Nu 50% korting op 6-delige pannenset in verschillende kleuren!

Zoek binnen:

Tatjana Almuli (27) viel 56 kilo af, maar werd er niet gelukkig van

56 kilo viel Tatjana Almuli (27) af toen ze in 2015 meedeed aan het tv-programma Obese. Die kilo’s zitten er grotendeels weer aan. Haar worsteling was de aanleiding voor het schrijven van haar boek Knap voor een dik meisje.

“Mezelf accepteren zoals ik ben, vind ik moeilijk. Wel denk ik vaker: ik moet er schijt aan hebben en tóch naar dat feestje gaan. Vooraf maak ik me wel zorgen; dan ben ik bang voor de blikken, de opmerkingen, de schaamte. Door het schrijven van mijn boek, waarvoor ik ook andere dikke vrouwen interviewde, ben ik erachter gekomen hoeveel gewichtsdiscriminatie er is. Dat maakt me boos én het helpt me het minder op mezelf te betrekken.”

Advertentie

Pijnlijk
“Ik heb altijd met fatshaming te maken gehad, met mensen die vooroordelen hebben over dik zijn en dikke mensen. Op straat, waar ik door wildvreemden soms vanuit het niets ‘hé dikzak!’ naar mijn hoofd geslingerd kreeg, maar ook in het ziekenhuis. Ik overwoog een maagverkleining en tijdens een intakegesprek negeerde de arts me volledig. Alsof ik een klein kind was, gaf hij uitleg over de ingreep aan de vriendin die ik had meegenomen. Hij keek me zelfs niet aan. ‘En’, zei hij, ‘als je afvalt, heb je éindelijk de kans om uit je sociale isolement te komen.’ Gelukkig riep mijn vriendin meteen: ‘Wat is dat voor rare opmerking?’ Ik mag dan wel dik zijn, ik heb altijd veel vrienden en vriendinnen gehad. Het was pijnlijk, dat een arts die met kwetsbare mensen werkt – zo’n ingreep wil je niet als je zielsgelukkig bent – zó uitging van vooroordelen: dikke mensen zijn sukkels die alleen zijn.”

Eigen schuld, dikke bult
“In onze maatschappij overheerst het idee ‘eigen schuld, dikke bult.’ Dikke mensen zijn onverzorgd en lui. Ga maar gewoon minder eten en meer sporten, dan komt het vanzelf goed. Ik héb minder gegeten, maandenlang uren per dag gesport en ik bén afgevallen, maar het kwam niet goed. Ik had verwacht dat ik me beter zou voelen, zoals anderen – de schoolarts, afval- en sportcoaches, mijn familie – me altijd voorhielden. Dun zijn wordt verheerlijkt, er wordt gedaan alsof je leven op alle fronten beter wordt als je maar afvalt en dun bent. Dán word je gelukkig en succesvol. Want dun is goed, en dik is slecht. Ik was het zelf ook gaan geloven. Al van kinds af aan kreeg ik constant negatieve feedback over mijn lichaam. Werkelijk iedereen sprak mij erop aan. ‘Ben je nog afgevallen, of aangekomen?’ ‘Ben je nog met een dieet bezig?’ Of: ‘Dat kledingstuk kun je beter niet aantrekken hoor, dat staat niet mooi.’ Heel pijnlijk. Deze vorm van fatshaming is het ergst. Het lijken goedbedoelde opmerkingen, maar ondertussen is het keihard commentaar: je bent niet goed zoals je bent. ‘Maar we willen graag dat je gelukkig bent’, was het dan. Tuurlijk. Alleen ging ik me door dat soort opmerkingen juist slechter voelen. Dat ik niet happy was, weet ik aan al het commentaar op mijn gewicht. Terwijl mijn rumoerige jeugd ook een rol speelde: mijn ouders zijn gescheiden en op mijn zestiende overleed mijn moeder.”

Gen-defect
“Dun zijn is gewoon niet voor iedereen weggelegd. Het zit complexer in elkaar dan ‘gewoon minder eten en meer bewegen.’ Nadat ik zo veel was afgevallen, voelde ik me fitter en kon ik me makkelijker bewegen, maar gelukkiger was ik niet, integendeel. Afvallen ging ten koste van alles, mijn hele leven draaide erom. Dat maakte me depressief. Bovendien kreeg ik hormonale problemen, waardoor ik niet verder afviel maar juist aankwam. Onderzoek in het ziekenhuis wees uit dat ik een bepaald gen-defect heb, waardoor mijn hongergevoel extreem is, terwijl mijn stofwisseling trager is. Ik hoop dat daar een medicijn voor komt. Want ik wil wel weer afvallen, maar alleen omdat minder dik zijn nu eenmaal gezonder is.”

Beter zelfbeeld
“Sinds een paar jaar is de Body Positivity Movement in opkomst, waarbij het draait om positiever naar het lichaam te kijken. Daar heb ik me op gericht in een poging van mijn lichaam te houden, maar zo simpel werkt het niet. Het is niet zo dat als je maar vaak genoeg tegen je spiegelbeeld zegt ‘dat je er mag zijn en mooi bent zoals je bent’, je dat ook zo gaat voelen. Bovendien focus je dan nog steeds op dat lichaam. Ik ben méér dan dat. Ik probeer me te richten op datgene waar ik van geniet, waar ik goed in ben en blij van word. Samen zijn met andere mensen, buiten in de natuur zijn, of schrijven bijvoorbeeld. Het helpt me neutraler naar mezelf te kijken. Minder negatief. Dat is een eerste stap op weg naar een beter zelfbeeld.”

Tatjana’s boek Knap voor een dik meisje bestel je hier:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Petronellanitta

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien