Heerlijk ontspannen: Wellness tickets nu voor 15,95

Zoek binnen:

Patrick was verslaafd aan alcohol: "Ik laat die drank nooit meer tussen ons komen"

Patrick Olde Olthof (51) verloor zijn vrouw Suzan aan borstkanker. Pas na haar dood lukte het hem om zijn alcoholverslaving te overwinnen, zodat hij voor zijn dochters Fay, Liv en Jade kan zorgen. “Ik weet wat ik te verliezen heb.”

“Vlak na Suzans uitvaart gingen mijn dochters logeren bij de ouders van Suzan. Het idee was dat ik even op adem kon komen. In plaats daarvan besloot ik om me helemaal klem te drinken. Ik had het helemaal gepland, de drank had ik al in huis. Het gemis van Suzan, het verdriet van de meiden, de intense en bijzondere periode van haar ziekte, het heftige maar ook mooie afscheid, ik voelde het allemaal. Boven alles stond het verlangen om de kraan flink open te zetten. Toen een van mijn dochters eerder opgehaald wilde worden, omdat ze graag thuis wilde zijn, liet ik niets van me horen. Mijn schoonouders roken onraad en probeerden me te bellen. Ik nam niet op. Ze reden met de meiden naar huis en daar troffen ze me aan, in kennelijke staat.”

Advertentie

Verstopte wodka
“Mijn eerste glas alcohol dronk ik als tiener, en ik wist meteen dat ik het meer dan lekker vond. Tijdens mijn studententijd werd drinken echt een probleem, ik was altijd degene die zichzelf onder de tafel dronk. Tijdens mijn eerste baan als treinverkeersleider wist ik mijn alcoholgebruik met moeite te verbloemen. Toen ik op mijn zesentwintigste Suzan ontmoette, werd het voor het eerst serieus. Zij werd boos als ik deed alsof dronkenschap iets was wat mij overkwam. Voor haar wilde ik van de drank afblijven, mijn liefde voor haar zou daarvoor zorgen. Toch lukte het niet om helemaal te stoppen. Suzan wilde dat ik mijn verantwoordelijkheid nam. We spraken af dat ik niet meer over mijn drankgebruik zou liegen, maar ik bleef de fout ingaan. Toen ze om die reden bij me wegging, verloor ik mezelf volledig in de drank. Ik werkte nog wel, maar kwam steeds vaker te laat en al mijn geld ging op aan alcohol. Het was zo erg dat ik mijn appartement moest opzeggen en noodgedwongen bij mijn ouders introk. Er moest iets gebeuren. Dus ik meldde me aan bij een afkickkliniek en kickte af.”

Opnieuw
“Twee jaar later kwamen Suzan en ik elkaar weer tegen en besloten we het opnieuw te proberen. Mijn drankverslaving bleef een thema in mijn leven en in onze relatie. Na een tijdje begon ik weer af en toe met een drankje. Ik was benieuwd hoe het zou vallen, hoe het zou smaken. Ik wilde ervaren, bewijzen ook, dat ik het wel weer kon: met mate drinken. Eerst nam ik alleen een glaasje op verjaardagen, maar het eindigde met stiekem drinken uit een fles wodka die ik in huis had verstopt. Op een nacht werd ik door Suzan betrapt, waarna het tussen ons weer helemaal misging en we elkaar jaren niet zagen. Net als de keer daarvoor gaf ik me weer helemaal over aan de alcohol. Het onvermijdelijke gebeurde: ik werd op staande voet ontslagen.”

Stemmetje
“Met de hulp van mijn ouders krabbelde ik op en vond ik weer werk. Ik was al negen maanden clean toen ik Suzan hielp met verhuizen. We hadden al die tijd contact gehouden en de vonk sloeg opnieuw over. Suzan had vertrouwen in mij, in ons. We kochten een huis en kregen dochter Fay. Daarna werden Liv en Jade geboren. Onze relatie, het gezin, alles was op de rit, tot Suzan een weekendje weg ging en ik na jaren van geheelonthouding tóch weer naar de fles greep. Een aanleiding was er niet eens, behalve het stemmetje in mijn hoofd dat fluisterde dat dit een uitgelezen gelegenheid was. Samen met de oudste zat ik op de bank toen ik opeens gebonk en gehuil hoorde. Ik wist meteen: dit is fout. Ik had het boven het hekje open laten staan en Jade, de jongste, was van de trap gevallen. Gelukkig had ze niks gebroken, maar ik was enorm geschrokken. Dit was hét teken om drank te laten staan, wéér te laten staan. Dat lukte. Zeven jaar lang hunkerde ik geen seconde naar alcohol.”

Helemaal alleen
“In 2012 kreeg Suzan te horen dat ze borstkanker had. Ze moest geopereerd worden en haar borst werd afgezet. Het was een pittige periode voor ons gezin, maar Suzan was optimistisch en het lukte me om zonder problemen van de drank af te blijven. Vier jaar later kreeg ze pijnklachten. De kanker was terug en uitgezaaid. De artsen konden niets meer voor haar doen. Ze was uitbehandeld en had nog maar een paar maanden te leven. Suzan was een strijdbare vrouw met veel energie. Ze weigerde op te geven en ging in het holistische circuit op zoek naar oplossingen. Terwijl zij op retraite was in Spanje, besloot ik dat een wijntje in de avonduren wel weer moest kunnen. Ik verzon excuses om weer te mogen drinken: logisch dat ik een borrel wil, m’n partner, m’n maatje is ernstig ziek en ik sta alleen in de zorg voor onze meiden. Misschien sta ik er straks wel helemaal alleen voor… Toen Suzan weer thuis kwam, stopte ik er meteen weer mee. Ze werd steeds zwakker en ik verzorgde haar thuis zo goed mogelijk, maar haar lichaam kon niet meer. Via het ziekenhuis ging ze naar een hospice. Niet lang daarna overleed ze, 46 jaar oud. De laatste jaren hebben we het nauwelijks nog over mijn verslaving gehad, behalve dat het fijn was dat het rustig was op dat vlak en dat het nodig was om hier regelmatig bewust bij stil te staan. Suzan was een vrouw die haar hart volgde. Ze vroeg me om dat aan de meiden over te dragen. ‘Als je het in je hoofd niet meer weet, vraag het dan aan je hart.’ Dat vond ze het belangrijkst.”

Geen druppel
“Het weekend na Suzans overlijden, toen ik weer de mist in ging met drank, was het voor iedereen duidelijk dat er iets moest gebeuren. Elke dag was er iemand in mijn buurt om te zorgen dat ik niet terug zou vallen. Na vijf dagen kon ik terecht in de Jellinek Kliniek voor een detox van twaalf dagen. Sindsdien heb ik geen druppel meer gedronken. Ik besefte nu, veel sterker dan de vorige keren, dat er écht iets moest veranderen. En dat is ook gebeurd. Terwijl ik het vroeger als een straf ervoer om niet te drinken, weet ik nu dat ik mezelf er juist een groot plezier mee doe. Het voelt echt als een verlossing. Het verdriet om het verlies van Suzan is groot, vooral op momenten dat we altijd met zijn vijven waren: vakanties, verjaardagen, feestdagen. Met vallen en opstaan leren we hoe het moet, zonder Suzan. Zo vierden we haar verjaardag dit jaar zoals we het altijd vierden, met veel eten en bezoek. Maar het voelde niet goed zonder Suzans aanwezigheid. Niemand had zin in de soep en de pannenkoeken, het was droevig en helemaal niet feestelijk. Dat doen we volgend jaar dus anders.”

Close met de meiden
“Voor het eerst in mijn leven ben ik open over mijn verslaving, ook tegen mijn dochters. Ik heb ze alles verteld, die eerlijkheid verdienen ze. Het heeft ze wel achterdochtig gemaakt. Als ik rode ogen heb of als ik er moe uitzie, kijken ze me onderzoekend aan of ze vragen of ik misschien dronken ben. Langzaam moet ik hun vertrouwen terugwinnen, dat begrijp ik. Maar door die openheid ontstaan er ook mooie, nieuwe dingen, alsof er een landschap vol kleuren en mogelijkheden voor ons ligt. Na een periode van zorg- en ziekteverlof, heb ik nu een fijne nieuwe baan in de zorg. Oude vriendschappen zijn opgebloeid en er zijn nieuwe ontstaan. Het contact tussen mij en de meiden is veranderd, we zijn closer geworden. Noodgedwongen zijn ze zelfstandiger geworden en ik heb diepe bewondering voor hoe ze het doen, hoe we het samen doen. We redden het wel met ons viertjes. Ik weet wat ik te verliezen heb. Het gaat nu niet meer alleen om mij of mijn familie, maar om mijn dochters. Ze kunnen uit huis geplaatst worden, of onder toezicht worden gesteld. Dat mag nooit gebeuren. Ik realiseer me heel goed dat ik werkelijk alles zou verpesten als ik de alcohol ooit nog tussen ons laat komen.”

Interview: Sara Luijters. Fotografie: Petra Hoogerbrug

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien