Hoe sterk is jullie relatie? Doe hier de test>

Zoek binnen:

Mia (41): “Mijn ex heeft nog nooit een cent bijgedragen aan de opvoeding van onze kinderen”

“Mijn ouders en vrienden verklaren mij soms voor gek. De vader van mijn kinderen en ik zijn al 15 jaar uit elkaar, de kinderen wonen voltijd bij mij, en al die tijd heeft mijn ex nog nooit een cent bijgedragen aan hun school-, sport- of leefkosten.”

“En tóch start ik geen gerechtelijke procedure om alimentatie te eisen. Terwijl, ik zou het geld heel goed kunnen gebruiken want rondkomen lukt maar net. En soms net niet. Maar alles voor de lieve vrede, at all cost. Letterlijk.”

Advertentie

Schappelijk

“Eén keer, toen we twee jaar uit elkaar waren, begon ik over alimentatie. Ik had aan de hand van onze salarissen en de uitgaven voor de kinderen berekend op wat voor bedrag we dan rechtmatig zouden uitkomen. Best veel vond ik, zó veel had ik nou ook weer niet nodig om in de dagelijkse behoeften van de kinderen te voorzien. Het leek me schappelijk om op de helft daarvan te zitten. Niets meer. En eigenlijk ook niets minder, want hoewel ik vier dagen per week werkte was mijn financiële situatie krap. Maar toen ik over alimentatie begon keek mijn ex keek me aan alsof ik gek was geworden. ‘Jij hebt toch de volledige zorg over de kinderen? Dan moet jij er volledig voor betalen.”

Stemmingswisselingen

“Dat ik de volledige zorg had, daar was ik blij om; mijn ex heeft borderline en kampt met depressies. Ooit was ik geïntrigeerd door dat donkere randje. Dat onvoorspelbare en avontuurlijke vond ik mateloos interessant en saai was het nooit. Natuurlijk zag ik dat hij worstelde met zichzelf, maar ik, als een soort moeder Theresa, zou hem wel gelukkig maken. Dacht ik. Het duurde tien jaar voordat ik erachter kwam dat dit een hopeloze missie was. Sterker nog, ik besefte dat zijn stemmingswisselingen niet alleen weerslag hadden op mij, maar ook op onze kindjes, toen peuters van 2 en 4 jaar.”

Niet lastig vallen

“Uiteindelijk namen we samen de beslissing om uit elkaar te gaan én dat de kinderen bij mij zouden wonen. Nu hoefde hij zich alleen maar te focussen op zijn eigen welzijn en ik zou ervoor zorgen dat de kinderen veilig en gelukkig zouden opgroeien. We woonden op nog geen vijf minuten fietsen van elkaar, hij kon altijd langskomen en als hij zich goed voelde bleven de kinderen een nachtje bij hem logeren en gingen ze leuke dingen doen. Een ogenschijnlijk harmonieuze maar ook fragiele constructie die ik niet wilde ondermijnen en daarom stelde ik het geld-gesprek in eerste instantie uit. Ik wilde hem daar niet mee lastig vallen, eerst was het zaak dat hij beter in zijn vel zou zitten.”

Dag en nacht werken

“In die tijd racete ik van hot naar her, tussen werk, school, opvang, zwemles, boodschappen, doktersbezoekjes, kinderfeestjes, ouderavonden, opendagen, sportlesjes etc. De uren die ik overdag niet kon werken haalde ik ’s avonds in. Een tijd lang combineerde ik zelfs twee banen: een vaste functie overdag in de PR en ’s avonds op freelance basis in de journalistiek. Ik verdiende oké, maar rijk werd ik er niet van. Bovendien, ik had een flinke studieschuld die afbetaald moest worden, opgedaan tijdens mijn studie toen ik maximaal had bijgeleend om ons te onderhouden in de periodes dat hij te slecht was om te kunnen werken.”

Peperdure racefiets

“Ik deed het allemaal met liefde en stiekem was ik ook wel een beetje trots; ik bokste het toch maar voor elkaar, in mijn eentje, en ik was nog gelukkig óók. Ondertussen ging mijn ex aan de slag als grafisch vormgever. Hij is goed in wat hij doet en sleepte de ene opdracht na de andere binnen en verdiende aanzienlijk. Ik was blij voor hem en zag zijn eigenwaarde groeien. Enig probleem: het geld dat hij verdiende gaf hij net zo gemakkelijk weer uit: een flatscreen televisie zo groot als een filmdoek van een bescheiden bioscoop, een peperdure racefiets, sneeuwlaarzen van €1000, dure camera’s en andere gadgets, iedere dag lunchen bij de traiteur en drie keer per week eten uiteten. Helemaal prima natuurlijk, maar op het moment dat de kinderen en ik moesten rondkomen van €100 per week en ik bijvoorbeeld geen watermeloen kocht omdat die te duur waren, begon het te wringen. Aan de andere kant, ik houd niet van zeurders en wilde niet wrokkig doen of afgunstig lijken, dus als hij weer aanschoof om mee te eten, zorgde ik ervoor dat het gezellig was. Alles om de goede sfeer niet te verstoren.”

Ruzies en discussies

“Ja, die goede sfeer, daar was me een hoop aangelegen. Want als hij boos werd, dan werd hij heel boos en schroomde hij niet om de naarste dingen te zeggen en grof geschut in te zetten. In ruzies en discussies delfde ik dan ook meestal het onderspit. En zo ging het precies tijdens het geldgesprek, ‘als je wil dat ik ga betalen, dan komen de kinderen bij mij wonen’. Tsja, daar had-ie me, want dat was natuurlijk alles wat ik níet wilde voor de kinderen, immers, de stemmingswisselingen en depressies waren nog steeds aan de orde en de harmonie en stabiliteit ver te zoeken.”

Schijn-harmonie

“Lang verhaal kort: ik heb nooit een cent van mijn ex ontvangen. Maar, en dat is het belangrijkst, de kinderen zijn bij mij en we zijn gezond en gelukkig. De relatie met hun vader is geforceerd oké. Ik betaal een hoge prijs voor deze schijn-harmonie die is gebouwd op mijn afkeer van hand op houden en de angst dat de kinderen van me afgenomen worden. We redden het wel, al vraag ik me af hoe en of ik kan bijdragen in de studiekosten van onze oudste die dit jaar eindexamen doet en volgend jaar gaat studeren. Op mijn ex hoef ik in ieder geval niet te rekenen; die geeft liever geld uit aan dure, overbodige verjaardagscadeaus – dat dan weer wél.”

Interview: Paulijn van der Pot. Beeld: iStock.

Lees meer

Maartje en de meisjes – deel 52: “Dus jij bent Vera’s nieuwe vlam?”

nieuwe vlam

Een tikkeltje zenuwachtig en tegelijk vol vertrouwen belt Maartje aan bij haar knappe werkrelatie Vera. Ze weten allebei dat er niets zakelijks op de agenda staat vanavond. Haar verbazing is dan ook groot als een jochie van een jaar of zes met grote ogen de deur open doet.

“Kom jij ook al voor mama?” vraagt het ventje van drie turven hoog.

“Ehm… hoi!” stamel ik. “Ik ben Maartje. En wie ben jij?”

“Felix. Ik heb een Tijannosaujus.”

“Hoi Felix. Dat is mooi zeg, een Tyrannosaurus. Ik kom voor Vera, is dat jouw mama?”

Op dat moment steekt Vera

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien