Libelle Vrijheid: verhalen om nooit te vergeten >

Zoek binnen:

Met koffie, cola en tranen

Elke week schrijft Esther Vuijsters voor Libelle Daily over haar drukke leven als zzpmmk’er (zelfstandige zonder personeel maar mét kinderen). Fulltime keuzestress? Esther weet er álles van.

Eén… Twéé… Drie… Met een duf hoofd tel ik de lepels koffie. 06.00, knipoogt de keukenklok. Zes uur, gaap ik. Thuiswerken relaxed? Vergeet het maar, niet tijdens een verbouwing.

Advertentie

Coca-Cola lightbreak
In mijn hoofd had het er allemaal heel anders uitgezien. Een paar knappe mannen – type Coca-Cola lightbreak – zou op geruisloze wijze de keuken vervangen en de gang omtoveren tot een statige hal. Alles wat ik hoefde te doen,was koffiezetten. Dat van die koffie klopte. Maar van een Coca-Cola lightbreak was geen sprake en ‘geruisloos’ was het zeker niet.

Boren & bikken
Ik los een paracetamol op in een glas water. Nu eerst brood maken voor de kinderen en dan snel achter de computer. Even wat dingen afmaken voordat om kwart over zeven de herrie weer begint. De eerste dagen heb ik geprobeerd gewoon door te werken maar al snel bleek dat geen doen. Kloppen, boren, bikken, wat een lawaai. Stof genoeg maar geen letter op papier.

Schrijvende nomade
Nu schrijf ik voor- en na de werktijden van de mannen. En als de kinderen op bed liggen. Overdag zorg ik dat ik niet thuis ben. Ik heb er inmiddels een heleboel nieuwe werkplekken bij. De Ikea (goedkope koffie), de bieb (gratis wifi), en zelfs sportkantines zijn niet meer veilig voor deze schrijvende nomade.

Klachten
Elke dag om drie uur komen de klachten. Van de meiden. “Mijn schoenen zijn stoffig”, “er is geen WC beneden” en: “Nee he?! Alwéér opgewarmde stamppot!” Tegen de tijd dat Paul thuiskomt, ben ik er helemaal klaar mee. Ik trek dit echt niet meer!

Zelfmedelijden
“Straks hebben we een heel ander huis”, sust Paul, terwijl hij me een kop koffie geeft. “Met een supermooie keuken.” Ik blijf mopperen en zeg dat ik geen ander huis hoef. Alleen mijn eigen huis. Ik neem een slok koffie en kruip vol zelfmedelijden tegen mijn eigen Coca-Cola lightbreak aan.

Ik huil geruisloos en geef het opdwarrelende stof de schuld van mijn tranen. Bah. Stomme verbouwing.

Meer lezen? Check Esthers eigen website of Facebook-pagina.

Fotografie: iStock

 

Memoires van een Maîtresse – Deel 39: “Misschien kun jij maar beter gaan”

memoires

Premium

Blijkbaar moet Sabine de trossen losgooien als het op geduld aankomt. De Kapitein doet uiterst vaag over hoe hun relatie nu verdergaat en haar telefoon is nog steeds in handen van Erik de IT-man.

Wanneer ik terugkom van de markt, staat mijn woonkamer bomvol mannen. Vandaag verhuist Thijs. Hij heeft een mooi appartement gevonden, 2 straten verderop. Het voelt ongemakkelijk, met mijn bloemen in mijn hand en al die grote beren die zich ook geen houding weten te geven. “Iemand koffie?” roep ik, maar uit de mokken die zij schalks in de lucht houden, weet ik dat mijn vraag m

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien