We Will Rock You de musical: nu tot 50% korting!

Zoek binnen:

Redders in nood: 'Na veel gesjor aan de bakfiets kwam er een baby boven drijven'

Het lijkt een nachtmerrie, maar voor sommige mensen wordt het werkelijkheid: bijna verdrinken. Dankzij oplettende voorbijgangers hebben de verhalen van Sander, Priscilla en Simone’s zoontje Kevin een happy end.

Op 17 oktober 2016 reed Priscilla (24) naar huis met in de bakfiets haar eigen baby en peuter én een oppasbaby en -peuter. Ze raakte van de weg door een steen op het pad en belandde in het water.

Advertentie

Priscilla: “Ik was die ochtend met de kindjes naar de kinderboerderij geweest. Toen het tijd werd voor een boterham, zette ik ze in de bakfiets en gingen we richting huis. De kinderen vielen meteen in slaap. Ik moest me concentreren, want we reden over een landweggetje langs het Vliet waar de auto’s erg hard rijden. Ik bleef zo dicht mogelijk aan de kant. Toen ik over een steen reed, ging het mis. Ik raakte van de weg en ging vol op de rem staan, maar doordat het gras nat was van de regen, gleed ik zo het water in. Vanaf dat moment ging alles razendsnel. De kinderen en ik werden naar beneden getrokken en ik dacht: dit was het, het is over. Toen ik even later toch boven kwam, had ik de fiets vast. Hoe dat mogelijk is, begrijp ik ook niet. Een bakfiets met 4 kinderen erin is natuurlijk enorm zwaar. Ik denk dat ik diep vanbinnen wist: als ik loslaat, zakken de kinderen 6, 7 meter naar de bodem en vind ik ze nooit meer.

Wild trappelend
Wat er toen gebeurde, is echt heel bijzonder: de 2 oudsten, mijn dochter en oppaskindje, 2 en 4 jaar oud, kwamen samen boven drijven. Ze hadden zich los gewurmd uit de regentent die ik om de bak had gespannen en hielden elkaar wild trappelend boven water.

Ik dook onder om de baby’s te pakken, maar omdat ik met mijn ene hand de fiets moest blijven vasthouden, lukte dat niet. De 2 oudsten werden ondertussen steeds zwakker en hadden moeite boven water te blijven. Ik werd helemaal gek en bleef maar schreeuwen: ‘Ze mogen niet dood, ze mogen niet dood!’

Eeuwig dankbaar
Op dat moment kwamen André en Henk, en later Rosalina, die ons een voor een uit het water hebben getrokken. Ik ben ze eeuwig dankbaar voor wat ze hebben gedaan, zonder hen hadden we het nooit allemaal overleefd. De kindjes hebben gelukkig niks aan het ongeluk overgehouden, maar de periode erna was voor ons allemaal zwaar. Ashley, mijn oudste, liet mij en haar zusje geen seconde alleen. Ging ik naar de wc of wilde ik de luier van de baby gaan verschonen, dan moest ze mee. Ze heeft zoveel gezien die dag. Ondanks het feit dat ik weet dat het een ongeluk was, heb ik vaak gedacht: dat ze dit nu meemaken, is mijn schuld. Ik hoop dat dat slijt, ik wil mezelf niet de rest van mijn leven blijven straffen.”

Vissen
André (70): “Henk en ik zaten die dag te vissen aan het Vliet. Ik was even met de auto naar de supermarkt gereden om broodjes te kopen voor de vissen. Toen ik terugkwam en weer op m’n plekkie wilde gaan zitten, zei Henk opeens: ‘Daar gaat iets niet goed!’ Nog voordat ik zag wat hij bedoelde, stond hij op en begon te rennen. Op de automatische piloot ging ik achter hem aan, totdat ik zo’n 60 meter verderop mensen in het water zag. Wie gaat er nu in de winter in een rubberbootje varen, dacht ik nog. Pas toen we dichterbij kwamen, zag ik wat er aan de hand was: een moeder en 2 kleine kinderen lagen in het water.

“Mijn baby’s gaan dood”
Ik heb mijn kleding en schoenen uitgetrokken en ben in het Vliet gesprongen. De kinderen waren hevig aan het spartelen, maar gelukkig kreeg ik ze meteen te pakken – eerst het jongetje, toen het meisje. Henk zat op z’n knieën aan de kant om ze aan te pakken. De moeder bleef ondertussen roepen: ‘M’n baby’s, m’n baby’s, ze gaan dood!’ Ik begreep niet wat ze bedoelde, totdat ik me realiseerde dat er nóg 2 kinderen onder water waren. Na veel gesjor aan de bakfiets kwam er een baby boven drijven in een Maxi-Cosi. De baby was al ver heen, dat vreselijke moment vergeet ik denk ik nooit meer. Ik heb de baby aan Rosalina gegeven, een vrouw die Henk ondertussen had aangehouden, en ben op zoek gegaan naar de 2e baby. Gelukkig kreeg ik die vrij snel los en begon hij meteen te huilen toen hij boven water kwam.

Warme paardendekens
Rosalina heeft de kleintjes in warme paardendekens gedraaid en is meteen begonnen de levenloze baby, Priscilla’s dochter, te reanimeren. De hulpdiensten kwamen pas 45 minuten na het ongeluk. Als één van ons er die dag niet geweest was, hadden niet alle kinderen het overleefd. Ik heb thuis van alle 4 een foto. Elke keer als ik daarnaar kijk, voel ik me gelukkig. Je moet er toch niet aan denken dat het anders was afgelopen?”

Op 14 sept 2014 waren de 4-jarige Kevin en zijn vriendje Sem met een houten stok aan het vissen in de Urkervaart. Toen Kevin in het water viel, werd hij meteen door het vele wier naar beneden getrokken.

Niet naar het water
Simone: “Het was een warme zomerdag en we zaten bij de buren in de tuin. Kevin, die net 4 was, wilde met de 3 buurjongetjes op straat gaan spelen. ‘Dat is goed’, zei ik, ‘maar jullie gaan niet naar het water!’ Ik zei dat standaard, want door onze wijk loopt de Urkervaart. ‘Ja, mam,’ zei Kevin, maar toen een van de buurjongetjes even later de tuin in kwam en ik vroeg waar Kevin was, zei hij: ‘Die is met Sem bij het water.’ Ik liep meteen naar binnen om door het voorraam te kijken – de voortuin van de buren grenst aan de Urkervaart – maar zag de jongens niet. Gelukkig, ze zijn daar alweer weg, dacht ik opgelucht, en ik ging weer in de tuin zitten. Nu weet ik dat Kevin op datzelfde moment onder water vocht voor zijn leven. Als ik daaraan denk, krijg ik nog kippenvel.

Dat is niet Kevin
Niet veel later kwam het buurjongetje wéér de tuin in gelopen, deze keer in paniek. ‘Er ligt een jongetje in het water!’, schreeuwde hij. We sprongen met z’n allen op en renden naar de vaart waar een andere buurman, Jeroen, met een kind in z’n armen stond. ‘Wie is dit?’, riep hij tegen niemand in het bijzonder. Het kind hing slap en was vies en groen – van het wier, bleek achteraf. Dat is niet Kevin, schoot meteen door mijn hoofd, die had een wit shirt aan. Omdat ik niet wist waar mijn zoon dan wél was, begon ik heel hard z’n naam te roepen, totdat de buurvrouw naar me toe kwam en zei: ‘Simone, dát is Kevin…’

Angst
Ik rende naar Jeroen toe en trok Kevin uit zijn armen. Kevin was bij kennis, maar in shock. Hij keek dwars door me heen, heel eng. Vanaf dat moment ging alles heel snel. We legden Kevin op zijn zij en er liep heel veel water uit hem. Uiteindelijk werd hij door de ambulance opgehaald. Na een nachtje in het ziekenhuis mocht Kevin naar huis. Ik ben daarna nog lang bang geweest dat er weer iets zou gebeuren. Keek ik door het keukenraam en zag ik hem niet, dan rende ik meteen richting water. Nu, 3 jaar later, overvalt het me nog steeds weleens. Dan laten we samen de hond uit langs de vaart en rent Kevin voor me uit. Hij hoeft maar te struikelen en hij ligt er weer in. Ik denk dat het een angst is die me altijd zal blijven achtervolgen.”

Gesparteld voor zijn leven
Jeroen (31): “Ik zat in de achtertuin wat te drinken met mijn toenmalige vrouw toen Sem, een buurjongetje van een paar huizen verderop, door de steeg kwam aangerend. ‘Help, help!’, riep hij, ‘Kevin is in het water gevallen!’ Ik zag aan z’n gezicht hoe bang hij was en rende meteen het grasveld voor ons huis op. In het water, een paar meter verderop, zag ik een paar kleine luchtbelletjes. Toen ik ernaartoe liep, zag ik nog nét als een schim een wit shirtje naar beneden zakken.
Zonder aarzelen liet ik me op mijn buik vallen en stak mijn armen in de vaart. Ik zag op dat moment al niks meer, het water zat vol wier en het was troebel van alle boten die erdoorheen varen. Gelukkig had ik meteen Kevins armen te pakken en kon ik hem zo uit het water trekken. Hij was compleet van de wereld en zat onder de waterplanten – z’n gezichtje, z’n T-shirt, alles. Hij had liggen spartelen voor zijn leven, waardoor hij er helemaal in verstrikt was geraakt. Ik wilde net beginnen met reanimeren, toen hij vanzelf water begon uit te spugen. Wat was ik opgelucht.

Geen seconde later
Het ambulancepersoneel vertelde later dat ik geen seconde later had moeten komen, dan was hij er nu niet meer geweest. Als ik iets langzamer was opgestaan, als Sem niet naar mij was gerend maar eerst naar zijn ouders, die een stuk verderop wonen… Dan was dit kind nu dood geweest. Een vreemde, enge gedachte. Sem en Kevin waren die middag gewoon aan het spelen met een stok, die was zogenaamd een hengel waarmee ze snoeken aan het vangen waren. Toen er onenigheid ontstond over wie de ‘hengel’ mocht hebben, viel Kevin in het water. Eén seconde niet opletten, en pats, alles kan anders zijn.”

Op 10 augustus 2015 kreeg Sander (30) een epileptische aanval achter het stuur. Hij belandde met zijn auto in het water.

Gevangen in mijn lijf
Sander: “Ik heb epilepsie en heb die dag waarschijnlijk een aanval gekregen, waardoor mijn auto in het water is beland. Waarschijnlijk, want door mijn ziekte weet ik niet wat er gebeurd is. De eerste herinneringen die ik heb, zijn van bijna 2 weken na het ongeluk. Ik werd toen uit mijn kunstmatige coma gehaald en zweefde tussen bewustzijn en bewusteloosheid. De artsen praatten tegen me, maar ik begreep niet wat ze tegen me zeiden, waarom ik in het ziekenhuis lag. Omdat ik aan de beademing lag en dus een slang in mijn keel had, kreeg ik een letterkaart om mee te communiceren. Elke keer als ik een letter aan wilde wijzen, wees ik de verkeerde aan, want door de klap zag ik dubbel. Ik zat gevangen in mijn lijf en niemand begreep me. Een frustrerende periode.

Onthouden lukt niet
Na een maand werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en begon de revalidatie, die tot op de dag van vandaag duurt. Door het zuurstofgebrek hebben mijn hersenen schade opgelopen en zijn normale dingen ingewikkeld voor me geworden. Voor mijn werk als controller maak ik rapportages over kosten en budgetten, maar nu lukt het niet meer goed om nieuwe dingen te leren. Bij de meeste werkzaamheden moet ik een handleiding met screenshots op mijn scherm plakken waarop staat: klik hier, dan zie je dit, klik dan daar. Onthouden lukt niet. De komende maanden ga ik onder begeleiding op zoek naar werk dat ik wél goed kan en waar ik plezier aan beleef.

Toekomst
Ondanks alles heb ik zin in de toekomst. Ik heb geen idee waar ik terechtkom, maar ik denk maar zo: dankzij Dann héb ik in ieder geval een toekomst. Ik heb de afgelopen 2 jaar al zoveel overleefd, dan moet de rest ook goedkomen, toch? Dann is bijzonder voor mij, hij is als eerste in het water gesprongen. Laatst zat ik naast hem op de bank en dacht ik opeens: dit is de man dankzij wie ik nog leef. Wat ik toen voelde, was niet alleen dankbaarheid, maar ook trots. Ik ben trots op hem, op wat hij voor mij heeft gedaan.

Enorme golf water
Dann (53): “Ik was die dag op de motor op weg naar huis. Het was iets voor 5 uur en de lucht begon al een beetje rood te kleuren. Ik genoot van de rit, totdat ik rechts van de weg een enorme golf water omhoog zag komen. Ik begreep niet goed wat er gebeurde, maar toen ik dichterbij kwam, zag ik een auto op z’n kop in de sloot liggen. Ik parkeerde mijn motor, deed mijn laarzen en jas uit en gleed het water in, dat tot net boven mijn navel kwam. Zo snel mogelijk waadde ik naar de auto en probeerde de deuren open te maken, maar alles zat op slot. Door het zijraam zag ik Sander ondersteboven hangen, zijn hoofd al onder water. Net toen ik in paniek begon te raken, kreeg ik van iemand langs de kant een lifehammer aangereikt en sprong er nog een man de sloot in. Samen hebben we de auto gekeerd. Daarna heb ik het raam ingetikt en Sanders gordel losgesneden met het mes aan de achterkant van de lifehammer. Ik heb Sander uit de auto getrokken en hem samen met de andere man naar de kant gebracht, waar omstanders hem hebben gereanimeerd.

Machteloosheid
Ik werk bij de marechaussee en ben in mijn vrije tijd duikinstructeur, waardoor ik wist welke stappen ik moest zetten. Dat neemt niet weg dat het ongeluk een behoorlijke impact op me heeft gehad. De nachten erna sliep ik slecht en in mijn dromen trok ik Sander iedere keer weer uit die auto. Een beeld dat steeds terugkeerde, was dat van de mensen die langs de kant stonden te kijken. Sommige mensen bevriezen als er iets ergs gebeurt. Daar kunnen ze niks aan doen, maar de machteloosheid die ik voelde, van: kom me nou helpen, ik ben hier alleen!, heeft me lange tijd beziggehouden. Gelukkig heb ik bij de verwerking veel steun gehad van mijn gezin en de marechaussee. En natuurlijk van Sander. Dat hij nog leeft, is het belangrijkste.”

PS
250 jaar helden in Nederland
Jaarlijks verdrinken er ongeveer 220 mensen in Nederland, tijdens het zwemmen of omdat ze door een ongeluk in te water raken. De Maatschappij tot Redding van Drenkelingen doet er alles aan om verdrinkingen te voorkomen; ze geeft voorlichting, doet onderzoek en bekroont helden in eigen land. Op donderdag 12 oktober viert De Maatschappij het 250-jarige bestaan en worden de redders van Nederland nogmaals in het zonnetje gezet, onder meer met het jubileumboek ‘Wanneer minuten uren duren’ waarin uit iedere provincie één redder en drenkeling aan het woord komen. drenkeling.nl

Tekst: Manon de HeusFotografie: Brenda van Leeuwen

Iedere dag (gratis!) de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de Daily Update!

BEKIJK OOK: Reanimeren, hoe doe je dat? Irene Moors en Libelle’s Barbara leggen het uit

 

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien