Lekker lezen: Libelle bookazines voor € 3,35

Zoek binnen:

Naomi (43): "Je leven is echt niet voorbij als je jong moeder wordt"

Op haar 19e beviel Naomi van haar oudste dochter Andjena. Ook zij werd jong moeder en kreeg op haar 16e een kind, de inmiddels 7-jarige Jai-li. En dan kreeg ze als piepjonge oma ook zelf nog een kind: Bella (5). “Het zou me niet verbazen als mijn andere dochters ook jong aan kinderen beginnen.”

“De verbaasde reacties die we krijgen als ik met mijn kleindochter Jai-li van zeven en mijn dochter Bella van vijf op straat loop, blijven hilarisch. Zeker als Jai-li mij ‘oma’ noemt en Bella tegelijkertijd ‘mama’ zegt. Of als Jai-li in een winkel uitlegt dat ze mijn kleindochter is en dat kleine Bella haar tante is. Als mensen schrikken en dan bij mij verhaal komen halen, kan ik niet anders dan de meiden gelijk geven. Klopt, ik ben een piepjonge oma. Maar meestal zie je ze alleen non-verbaal verwonderd reageren en hun nek bijna verdraaien als ze weglopen.
Ik was negentien, zat in mijn eindexamen voor de havo toen ik dwars door de pil zwanger raakte. Niet ideaal, ik woonde nog bij mijn ouders en de relatie met mijn vriend liep niet lekker. Toch wilden we voor het kind gaan. Mijn ouders zijn redelijk nuchter, maar mijn moeder was helemaal van de kaart toen ik vertelde dat ik zwanger was. Ze had me op een voetstuk staan, hoopte dat ik ging studeren en de wereld veroveren. Nu had ik haar teleurgesteld. Haar omgeving benadrukte de schok nog eens door haar te steunen in deze slachtofferrol. Haar dochter, zo jong nog en dan al een kind? Ze was zelf ook niet aan het grootmoederschap toe. In het begin wilde ze absoluut geen oma worden genoemd. Later is dat gelukkig goed gekomen.”

Advertentie

Zwanger door de pil heen
“Maar mijn leven was echt niet over op het moment dat ik moeder werd. Het één kon best samen gaan met het ander. Twee weken na de bevalling deed ik alsnog examen. Daarna wilde ik gaan studeren. Andjena lag nog aan de borst, toen ik – weer door de pil heen – zwanger raakte van nummer twee. Tijdens het doen van buikspieroefeningen ontdekte ik een vreemde bobbel in mijn buik. Ik vreesde een ziekte, maar bleek vijf maanden in verwachting van Anissa, nu 22. Voor mijn moeder wéér een enorme dreun. Zelf reageerde ik een stuk laconieker: deze tweede baby was net zo welkom. Niet veel later liep mijn relatie stuk. Ik ging met de meiden naar mijn ouders en na een tijdje zocht ik een eigen plekje voor ons.

“Even was ik in shock. Zestien jaar is wel erg jong om moeder te worden”

Mijn derde dochter Shania, nu achttien, was echt gepland. Ik had een nieuwe relatie, we trouwden en ik raakte snel zwanger. Voor het eerst kon ik genieten van de zwangerschap en de kraamtijd. Bij de andere meiden was er veel spanning in mijn relatie, met Shania zat ik eindelijk op de beroemde roze wolk. Helaas liep ook dat huwelijk stuk en stond ik er alleen voor met de kinderen.
Elf jaar geleden vond ik eindelijk de ware. Stephan en ik zijn niet alleen geliefden, we hebben ook samen een bedrijf. We organiseren evenementen, verhuren ons als muzikanten en ik heb een dansschool. Stephan is tweeënzestig maar ik sta er nooit bij stil dat hij bijna twintig jaar ouder is. Hij ziet er veel jonger uit en gedraagt zich ook niet als een bejaarde man. Maar misschien passen we wel zo goed bij elkaar omdat ik niet het standaardleven leid zoals mijn leeftijdsgenoten dat doen.”

Gelukstreffer
“Ik was 36 toen mijn 16-jarige dochter Andjena me een positieve zwangerschapstest liet zien. Een complete verrassing. Niet alleen omdat ook zij aan de pil was, ook omdat de kans op een natuurlijke zwangerschap vrijwel nihil was, zo was ons verteld. Ze was nog nooit ongesteld geweest. Toevallig hadden we vlak daarvoor nog bij de huisarts gezeten die Andjena voorbereidde op het feit dat ze misschien onvruchtbaar was. Niet dus. Twee maanden later testte ze positief. Het bleek een toevalstreffer, want toen ze voor een tweede kind wilde gaan, is ze heel lang bezig geweest.
Een halve minuut was ik in shock. Zestien jaar is wel heel erg jong. Ik gunde mijn dochter nog een paar onbezorgde jaren. Maar ik ben van nature positief ingesteld en oplossingsgericht. Dit kon zij aan. Ik heb Andjena meegenomen naar het Fiom (voor hulp bij ongewenste zwangerschap, red.) waar ze met een maatschappelijk werkster kon praten. Ik zou elke keuze van haar hebben geaccepteerd, maar een abortus leek me niet de juiste oplossing. Mijn dochter kennende wist ik dat ze later spijt zou krijgen. Al snel besloten Andjena en haar vriend dat ze voor het kindje wilden gaan. Stephan en ik maakten op zolder een ruimte voor hen vrij, waar ze als gezin anderhalf jaar hebben gewoond.”

Nooit onbezorgd
“Voor mijn moeder was het een grotere schok. Volgens mij had ze de klap dat ik jong zwanger werd nooit echt verwerkt en nu was haar kleindochter ook al zo jong zwanger. Ze vond het echt vreselijk, schaamde zich voor de buren. We wonen in een klein dorp waar iedereen over de tong gaat en ook mijn bijzondere gezin is voer voor roddels. Een tijd geleden ging het verhaal rond dat ik paaldanseres zou zijn. Complete onzin, maar als je niet in een bepaald hokje past, gaan mensen er iets bij verzinnen. Ik ben toen wel op degene afgestapt die deze kletspraat de wereld in hielp. Met een eigen bedrijf kan ik me gewoon geen slechte naam permitteren.
Natuurlijk, een echt onbezorgde studententijd heb ik niet gehad. Uit huis gaan, op kamers wonen en een studententijd: ik heb het allemaal gemist. Het contact met vriendinnen die elk weekend wilden stappen verwaterde, daarvoor in de plaats zocht ik vrouwen die net als ik een kind kregen. Maar ik heb geen leven weggegooid. Ook als alleenstaande moeder heb ik een carrière kunnen opbouwen. Ik werkte als freelance journalist en heb nu een succesvol bedrijf en mijn dochter Andjena heeft twee studies afgerond.”

Opvoeden uit de losse pols
“Mijn andere dochters zijn wel extra voorzichtig met voorbehoedsmiddelen. Anissa studeert in Amsterdam en is heel ambitieus, Shania is kapster. We grappen soms dat als we maar naar een man kijken, al zwanger zijn. Toch zou het me niet verbazen als mijn andere dochters ook jong moeder worden. Het heeft echt zo zijn voordelen als je jong bent en fysiek nog sterk.
Ik heb in alle fases van mijn leven kinderen gekregen. Als ik mezelf nu vergelijk als moeder met toen, dan vond ik het vroeger makkelijker. Ik deed alles op mijn instinct. Ik gaf negen maanden lang borstvoeding, daar dacht ik niet over na, maar het voelde goed. Opvoeden deed ik uit de losse pols, maar hoe ouder ik word, hoe beschermender en angstiger ik ben. Toen ik zwanger was van de vierde ging ik ineens boeken lezen over wat er allemaal mis kon gaan tijdens een bevalling. Op zich vind ik dertig een ideale leeftijd: je lichaam is nog fit en mentaal ben je ook sterk.”

Een cadeautje
“Twee jaar na de geboorte van mijn kleindochter ben ik zelf weer bevallen. Stephan heeft een zoon van dertig en dochter van twaalf, maar we wilden samen ook graag een kind. En als ik eerlijk ben heeft het feit dat er weer een baby in huis was mijn eigen kinderwens flink aangewakkerd. We zijn dolblij met Bella, zij is de lijm die onze bijzondere familie aan elkaar plakt. Die haar halfzussen en -broer met en aan elkaar verbindt. En doordat ze vrijwel samen opgroeit met haar tante én straks haar oom voelt ze zich ook geen enig kind.
Op dit moment is Andjena namelijk hoogzwanger van een zoon. Ik verheug me op mijn kleinzoon. Na vijf meiden eindelijk een jongen erbij. Wat een cadeautje! Al mijn kinderen zijn me even lief, maar de kleinkinderen hebben toch een apart plekje in mijn hart. Dat voelt anders. Je hoeft ze ook niet op te voeden, dat scheelt. Al is dat nu lastig, omdat ik haar veel zie. Jai-li en Bella zitten op dezelfde school en samen op dansles. Nu Andjena hoogzwanger is, haalt mijn man de meiden vaak van school en neemt ze mee hier naartoe. Straks schroeven we dat weer terug, want ik wil niet dat het élke dag omadag is. Het moet wel speciaal blijven.
Als oma ben ik lekker gek. Ik kan niet uren rustig zitten en voorlezen, ben na één bladzijde al afgeleid. Liever ben ik actief. De meiden zitten bij mij op dansles. Ik geef les in moderne dans, streetdance en hiphop. Ik spring met ze op muziek, ga met ze naar de speeltuin en doe gewoon mee. Ik voel me supertrots als ik mijn kleindochter vrolijk door het leven zie dansen. Zij is het bewijs dat ik toch de goede keuzes heb gemaakt. Anders dan mijn moeder destijds heb ik totaal geen moeite als Jai-li me oma noemt. Oma vind ik een eretitel.”

Elke dag de beste berichten van Libelle in je mailbox? Dat kan

Interview: Joan Makenbach. Fotografie: Petronellanitta

Schrijver Hugo Borst: “Durfde je eindelijk een 1,5-meter-terras op?”

Hugo en Iris - Libelle

Hugo Borst (57) en Iris Koppe (35) zijn beiden schrijvers, maar daar houdt de gelijkenis wel op. Toch zijn ze vrienden en gaan ze geen onderwerp uit de weg. Over oud worden, sex, politiek, corona en meer: Hugo en Iris stellen brutale vragen én geven openhartig antwoord. 

I: Jij bent toch getrouwd?
H: Jazeker, 24 kilo geleden.
I: Hoelang al?
H: Het was 1988.
I: Neeeee. Toen was ik 3.

H: Eh, waar wil je naartoe? Goed nieuws? Ben je ten huwelijk gevraagd?
I: Niet zo snel. Ik heb koppijn vandaag, Hugo, kóppijn.
H: Wat heeft dat met trouwen te maken? Oh, wacht even

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien