Amsterdam Light Festival met korting >

Sanne Wallis de Vries: "Ik ben altijd mijn eigen weg gegaan"

Negentien vrouwen, één voorstelling. Dat is ‘Dansen op een glazen plafond’. Van stand-up en poëzie tot jazz- en rockmuziek. Cabaretière Sanne Wallis de Vries (44) heeft zelf niet zo’n last van het glazen plafond. “Ik heb me nooit door een man laten tegenhouden.” 

Bestaat het glazen plafond nog steeds?
“Ik ben bang van wel. Zelf merk ik daar weinig van, omdat ik geen carrière probeer te maken in een bedrijf waar mannen al jaren de dienst uit maken. Ik ben altijd mijn eigen weg gegaan en heb me nooit door een man of vrouw laten tegenhouden. Maar de cijfers liegen er niet om: slechts 10% van de topfuncties wordt vervuld door een vrouw. Dat is gewoon gênant en dat moet anders!”

Daarom een voorstelling met alleen maar vrouwen!
“Het idee komt van muzikante Corrie van Binsbergen. Zij werkte altijd voornamelijk met mannen en vond het wel een uitdaging om een voorstelling te maken met alleen maar vrouwen. Ze heeft, naast Frédérique Spigt en ik, veel schrijfsters en muzikanten uitgenodigd. Ze vroeg een groot aantal, omdat er altijd wel mensen bij zitten die niet kunnen. Maar iedereen zei ‘ja’. Daarom zijn we nu met een grote groep met verschillende disciplines: van comedy tot jazz. Het is een variété-avond geworden, waarbij ik de rol van presentator op me neem. Wel op een grappige manier natuurlijk.”

En, hoe was het om met zo veel vrouwen te werken?
“Gezellig. Met vrouwen kun je zo heerlijk kletsen, even fijn roddelen over hoe het met die en die gaat. Mannen doen daar niet aan. Het nadeel van vrouwen is dan weer dat ze niet meteen zeggen wat ze denken. Pas als het te laat is, vinden ze er ineens van alles van. Dat herken ik ook bij mezelf. Tijdens de repetities bedacht ik bijvoorbeeld dat ik er op een bepaald moment in de voorstelling als presentator tussendoor moest komen, maar dat zei ik niet meteen. Ik dacht: misschien heb ik het niet bij het rechte eind. Pas veel later kwam iemand anders met hetzelfde idee, toen dacht ik: ja, dat vind ik ook! Ik was te afwachtend.”

Hoe feministisch ben jij?
“Ik ben dat eigenlijk al voorbij. Ik voel me niet specifiek een vrouw, maar gewoon een mens. Ik vind het jammer dat het daar vaak over gaat: over man- of vrouw-zijn. Dat zou geen issue meer moeten zijn. Wat wel grappig is: mijn man is opgegroeid met zussen die heel feministisch waren. En hij vindt dat hij eronder heeft geleden. Ze droegen geen bh’s meer en kregen vaste spreektijd aan tafel, dat vond hij zo erg! En nu heeft hij een vrouw die carrière heeft gemaakt en zich door niemand laat vertellen wat ze moet doen.”

Dansen op een glazen plafond‘ is t/m half maart te zien in verschillende theaters in het hele land.

Beeld: Aisha Zeijpveld

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien