Exclusieve artikelen en onbeperkt puzzelen voor € 2,99 per maand

Zoek binnen:

Sam (31) werd geterroriseerd door haar ex: "Hij trok me aan m'n haren uit de auto"

Jarenlang werd Sam (31) gestalkt door haar ex. Dat ging van boze sms’jes tot fysiek geweld. Het lukte hem bijna om haar leven en dat van haar dochtertje kapot te maken. Maar Sam vocht terug.

“Vlak voor mijn verjaardag kreeg ik een kaart. ’30’ stond erop in blauwe glittercijfers. Het handschrift herkende ik meteen, deze kaart kwam van mijn ex-vriend. In de kaart had hij geschreven: ‘Jij gaat de dertig niet halen. Ik maak je af.’ Het was al de zoveelste doodsbedreiging die hij me stuurde. Na zeven jaar stalken was ik bijna gewend geraakt aan zijn post. De enige manier om ermee om te gaan, was het niet te veel binnen te laten komen. Toch knapte er dit keer iets. Dit was míjn leven. Ik wilde niet dat hij het nog langer zou beheersen.”

Advertentie

Mijn voorwaarden
“Ik leerde hem kennen toen ik twintig was, een alleenstaande moeder met een tweejarige dochter. Mijn vrienden en vriendinnen zaten in een andere fase, zij gingen volop uit. Maar ik wilde graag een gezinnetje. Via een vriendin kwam ik met hem in contact. Hoewel hij alles uit de kast trok om mij voor hem te winnen, was hij lange tijd niet meer dan een vriend. Maar vanuit de vriendschap is toch een relatie ontstaan. In het belang van mijn dochter wilde ik dat alleen op mijn voorwaarden: ik in mijn huis, hij in het zijne. Voorzichtig liet ik hem toe in mijn leven. Wist ik veel dat ik hem er met geen mogelijkheid meer uit zou krijgen.”

Bezitterig
“Langzaam maar zeker werd hij bezitteriger. Vriendinnen die mij voor hem waarschuwden, mocht ik van hem niet meer zien. Als ik dat toch deed, werd hij boos. Ik merkte dat we steeds verder uit elkaar groeiden. We hadden ieder ons eigen leven – een totaal ander leven. Hij ging vaak op stap, ik wilde bij mijn dochter zijn. Hierdoor werd het een ongelijkwaardige relatie. Na bijna twee jaar besloot ik onze relatie te beëindigen. Hij accepteerde dit niet en al snel begon de ellende. Soms stuurde hij me 68 sms’jes achter elkaar. Die gingen van ‘Ik hou van je en wil je niet kwijt’ tot ‘Ik haat je, je bent lelijk en je zult nooit meer een man vinden.’ Het bevestigde voor mij alleen maar dat het goed was dat ik het had uitgemaakt. Toen hij zag dat de berichten geen effect hadden, begon hij me ook ’s nachts lastig te vallen. Bijvoorbeeld door urenlang op de bel te drukken.”

Baksteen door het raam
“Het werd steeds erger. Hij gooide bakstenen door mijn raam en hing rond op plekken waar hij mij en mijn dochter tegen kon komen. Zo reed hij vaak in de wijk rond op het moment dat mijn dochter uit school kwam. En elke woensdag stond hij ons bij haar dansschool op te wachten. Talloze keren probeerde hij ons klem te rijden. De ene keer wilde hij met me praten, een andere keer probeerde hij me aan mijn haren de auto uit te trekken terwijl mijn dochter op de achterbank zat en gilde: ‘Laat mijn mama los!’ Hij was totaal onvoorspelbaar. Hij schreef me hoe geweldig hij mij vond, maar ook op welke manier hij me wilde vermoorden. In eerste instantie schreef hij brieven met de hand, maar toen ik aangifte begon te doen, ging hij ze op de computer typen. De boze zinnen typte hij in hoofdletters om nog meer indruk te maken. Ook stuurde hij rouwkaarten, ‘Met oprechte deelneming’ en ‘Sterkte met je verlies’, om mij angst aan te jagen. Hij schreef dat hij net zo lang door zou gaan totdat ik gek werd. In eerste instantie dreigde dat te lukken, er was een tijd dat ik mezelf opsloot in huis en alleen voor het hoognodige buitenkwam. Het is vreselijk om continu in de gaten te worden gehouden, alsmaar over je schouder te moeten kijken en geen controle meer over je eigen leven te hebben. Ik was angstig en voelde me schuldig tegenover mijn dochter. Ik had die gek tenslotte in huis gehaald. Dat ik bang was, liet ik trouwens niet aan hem merken. Dat zou hem een gevoel van macht geven, en dat wilde ik absoluut niet.”

Grote hond
“Ondanks mijn angst, heb ik altijd mijn vechtlust behouden. Om me zekerder te voelen en hem af te schrikken, kocht ik een grote hond. Bullet sloeg aan als er iemand voor de deur of bij mijn auto stond. Ook begon ik met vier keer per week sporten: krachttraining onder begeleiding van een personal trainer. Dat gaf, en geeft me nog steeds, veel power. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.
Omdat ik bewijs nodig had, vroeg ik mensen om met me mee te gaan zodat ik getuigen had als hij mij aanviel. Ik kocht een sleutelhanger met een camera erin om zijn acties vast te leggen. Het klemrijden, naast me rijden en een dreigend gebaar maken met zijn vinger over zijn hals, ik nam het allemaal op.”

Veroordeeld
“Ik moest vechten voor mezelf, want politie en justitie zijn tekortgeschoten. Zowel getuigen als ikzelf hebben aangifte gedaan, maar er werd geen actie ondernomen. Ik schreef brieven naar de ombudsman, de korpschef en de officier van justitie. Met resultaat, want mijn ex is uiteindelijk veroordeeld. In 2014 kreeg hij zes maanden gevangenisstraf. Toen hij daarna gewoon doorging met zijn oude gedrag, is hij in 2016 nog een keer veroordeeld voor negen maanden.”

Eigen schuld
“Het verwoestende van stalking is de eenzaamheid en het gevoel dat het misschien mijn eigen schuld was. De realiteit is dat ik er nooit om heb gevraagd om gestalkt te worden. Toen hij in de gevangenis zat, had ik rust en ruimte om na te denken over mijn toekomst. Ik las veel over persoonlijke ontwikkeling en volgde online seminars, onder meer van Zarayda Groenhart en Tony Robbins. Hun boodschappen ‘Verandering van mindset betekent verandering van leven’ en ‘Iedereen is schilder van zijn eigen canvas’ bleven hangen. Het is míjn leven en ík bepaal wat er gebeurt, niet mijn ex. Stap voor stap begon ik aan mijn nieuwe leven. Ik werd wimperstylist, een vak dat ik gewoon thuis kan uitoefenen. Ik vind het fijn om vrouwen mooi te maken en gelukkig de deur uit te laten gaan. Dit was mijn manier om weer meer onder de mensen te komen. Mijn plannen zijn inmiddels groter, maar je moet ergens beginnen.”

Schaamte voorbij
“Twee maanden geleden kwam er een auto naast me rijden. Ik keek opzij en zag mijn ex met een valse grijns op zijn gezicht. Hij was dus weer vrij na negen maanden cel. Het was fantastisch om te voelen dat het me nauwelijks iets deed. Ik hoop dat die periode in de gevangenis hem wat heeft geleerd, maar ik heb die tijd zelf in elk geval goed gebruikt om sterker te worden. Mijn dochter schrok, maar ik stelde haar gerust. ‘Niets van aantrekken’, zei ik. ‘Hij gaat vanzelf weer weg.’ Ik keek hem even aan en richtte mijn blik toen weer op de weg. Deze man zal mij en mijn dochter niet meer raken. Misschien durft hij niet meer, omdat hij weet dat ik opnieuw alles zal vastleggen, waardoor hij voor de derde keer veroordeeld wordt. Het is voorbij.
Het voelt goed dat de schaamte eindelijk verdwenen is. Schaamte dat ik hem in mijn leven heb toegelaten en dat anderen zagen wat er gebeurde. Ik ben bezig om een boek te schrijven en zoek iemand die mij hierbij wil begeleiden. Met mijn verhaal wil ik anderen helpen en inspireren. Ik wil ze laten weten dat opgeven geen optie is, hoe zwaar het ook is. Je bent de moeite waard om voor jezelf en je vrijheid te vechten. Dat is iets waar iedereen recht op heeft. Zolang je niet opgeeft en hoop houdt dat het goed komt, is er licht in de duisternis.”

Tekst: Deborah Ligtenberg. Fotografie: iStock

Iedere dag (gratis!) de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de Daily Update!

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien