Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Michelle is ongeneeslijk ziek: “Ineens kwam het besef: ik word niet meer beter"

Michelle (47) is single en moeder van Phileine (7). 5 jaar geleden ontdekte ze een knobbeltje in haar borst. Na 21 bestralingen werd ze schoon verklaard. Nu is de ziekte terug, én uitgezaaid. “Ik hoop dat mijn kind kracht put uit de manier waarop ik met tegenslagen omga.”

“Phileine wist natuurlijk dat ik ziek was, maar het woord ‘kanker’ heb ik lang voor haar verzwegen. Pas toen bleek dat ik niet meer beter zal worden, heb ik haar uitgelegd wat die slechte celletjes precies doen. Ze schrok: kanker, daar kun je dood aan gaan. Sindsdien lees ik haar voor uit het boek Het sprookje van de dood, een mooi verhaal over reïncarnatie en engelen. Ik wil haar op deze manier meegeven dat ik er, ook als ik er fysiek niet meer ben, altijd voor haar zal zijn.”

Advertentie

“Ik had altijd al een flinke boezem en sinds mijn zwangerschap had ik cup K. Door een dieet werden mijn borsten kleiner en toen voelde ik het opeens: een knobbel in mijn borst. Het was een klap toen ik hoorde dat het een tumor was. Toch begon ik vol goede moed aan de behandelingen. Met een borstbesparende operatie is de tumor verwijderd en werd mijn andere borst verkleind tot dezelfde omvang. Dat was een geluk bij een ongeluk: ik wilde al heel lang kleinere borsten, maar snijden in een gezond lichaam vond ik onzin.”

Geen chemo

“Na de operatie kreeg ik ruim 20 bestralingen en het zag er goed uit: mijn poortwachtersklier, waaraan artsen kunnen zien of er uitzaaiingen zijn in de lymfeklieren, was schoon. De oncoloog zei dat hij ervan uit ging dat ik geen kanker meer had en vond een MRI- of PET-scan dan ook niet nodig. Wel adviseerde hij om uit voorzorg nog 6 zware chemo’s én een hormoonkuur te ondergaan. Het plan van de specialist leek mij de tactiek van de verschroeide aarde: eerst het lichaam kapotmaken om uiteindelijk te winnen. Omdat ik twijfelde aan het nut van de chemokuur, ben ik veel over kanker gaan lezen en met verschillende mensen gaan praten. Na lang nadenken besloot ik ervan af te zien. Ik wilde juist lief zijn voor mijn lijf, het sterker maken door het gezond te houden. Vanaf dat moment gooide ik mijn levensstijl compleet om: geen zuivel, vlees en alcohol meer, en suiker kwam er al helemaal niet in. Verder ging ik in therapie en probeerde ik stress zo veel mogelijk te mijden. 1 op de 3 gevallen van kanker heeft te maken met leefstijl, dus nu wilde ik er alles aan doen om mijn lijf de kans te geven weer te herstellen. Het werkte: 3 jaar op rij waren de scanuitslagen goed. Ik voelde me niet langer een patiënt en was ervan overtuigd dat de ziekte niet terug zou komen. Ik ging verder met mijn leven. Een leven waarin ik ook verviel in de dagelijkse beslommeringen, drukte en uiteraard toch weer stress.”

“Ik had net een nieuwe baan en volgde een opleiding tot coach toen ik last kreeg van mijn ribben en rug. Uit een röntgenfoto bleek dat mijn rib was gebroken en er werd een afspraak gepland voor een botscan. Eigenlijk best vreemd, maar ik maakte me toen totaal geen zorgen. Vast bestralingsschade, dacht ik, of toch net iets te fanatiek buikspieroefeningen gedaan. Maar ’s avonds ging het mis, ik zakte plotseling in elkaar en kon helemaal niets meer. Uit de scan die volgde, bleek dat ik uitzaaiingen had: in mijn ribben, rug en schedeldak. Mijn wervelkolom zat vol plekken en ook de 10de wervel, het dwarslaesiepunt, was door de tumor aangevreten. Ik was ongeneeslijk ziek, maar tijd om dit tot me door te laten dringen was er niet. De operatie aan mijn rug, de behandelplannen van de oncologen, de bezorgde dierbaren aan mijn bed: het ging allemaal als een roes aan me voorbij.”

“Na een maand in het ziekenhuis werd ik naar een zorghotel overgeplaatst om bij te komen van de bestralingen. Ik had veel pijn, raakte in de overgang en had last van bijwerkingen van de medicatie. Fysiek en mentaal zat ik er compleet doorheen en ineens kwam het besef: ik word niet meer beter. Mijn calciumwaarde was veel te hoog, een teken dat de kanker actief is. Ik had gelezen over een holistische behandeling in Duitsland en ben meer dood dan levend de auto ingestapt, naar een kliniek in Stuttgart. Een maand lang volgde ik een dieet en een detox. In die maand leerde ik ook weer positief denken: wat is goed gegaan vandaag? Mijn calciumwaarde daalde, ik vond mijn levenskracht terug. Dat was echt een keerpunt. Ik wist dat ik vertrouwen moest hebben in mezelf en mijn lijf. Als ik in een hoekje ga zitten afwachten, is het zo gebeurd.”

Geen spijt

“Het is nu anderhalf jaar geleden sinds ik hoorde dat ik niet meer beter word. Er zijn goede dagen, maar ook momenten waarop het heel slecht gaat. Een paar maanden geleden kreeg ik plotseling vreselijke pijn in mijn schedel. Die pijn was zo ondraaglijk dat ik had besloten dat ik euthanasie wilde als de pijnbestrijding niet aan zou slaan. Ik vroeg mijn huisarts of ze ook in het weekend werkte, want 6 weken later zou ik op zaterdag jarig zijn. Ik dacht: óf ik vier die dag het leven, óf ik stap er uit. Mijn geboortedag, sterfdag, the circle of life. Gelukkig hielpen de medicijnen, krabbelde ik op en heb ik mijn verjaardag uitbundig gevierd. Hoe lang het nog goed gaat? Ik heb geen idee. Maar ik heb geen spijt van de keuze om na mijn borstkanker geen zware chemokuur te doen. De artsen baseerden die behandeling op statistieken uit de jaren 80 en op patiënten die hun levensstijl niet aanpasten. Ik kom genoeg mensen tegen die wél een zware kuur hebben gehad en ook weer ziek werden. Zelfs nu ik behoorlijk ziek ben en de pijn in mijn hoofd erger wordt, weet ik dat ik vele malen fitter ben dan wanneer ik aan een zware behandeling was begonnen. Kwaliteit van leven is voor mij heel belangrijk, ook omdat ik zo een leukere moeder voor Philly kan zijn.”

Herinneringen maken

“Als ik aan mijn dochter denk, schiet ik vol. De gedachte dat ik er niet zal zijn om haar te troosten, beschermen en liefhebben, vind ik hartverscheurend. Ik probeer zo veel mogelijk mooie herinneringen aan mij in haar koppie te stampen. Zo hebben we laatst samen in een atelier een schilderij gemaakt, en eigenlijk vond ik haar nog te jong voor gaatjes in haar oren, maar we hebben het tóch gedaan en mooie gouden knopjes uitgezocht. Er ligt een heel epistel voor haar klaar en ik heb anderhalf uur film volgepraat met ‘wijze lessen van mama’. Ik vind het belangrijk dat ze weet hoe ik naar het leven kijk en wil haar dat graag meegeven: wees lief voor jezelf, maak je eigen keuzes, heb vertrouwen in jezelf en trek je niet te veel aan van anderen.”

“Phileines vader en ik zijn niet meer samen sinds ze anderhalf is. Hij woont op dit moment in het buitenland, maar komt naar Nederland als dat nodig is. Laatst lag ik 3 weken in het ziekenhuis, dan vangt hij haar op. We zijn nu op zoek naar een appartement bij ons in de buurt waar hij kan wonen, zodat we de zorg beter kunnen regelen. Ik heb overwogen mijn zusje te vragen voor Phileine te zorgen als ik er niet meer ben, zij heeft 2 kinderen en een man. Opgroeien in een gezin leek me goed voor mijn dochter, haar vader is nogal een vrijbuiter. Inmiddels denk ik: het is ook zíjn kind, ze hoort bij hem. We hebben geen afspraken gemaakt over waar ze gaan wonen of hoe hun leven samen er uit zal zien als ik er niet meer ben. Ze zijn heel goed samen, dus ik weet zeker dat ze een mooie toekomst tegemoet gaat.”

Een keuze

“De artsen kunnen niet veel meer voor me doen, maar ik blijf hoop houden. Ik lees alles over de laatste ontwikkelingen en doe nu mee aan een wetenschappelijk onderzoek in Londen. Ik hoop dat Phileine trots op me zal zijn en kracht put uit de manier waarop ik met tegenslagen omga. Je hebt altijd een keuze en daarmee bepaal je je eigen geluk. Mijn ziekte heeft me de tijd gegeven om na te denken over wat ik écht belangrijk vind: al die lieve mensen om me heen. Ik zit in een warm bad. Iedereen gaat dood, ik misschien vroeg, maar dat betekent niet dat ik geen mooi leven heb. Elke ochtend als ik wakker word, ben ik blij dat ik nog leef.”

Michelle is op 7 februari 2020 op 47-jarige leeftijd overleden. 

Interview: Angela Jans. Fotografie: Petronellanitta. Styling: Gwendolyn Nicole. Haar- en make-up: Astrid Timmer. M.m.v: Michelle: selected Femme (bloes).

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hannahs dochters zijn helemaal dol op hun stiefmoeder: “Niets is haar te dol, er zijn amper regels”

Na de scheiding, vier jaar geleden, had de man van Hannah (43) al snel een nieuwe, jongere vriendin. Met lede ogen moet Hannah aanzien hoe dol dochters Roos (13) en June (11) zijn op hun stiefmoeder. “Ze vinden iemand van 27 jaar zonder regels natuurlijk veel toffer.”

“Op vrijdagochtend word ik altijd met een knagend gevoel wakker. Alsof ik voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts moet. De hele dag sleep ik me naar vijf uur, het tijdstip waarop mijn ex onze meiden op komt halen. Van gekkigheid staan ze al een halfuur van tevoren met hun jassen aan ongeduldig uit het keukenraam te kijken of ze de auto van hun vader zien. Zo veel zin hebben ze in weer een weekendje bij papa en Jitske. Ik probeer mee te gaan in hun enthousiasme en veins blijheid, maar zodra ze de straat uit zijn, ben ik in tranen. Deze geschiedenis herhaalt zich op zondag. Reikhalzend kijk ik uit naar half acht, het moment waarop mijn ex onze kinderen weer thuis aflevert. Al weet ik dat ook dat een pijnlijk verhaal is. De meiden zijn door het dolle van alle leuke dingen die ze hebben gedaan met papa’s vriendin en willen me alles tegelijk vertellen. Het kost me veel moeite om geen sarcastische of negatieve opmerkingen te maken over die ge-wel-di-ge Jitske.”

Advertentie

Over de schreef

“Begrijp me goed: ik ben niet jaloers dat mijn ex een nieuwe partner heeft. Dat ik Marco terug zou willen is absoluut niet aan de orde, ik ben blij dat ik van hem af ben. Ons huwelijk was een mislukking. In de twaalf jaar dat we samen zijn geweest, ging Marco stelselmatig vreemd. Hij begon ermee toen ik net bevallen was van de eerste. Tenminste, destijds ontdekte ik een pakje condooms in zijn broekzak en vermoedde ik dat hij een ander had. Iets wat hij later ook toegaf: hij was over de schreef gegaan, omdat hij al negen maanden ‘droog’ stond. Hij wilde namelijk geen sex hebben met een zwangere vrouw. Ook daarna ging hij door met zijn slippertjes. Dan ontdekte ik een vunzig appje in zijn telefoon of werd er wel heel vaak anoniem gebeld. Soms stond zo’n vrouw ineens op de stoep. Alle keren toonde Marco berouw. ‘Het is me overkomen’, ‘Het was slechts een kus op een bedrijfsfeest’ of ‘Een collega stalkte me, waardoor ik overstag ging’. Altijd maar excuses. Verantwoordelijkheid voor zijn gedrag nam hij niet. Omwille van ons gezin, de kinderen en het feit dat ik zelf kind ben van gescheiden ouders, vergaf ik hem iedere misstap. Al brokkelde mijn liefde voor hem af. Ook omdat hij steeds meer zijn eigen plan trok. Hij toonde weinig betrokkenheid bij de opvoeding. Naar tienminutengesprekken ging ik alleen, net als naar sportwedstrijden en trainingen. Dus toen Marco vier jaar geleden aankondigde dat hij niet verder wilde omdat zijn liefde voor mij was verdwenen, kwam die klap niet eens hard aan. Ik was al redelijk aan het alleen zijn gewend.”

Jongere minnares

“De scheiding werd gelukkig geen vechtscheiding. We konden alles via een mediatorregelen en maakten een fatsoenlijk ouderschapsplan. Marco bleef in de woning en kocht mij uit, maar hielp me bij de inrichting van mijn huurhuis. In principe gaf hij me alles wat ik wilde, inclusief de door mij gewenste omgangsregeling: de kinderen zouden twee weekends per maand bij hem zijn. Hij kreeg nog een extra optie voor de woensdagmiddag, maar dat was niet te combineren met zijn werk, vond hij. Het eerste half jaar verliep alles in harmonie, Marco hield zich aan zijn afspraken. Soms gingen de meiden met tegenzin naar hun vader, maar ik stimuleerde dat ze zouden gaan. Ook omdat ik dan een weekendje kon bijtanken. Even geen verplichtingen, niet honderd keer ‘mama’ op een dag en onbezorgd met vriendinnen naar de film of uit eten. Toen mijn ex-man een vriendin kreeg veranderde alles. Jitske was geen losse flodder, zoals hij die net na de scheiding had, maar een serieuze relatie, beweerde hij. Ik lachte hem uit vanwege haar leeftijd: ik zag een bijna twintig jaar jongere minnares als een typische actie van een man met een midlifecrisis. Maar Jitske was anders, zei Marco. Hij kreeg gelijk, ze is er ruim drie jaar later nog steeds en hij lijkt verliefder dan ooit.”

Elk weekend feest met hun stiefmoeder

“Mijn dochters lopen weg met Jitske. Ze is hun beste vriendin geworden, ze is leuk, grappig, lief en jong. Sinds zij er is, zijn de bezoekjes aan hun vader minifeestjes. Jitske rijdt paard en heeft een eigen pony en de meiden mogen helpen met de verzorging. En als Roos en June bij hun vader zijn, organiseert Jitske discoavonden waarbij ze gek met elkaar door de woonkamer dansen. Bovendien houdt Jitske wél van spelletjes en kan ze hele middagen met de meiden Kolonisten van Catan of Monopoly spelen. Niets is haar te dol, er zijn amper regels. Aan vaste bedtijden doen Jitske en mijn ex niet, de meiden mogen zelf bepalen hoe laat ze willen gaan slapen. En gezond eten is weer ‘voor bij mama’, wordt er gezegd. Jitske kookt alleen op verzoek, en dan iets van de door hen zo geliefde p’s (pizza, patat, pasta, poffertjes). Of ze gaan uit eten naar all-you-can-eatrestaurants. Soms appt ze woensdag ineens dat ze ’s avonds pannenkoeken gaat bakken en een versierwedstrijd houdt, of de meiden komen. Sowieso appt ze regelmatig met Roos en June, die steevast hard om haar berichten moeten lachen. Mijn dochters zijn gewoon stapelgek op hun stiefmoeder en dat wringt. Het gaat hier in huis geregeld over Jitske en al haar kwaliteiten.

Van mij zou die verering best minder mogen. Soms zou ik zelfs willen dat ze, zoals in het begin, weer eens zouden mopperen als ze naar hun vader moeten, in plaats van ongeduldig op vrijdag al om vier uur met hun jas aan te staan. Ik besef dat het gemeen klinkt. Zou ik als moeder niet dolblij moeten zijn met een lieve vrouw in het leven van mijn kinderen? Iemand naar wie zij toe kunnen gaan met hun meidenprobleempjes? Jitske helpt Roos met haar huiswerk, dat is toch alleen maar fijn? Rationeel kan ik dat allemaal best beamen, maar gevoelsmatig word ik gehinderd door afgunst en vind ik het moeilijk te verteren dat mijn ex nu schijnbaar de juiste vrouw heeft getroffen. Met haar doet hij alles wat hij bij mij niet deed. Marco wilde vorig jaar per se samen met Jitske een middelbare school uitzoeken voor Roos. Hij staat op zondag langs de lijn bij hockey en verschijnt ineens onaangekondigd bij een balletles. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij lijkt zelfs monogaam nu. Volgens hem komt dat door Jitskes grenzeloze en niet-aflatende liefde voor hem.”

Luxe reis

“Het ergst vind ik dat het bij Marco thuis een walhalla is met onbeperkte bed- en schermtijd en geen enkele maaltijd volgens de schijf van vijf. Iedere zondagavond krijg ik twee doodvermoeide meisjes terug die zich de volgende dag verslapen omdat ze in het weekend zo veel slaap tekort zijn gekomen. Tot nu toe wist ik gezamenlijke vakanties in het buitenland af te houden. Daar moet ik namelijk toestemming voor geven, zo hebben we dat afgesproken in het ouderschapsplan. Al meteen het eerste jaar wilden Marco en Jitske met de meiden naar Turkije. Ik vond ze destijds te jong om zo lang zonder hun moeder te zijn. Wat als er iets met hen gebeurde? Of met mij? Vorig jaar zijn ze naar een vakantiepark net over de grens geweest, drie uur rijden. Deze zomer kon ik het niet meer tegenhouden, ook omdat Roos en June zelf begonnen te zeuren: ‘Doe niet zo moeilijk mam, we willen zo graag weer eens echt naar het buitenland op vakantie.’ Dat snap ik en ik gun het ze ook. Zelf heb ik het geld niet voor luxe reizen. Schoorvoetend heb ik ja gezegd, daarbij uitgaand van een bestemming als Turkije of Spanje. Maar nu hoorde ik dat ze naar Thailand willen. Thailand! Hoe kóm je erbij om zo’n land uit te kiezen met jonge kinderen? Natuurlijk vinden de meiden het te gek. Het wordt ze als een vette worst voorgehouden, met de leukste excursies in het vooruitzicht. Ik heb er niets van gezegd, anders ben ik weer de boeman, maar het vreet me op vanbinnen. Ik merk nu al dat de meiden zich tegen mij afzetten zodra ik me ook maar een beetje negatief uitlaat over wat er bij hun vader thuis gebeurt. Sowieso gaan ze nu richting puberteit, dan is je moeder de eerste tegen wie je aan schopt. Mijn dochters vinden iemand van zevenentwintig zonder regels al snel veel toffer. In mijn ogen is het heel oneerlijk. Als ik Roos en June totaal vrij zou laten, zouden ze mij ook de allerliefste moeder vinden. Maar er moet ook opgevoed worden en een gezonde levensstijl aangeleerd. Ooit waren dat de normen en waarden van Marco en mij, ooit was hij net zo fel op rust, reinheid en regelmaat. Sinds Jitske laat hij alles los.”

Interview: Joan Makenbach

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hannahs dochters zijn helemaal dol op hun stiefmoeder: “Niets is haar te dol, er zijn amper regels”

Na de scheiding, vier jaar geleden, had de man van Hannah (43) al snel een nieuwe, jongere vriendin. Met lede ogen moet Hannah aanzien hoe dol dochters Roos (13) en June (11) zijn op hun stiefmoeder. “Ze vinden iemand van 27 jaar zonder regels natuurlijk veel toffer.”

“Op vrijdagochtend word ik altijd met een knagend gevoel wakker. Alsof ik voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts moet. De hele dag sleep ik me naar vijf uur, het tijdstip waarop mijn ex onze meiden op komt halen. Van gekkigheid staan ze al een halfuur van tevoren met hun jassen aan ongeduldig uit het keukenraam te kijken of ze de auto van hun vader zien. Zo veel zin hebben ze in weer een weekendje bij papa en Jitske. Ik probeer mee te gaan in hun enthousiasme en veins blijheid, maar zodra ze de straat uit zijn, ben ik in tranen. Deze geschiedenis herhaalt zich op zondag. Reikhalzend kijk ik uit naar half acht, het moment waarop mijn ex onze kinderen weer thuis aflevert. Al weet ik dat ook dat een pijnlijk verhaal is. De meiden zijn door het dolle van alle leuke dingen die ze hebben gedaan met papa’s vriendin en willen me alles tegelijk vertellen. Het kost me veel moeite om geen sarcastische of negatieve opmerkingen te maken over die ge-wel-di-ge Jitske.”

Advertentie

Over de schreef

“Begrijp me goed: ik ben niet jaloers dat mijn ex een nieuwe partner heeft. Dat ik Marco terug zou willen is absoluut niet aan de orde, ik ben blij dat ik van hem af ben. Ons huwelijk was een mislukking. In de twaalf jaar dat we samen zijn geweest, ging Marco stelselmatig vreemd. Hij begon ermee toen ik net bevallen was van de eerste. Tenminste, destijds ontdekte ik een pakje condooms in zijn broekzak en vermoedde ik dat hij een ander had. Iets wat hij later ook toegaf: hij was over de schreef gegaan, omdat hij al negen maanden ‘droog’ stond. Hij wilde namelijk geen sex hebben met een zwangere vrouw. Ook daarna ging hij door met zijn slippertjes. Dan ontdekte ik een vunzig appje in zijn telefoon of werd er wel heel vaak anoniem gebeld. Soms stond zo’n vrouw ineens op de stoep. Alle keren toonde Marco berouw. ‘Het is me overkomen’, ‘Het was slechts een kus op een bedrijfsfeest’ of ‘Een collega stalkte me, waardoor ik overstag ging’. Altijd maar excuses. Verantwoordelijkheid voor zijn gedrag nam hij niet. Omwille van ons gezin, de kinderen en het feit dat ik zelf kind ben van gescheiden ouders, vergaf ik hem iedere misstap. Al brokkelde mijn liefde voor hem af. Ook omdat hij steeds meer zijn eigen plan trok. Hij toonde weinig betrokkenheid bij de opvoeding. Naar tienminutengesprekken ging ik alleen, net als naar sportwedstrijden en trainingen. Dus toen Marco vier jaar geleden aankondigde dat hij niet verder wilde omdat zijn liefde voor mij was verdwenen, kwam die klap niet eens hard aan. Ik was al redelijk aan het alleen zijn gewend.”

Jongere minnares

“De scheiding werd gelukkig geen vechtscheiding. We konden alles via een mediatorregelen en maakten een fatsoenlijk ouderschapsplan. Marco bleef in de woning en kocht mij uit, maar hielp me bij de inrichting van mijn huurhuis. In principe gaf hij me alles wat ik wilde, inclusief de door mij gewenste omgangsregeling: de kinderen zouden twee weekends per maand bij hem zijn. Hij kreeg nog een extra optie voor de woensdagmiddag, maar dat was niet te combineren met zijn werk, vond hij. Het eerste half jaar verliep alles in harmonie, Marco hield zich aan zijn afspraken. Soms gingen de meiden met tegenzin naar hun vader, maar ik stimuleerde dat ze zouden gaan. Ook omdat ik dan een weekendje kon bijtanken. Even geen verplichtingen, niet honderd keer ‘mama’ op een dag en onbezorgd met vriendinnen naar de film of uit eten. Toen mijn ex-man een vriendin kreeg veranderde alles. Jitske was geen losse flodder, zoals hij die net na de scheiding had, maar een serieuze relatie, beweerde hij. Ik lachte hem uit vanwege haar leeftijd: ik zag een bijna twintig jaar jongere minnares als een typische actie van een man met een midlifecrisis. Maar Jitske was anders, zei Marco. Hij kreeg gelijk, ze is er ruim drie jaar later nog steeds en hij lijkt verliefder dan ooit.”

Elk weekend feest met hun stiefmoeder

“Mijn dochters lopen weg met Jitske. Ze is hun beste vriendin geworden, ze is leuk, grappig, lief en jong. Sinds zij er is, zijn de bezoekjes aan hun vader minifeestjes. Jitske rijdt paard en heeft een eigen pony en de meiden mogen helpen met de verzorging. En als Roos en June bij hun vader zijn, organiseert Jitske discoavonden waarbij ze gek met elkaar door de woonkamer dansen. Bovendien houdt Jitske wél van spelletjes en kan ze hele middagen met de meiden Kolonisten van Catan of Monopoly spelen. Niets is haar te dol, er zijn amper regels. Aan vaste bedtijden doen Jitske en mijn ex niet, de meiden mogen zelf bepalen hoe laat ze willen gaan slapen. En gezond eten is weer ‘voor bij mama’, wordt er gezegd. Jitske kookt alleen op verzoek, en dan iets van de door hen zo geliefde p’s (pizza, patat, pasta, poffertjes). Of ze gaan uit eten naar all-you-can-eatrestaurants. Soms appt ze woensdag ineens dat ze ’s avonds pannenkoeken gaat bakken en een versierwedstrijd houdt, of de meiden komen. Sowieso appt ze regelmatig met Roos en June, die steevast hard om haar berichten moeten lachen. Mijn dochters zijn gewoon stapelgek op hun stiefmoeder en dat wringt. Het gaat hier in huis geregeld over Jitske en al haar kwaliteiten.

Van mij zou die verering best minder mogen. Soms zou ik zelfs willen dat ze, zoals in het begin, weer eens zouden mopperen als ze naar hun vader moeten, in plaats van ongeduldig op vrijdag al om vier uur met hun jas aan te staan. Ik besef dat het gemeen klinkt. Zou ik als moeder niet dolblij moeten zijn met een lieve vrouw in het leven van mijn kinderen? Iemand naar wie zij toe kunnen gaan met hun meidenprobleempjes? Jitske helpt Roos met haar huiswerk, dat is toch alleen maar fijn? Rationeel kan ik dat allemaal best beamen, maar gevoelsmatig word ik gehinderd door afgunst en vind ik het moeilijk te verteren dat mijn ex nu schijnbaar de juiste vrouw heeft getroffen. Met haar doet hij alles wat hij bij mij niet deed. Marco wilde vorig jaar per se samen met Jitske een middelbare school uitzoeken voor Roos. Hij staat op zondag langs de lijn bij hockey en verschijnt ineens onaangekondigd bij een balletles. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij lijkt zelfs monogaam nu. Volgens hem komt dat door Jitskes grenzeloze en niet-aflatende liefde voor hem.”

Luxe reis

“Het ergst vind ik dat het bij Marco thuis een walhalla is met onbeperkte bed- en schermtijd en geen enkele maaltijd volgens de schijf van vijf. Iedere zondagavond krijg ik twee doodvermoeide meisjes terug die zich de volgende dag verslapen omdat ze in het weekend zo veel slaap tekort zijn gekomen. Tot nu toe wist ik gezamenlijke vakanties in het buitenland af te houden. Daar moet ik namelijk toestemming voor geven, zo hebben we dat afgesproken in het ouderschapsplan. Al meteen het eerste jaar wilden Marco en Jitske met de meiden naar Turkije. Ik vond ze destijds te jong om zo lang zonder hun moeder te zijn. Wat als er iets met hen gebeurde? Of met mij? Vorig jaar zijn ze naar een vakantiepark net over de grens geweest, drie uur rijden. Deze zomer kon ik het niet meer tegenhouden, ook omdat Roos en June zelf begonnen te zeuren: ‘Doe niet zo moeilijk mam, we willen zo graag weer eens echt naar het buitenland op vakantie.’ Dat snap ik en ik gun het ze ook. Zelf heb ik het geld niet voor luxe reizen. Schoorvoetend heb ik ja gezegd, daarbij uitgaand van een bestemming als Turkije of Spanje. Maar nu hoorde ik dat ze naar Thailand willen. Thailand! Hoe kóm je erbij om zo’n land uit te kiezen met jonge kinderen? Natuurlijk vinden de meiden het te gek. Het wordt ze als een vette worst voorgehouden, met de leukste excursies in het vooruitzicht. Ik heb er niets van gezegd, anders ben ik weer de boeman, maar het vreet me op vanbinnen. Ik merk nu al dat de meiden zich tegen mij afzetten zodra ik me ook maar een beetje negatief uitlaat over wat er bij hun vader thuis gebeurt. Sowieso gaan ze nu richting puberteit, dan is je moeder de eerste tegen wie je aan schopt. Mijn dochters vinden iemand van zevenentwintig zonder regels al snel veel toffer. In mijn ogen is het heel oneerlijk. Als ik Roos en June totaal vrij zou laten, zouden ze mij ook de allerliefste moeder vinden. Maar er moet ook opgevoed worden en een gezonde levensstijl aangeleerd. Ooit waren dat de normen en waarden van Marco en mij, ooit was hij net zo fel op rust, reinheid en regelmaat. Sinds Jitske laat hij alles los.”

Interview: Joan Makenbach

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Koninklijk mysterie: waarom moet het testament van prins Philip geheim blijven?

De onlangs overleden prins Philip laat zo’n 34 miljoen euro na. De verdeling daarvan houdt het Britse koningshuis liever geheim. Maar waarom?

Lord Berkeley (81), lid van het Hogerhuis, heeft de regering verzocht om het testament openbaar te maken, maar het koningshuis hoopt dat de inhoud privé blijft, zo schrijft The Sun.

Advertentie

Testament prins Philip

In Engeland is het gebruikelijk dat dit soort gegevens openbaar worden gemaakt. Toch lijkt het erop dat dit met het testament van prins Philip niet gaat gebeuren. Royaltydeskundigen maken zich zorgen en vinden dat de inhoud wél naar buiten moet worden gebracht. “De reden dat je testamentaire transparantie hebt, is om te beschermen tegen fraude. Het is een universeel principe, aangezien er in landgoederen kan worden gefraudeerd”, aldus financieel expert David McClure.

Mysterie

In principe hebben familieleden van een overledene volgens het Britse minister van Justitie het recht om een aanvraag te doen om een testament privé te houden, als zij het publiceren hiervan ongepast of ongewenst vinden. Toch is de grote vraag nu: waarom willen de Britse royals het testament per se geheim houden? Daar geeft het koningshuis geen antwoord op.

Prins Bernhard

Aan wie prins Philip wat precies nalaat, mogen we dus niet weten. In Nederland maakten we hetzelfde mee bij prins Bernhard. Zijn testament werd pas 16 jaar na zijn overlijden openbaar gemaakt, toen weekblad Privé de papieren in handen kreeg. De details veroorzaakten een schokgolf, zo kwam zijn minnares er beter vanaf dan zijn eigen vrouw.

Dit was het eerste woordje van prins Louis

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: RTL Boulevard. Beeld: Getty Images.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Koninklijk mysterie: waarom moet het testament van prins Philip geheim blijven?

De onlangs overleden prins Philip laat zo’n 34 miljoen euro na. De verdeling daarvan houdt het Britse koningshuis liever geheim. Maar waarom?

Lord Berkeley (81), lid van het Hogerhuis, heeft de regering verzocht om het testament openbaar te maken, maar het koningshuis hoopt dat de inhoud privé blijft, zo schrijft The Sun.

Advertentie

Testament prins Philip

In Engeland is het gebruikelijk dat dit soort gegevens openbaar worden gemaakt. Toch lijkt het erop dat dit met het testament van prins Philip niet gaat gebeuren. Royaltydeskundigen maken zich zorgen en vinden dat de inhoud wél naar buiten moet worden gebracht. “De reden dat je testamentaire transparantie hebt, is om te beschermen tegen fraude. Het is een universeel principe, aangezien er in landgoederen kan worden gefraudeerd”, aldus financieel expert David McClure.

Mysterie

In principe hebben familieleden van een overledene volgens het Britse minister van Justitie het recht om een aanvraag te doen om een testament privé te houden, als zij het publiceren hiervan ongepast of ongewenst vinden. Toch is de grote vraag nu: waarom willen de Britse royals het testament per se geheim houden? Daar geeft het koningshuis geen antwoord op.

Prins Bernhard

Aan wie prins Philip wat precies nalaat, mogen we dus niet weten. In Nederland maakten we hetzelfde mee bij prins Bernhard. Zijn testament werd pas 16 jaar na zijn overlijden openbaar gemaakt, toen weekblad Privé de papieren in handen kreeg. De details veroorzaakten een schokgolf, zo kwam zijn minnares er beter vanaf dan zijn eigen vrouw.

Dit was het eerste woordje van prins Louis

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: RTL Boulevard. Beeld: Getty Images.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien