Hoera! Libelle is genomineerd. Stem nu >

Zoek binnen:

Merlijn Kamerling over zelfmoord vader: "Op de keukentafel lag een briefje. Bel de politie, zoek me niet"

Nadat zijn vader Antonie Kamerling uit het leven stapte, wilde Merlijn Kamerling niets meer van hem weten. Jarenlang lang probeerde hij het onderwerp zoveel mogelijk te vermijden. Tien jaar later besloot hij echter alsnog op zoek te gaan naar zijn vader en schreef hij het boek Nu ik je zie.

In een interview met de Volkskrant vertelt hij openhartig over wat zijn zoektocht hem heeft opgeleverd en wat de zelfmoord van zijn vader met hem heeft gedaan.

Advertentie

Briefje op keukentafel

Hoewel Isa Hoes maar weinig heeft losgelaten over de noodlottige dag, schetst Merlijn nu alsnog een confronterend beeld. “Op de keukentafel lag een briefje. ‘Bel de politie, zoek me niet’. Zoiets stond erop,’” aldus Merlijn. Zijn moeder Isa Hoes belt 112 en zegt tegen haar zoon dat hij naar een vriendje moet gaan en diens vader, die politieman is, moet sturen. Als Merlijn aan haar vraagt wat zij dan gaat doen, antwoord ze: “Ik ga er alles aan doen om papa te redden.”

“Papa is dood.”

“Ik ben naar dat vriendje toe gerend, en toen ik weer terugkwam, stond het voor ons huis vol met politie en ambulance,” zo vertelt Merlijn. “Die flitsen staan in mijn geheugen gegrift. Als ik terugdenk aan die dag, zie ik eigenlijk alleen maar blauwe zwaailichten.” Als zijn moeder hem bij terugkomst ineens in de deuropening van de keuken ziet staan, realiseert ze zich dat haar zoon nog steeds van niks weet. “Och schat, je weet het nog niet,” zegt ze tegen hem. “Papa is dood.” Merlijn stort zich vervolgens in haar armen, terwijl de politiemensen en mannen in witte pakken hun huis omdopen tot plaats delict.

“Ik voelde me dan voor lul gezet”

Merlijn vertelt dat hij vanaf die dag liever niet meer over zijn vader wilde praten en geen beelden meer van zijn werk wilde zien. Hierdoor had hij nog maar nauwelijks herinneringen aan zijn jeugd en de relatie met zijn vader. De herinneringen die hij wél had, waren meestal geen leuke herinneringen. “Ik denk dat ik me onbewust heel erg heb gefocust op de negatieve dingen zodat ik mijn vader makkelijker van me af kon duwen. Bijvoorbeeld hoe hij in de laatste periode van zijn leven eigenlijk alleen nog maar in badjas rondliep. En dat hij me wel eens op blote voeten en in badjas naar school bracht, waar hij in de aula piano ging spelen. Dat vond ik heel vervelend, ik voelde me dan voor lul gezet.”

“Ik schaamde me juist voor hem”

“John Loudon, een vriend van mijn vader en onze oude buurman, vertelde me dat hij soms wel jaloers was op mijn vader, omdat hij zo vrij was. Dat zijn zoontje liever bij mij speelde omdat hij wist dat de papa van Merlijn alles goed vond, en het daar altijd leuk was. Zo heb ik dat zelf nooit ervaren. Dat mijn vader manisch-depressief was heb ik nooit geweten waardoor ik zijn gedrag vaak niet snapte, en hem vooral raar vond. Voor veel mensen was hij een idool, ik schaamde me juist voor hem,” Aldus Merlijn.

Extra klap op verlies van vader

Juist door de positieve verhalen van anderen over zijn vader, kreeg Merlijn alsnog een ander beeld van hem. “Toen John dat vertelde voelde ik me ineens heel schuldig omdat ik zoveel jaar boos op hem was geweest vanwege dat rare gedrag. Toen pas durfde ik toe te geven dat hij ook een hartstikke leuke vader was. Het is veel moeilijker een vader te verliezen die eigenlijk heel leuk was, dan een vader die heel stom was. Toen ik me dat realiseerde, voelde het alsof er een extra klap op het verlies van mijn vader kwam.”

“Hij nam die beslissing zonder met ons te overleggen”

Volgens Merlijn waren de eerste jaren na de zelfmoord van zijn vader ‘een zwarte wolk’. “Na mijn vaders overlijden zijn we naar Amsterdam verhuisd, waar ik geen vrienden had. Ik kwam op een nieuwe middelbare school, waar iedereen wist dat ik mijn vader was verloren. Ik was het kind van een beroemde zelfmoordenaar, zonder dat daarmee rekening werd gehouden. Ik denk dat dat ook wel een van de redenen is waarom ik na de havo nooit meer een opleiding heb willen doen. Het was een hel voor mij. Als ik mijn vader op de radio hoorde of hij in een film opdook, zette ik het meteen uit. Later stopte ik met praten en nadenken over mijn vader. Want wanneer ik wel aan hem dacht, nam ik het hem kwalijk dat hij ons in de steek had gelaten. Hij nam die beslissing zonder met mij, mijn zusje Vlinder en mijn moeder te overleggen.”

Gesprekken vrienden en familieleden

Gelukkig vond Merlijn met de nodige hulp zijn vader alsnog terug. Hij ging praten met mensen die dichtbij zijn vader stonden. Hij bezocht familieleden en vrienden die hij hiervoor altijd uit de weg ging. Hij praat met ze over Antonie, wat hij wilde, waarin ze op elkaar lijken. Wat weten zij van hem, van zijn depressies? En kunnen ze Merlijn helpen aan meer mooie herinneringen aan zijn vader? Het resultaat is het boek ‘Nu ik je zie’.

Lees het volledige interview met Merlijn hier terug.

Wilt u praten over zelfdoding of wilt u hulp op dit gebied? Bel 113 of gratis: 0800-0113. Website 113.nl

Hoera, Libelle is genomineerd voor website van het jaar 2020. Help jij ons naar de overwinning? Stemmen kan hier.

Bron: Volkskrant. Beeld: Brunopress

Lees meer

Weekend bezigheid: groene kunstwerkjes achter glas

groene kunstwerkjes

Hou je van groen en doe je mee met de kamerplantentrend, maar dan wél op jouw manier? En ben je een beetje handig? Maak dan deze prachtige groene lijsten om je interieur mee op te fleuren.

groene kunstwerkjes

Dit heb je nodig voor de groene kunstwerkjes

  • •Transparante lijsten van eiken met elastiek: A5 €26,95 / A4 €39,95 / A3 €54,95  (Moebe v
Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien