht. Daarom doorzocht ik zijn spullen en op een dag vond ik een zakje wit poeder. Anton was in paniek toen hij zag dat ik het open had gescheurd en er spul uit was gelekt. ‘Nu krijg ik op mijn donder, omdat ik nog maar de helft heb!’, schreeuwde hij.”

“Regelmatig vertrok hij midden in de nacht, zogenaamd om ergens ‘een babbeltje’ te maken. Ik geloofde hem niet. Vrienden van Anton vertelden dat hij met grote jongens omging. Zelf gebruikte Anton niet, maar hij bezorgde anderen drugs. Ik vond het zó erg. Hoeveel levens hielp hij hiermee de vernieling in? Maar als ik hem daarmee confronteerde, werd hij boos.”

“Mijn leven was een hel. Ik werd bedreigd door mensen uit zijn wereldje, telefonisch of via Anton zelf. Daarnaast voelde ik schaamte; de buren zagen die scooters en auto’s van mensen die drugs kwamen kopen natuurlijk ook. Op straat negeerden ze mij.”

Angst voor wraak

“Vrienden en familieleden zeiden dat ik hulp moest zoeken. Maar bij wie? Als ik naar de politie ging, zouden de drugsbazen wraak nemen op mij of Anton. Ik heb verschillende instanties om hulp gevraagd en uiteindelijk werd de beloofde hulp door de gemeente in gang gezet. Maar opeens werd alles afgeblazen omdat Anton volwassen was en zelf om hulp moest vragen. Ik stortte in. Zo had het niet mogen gaan, ze hadden moeten helpen. Ik was een sterke vrouw, redde het altijd in mijn eentje, maar nu niet meer. Ik was wanhopig en kon voor mijn gevoel nergens terecht.”

“Het was wachten op het moment dat Anton werd gearresteerd. Toen dat gebeurde, was dat aan de ene kant een opluchting. Nu was hij veilig en kon hij geen foute dingen doen. Aan de andere kant was het heel verdrietig. Hij wilde niet dat ik op bezoek kwam, wat ik echt heftig vond. Ik wilde hem zo graag even zien. Ging het wel goed met hem? Later hoorde ik van een vriend van Anton dat hij bang was dat hij moest huilen als hij mij zou zien.

“Op een dag, terwijl ik kleren voor Anton naar de gevangenis bracht, werd mijn huis doorzocht door de politie. Ze gingen naar binnen met Antons sleutels en lieten tijdens de huiszoeking de voordeur openstaan. De buren konden alles volgen. Ik was er kapot van. Die avond trok ik het niet meer, ik liep voortdurend huilend rondjes in mijn huis.”

Gevangenenzorg

“De volgende ochtend zocht ik contact met Gevangenenzorg, een stichting die gevangenen en hun familie begeleidt. Iemand die luisterde, mijn verhaal herkende en mij steunde, dat had ik al lang niet meer meegemaakt. Ik kreeg steun via de telefoon en bezoek van vrijwilligers. Nog steeds zijn ze er voor mij als ik het even niet meer zie zitten.”

“Na acht maanden gevangenis woont Anton nu samen. Ik ben bang voor een terugval, maar heb inmiddels geleerd te geloven in herstel. Dat houdt mij op de been en ik vind het ook belangrijk om Anton dat vertrouwen te geven. Hij is een volwassen man van 23, mijn zoon van wie ik verschrikkelijk veel houd en die ik nooit los zal laten.”

Vanwege privacyredenen zijn de namen veranderd.

PS: Gevangenenzorg gelooft in herstel en wil gevangenen en hun familieleden begeleiden naar een hoopvolle toekomst zonder criminaliteit.

Beeld: Getty Images.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien