Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Toeslagouder Lieke (51): "Ik ben een schim van wie ik was"

Lieke* (51) woont samen met haar zoon (13). Door de toeslagenaffaire is ze alles kwijtgeraakt, belandde ze in de schuldsanering en werd ze klant van de Voedselbank. “Uiteindelijk ging ik antidepressiva slikken.”

‘U bent officieel aangemerkt als toeslagouder.’ Toen het herstelteam van de Belastingdienst mij twee weken geleden belde met deze mededeling kon ik alleen maar onbedaarlijk huilen. Vier jaar had ik gevochten om aan te tonen dat ik geen fraudeur ben en tijdens dat gevecht was ik alles kwijtgeraakt: mijn baan, mijn vrienden en zelfs bijna mijn leven. En nu sprak iemand deze verlossende woorden. ‘Zie je wel’, dacht ik, ‘ik ben onschuldig. Ik ben een toeslagouder en géén fraudeur.’

Advertentie

Kinderopvang

Het was 2016 toen mijn toeslagen werden stopgezet. Ik zou onjuiste gegevens hebben verstrekt over het aantal uren dat mijn zoontje gebruikmaakte van de kinderopvang. In eerste instantie dacht ik dat het een foutje betrof en dat alles zou goed komen, maar na eindeloos bellen met instanties, de kinderopvang, mijn werkgever en de belastingdienst realiseerde ik me: ‘dit komt niet goed’. Erger nog, ik was gebrandmerkt als fraudeur en voelde me als een heks die levend op een brandstapel werd gegooid. Ik wist: ‘dit ga ik niet winnen, ik tegen de logge, stugge overheid.’

Antidepressiva

Ondertussen was mijn huurtoeslag stopgezet waardoor mijn huurachterstand dusdanig was opgelopen dat ik met huisuitzetting werd bedreigd. Ik kon mijn zorgverzekering en de kinderopvang niet meer betalen en raakte mijn baan kwijt waardoor ik in de schuldsanering terechtkwam. Voor levensmiddelen was ik aangewezen op de Voedselbank. Met de verse producten kookte ik voor mijn zoon en zelf leefde ik op boterhammen met pindakaas, melk, pap, soep en vla. Het leek wel alsof ik een sneeuwbal zat die in een noodtempo naar beneden suisde, terwijl de problemen zich opstapelden. Ik was alleen maar bezig met overleven.

Op een gegeven moment breekt zo’n overlevingsstrijd je op. Het ging zelfs zo ver dat ik in december 2017 met de gedachte speelde om naar het Belastingkantoor te rijden en van de bovenste verdieping te springen. Uiteindelijk kwam ik in de psychische hulpverlening terecht. Ik onderging EMDR-therapie en ging antidepressiva slikken.

Toeslagenaffaire

Lange tijd dacht ik dat ik de enige was in deze situatie. En ondanks het feit dat ik zeker wist dat ik geen fraudeur was, ging ik twijfelen aan mijzelf: had ik dan toch ergens een foutje gemaakt? Keer op keer herhaalde de Belastingdienst immers dat ik deze situatie aan mijzelf te danken had. Er werd geïnsinueerd dat ik de boel moedwillig had bedonderd. Wat als iemand dat zou geloven? Ik durfde mijn verhaal aan niemand te vertellen, zelfs niet aan mijn moeder en zoontje. De schaamte was te groot.

Toeslagouders

Afgelopen jaar kreeg ik een mailtje van de kinderopvang waarin het vermoeden werd geuit dat ik wellicht behoor tot de groep van gedupeerde toeslagouders. Vanaf dat moment ben ik me gaan verdiepen in de toeslagenaffaire. Ik zag huilende ouders op tv, bij de rechtbank, en dacht: dat ben ik! Zij zijn mij! Ik ben niet alleen! Voortaan was ik niet meer een ‘fraudeur’, maar een ‘toeslagouder’.

30.000 euro

Twee weken geleden werd ik gebeld door het ‘herstelteam’ en kreeg ik een aardige dame aan de lijn. De toon van het gesprek was empathisch, heel anders dan het contact dat ik voorheen had gehad. De dame gaf toe dat er fouten zijn gemaakt en dat er hard werd gewerkt aan een tegemoetkoming. Goed nieuws, al dacht ik direct: eerst zien dan geloven, want mijn wantrouwen naar de overheid zit heel diep. Vorige week volgde het bericht dat alle toeslagouders € 30.000,- zullen ontvangen. Dat zie ik als een teken dat er actie wordt ondernomen. Al maakt dat geld het leed niet goed. Bovendien zal ik er maar weinig van terugzien; het bedrag gaat rechtstreeks naar de boedelschuld.

Erkenning

Belangrijker dan de financiële tegemoetkoming vind ik de erkenning. Er is zó grof met me omgegaan. Het is de overheid gelukt om een sterke, levendige, intelligente vrouw te reduceren tot een angstig, wantrouwend hoopje mens. Ik ben een schim van wie ik was. Letterlijk. Door alle ellende ben ik 20 kg afgevallen, terwijl, ik was al geen zwaargewicht. Boos? Ik ben woest. Vóór de toeslagaffaire leefde ik braaf mijn leven en probeerde ik samen met mijn zoontje iets op te bouwen. De overheid is erin geslaagd om alles waaraan ik mijn leven lang heb gewerkt met de grond gelijk te maken. Ze hebben alles van me afgenomen en ik moet helemaal opnieuw beginnen.

Parlementaire enquête

Het is frustrerend om te zien hoe iedereen tijdens de parlementaire enquête naar elkaar wijst en niemand de verantwoordelijkheid op zich neemt voor de fouten die er zijn gemaakt. Voor mij is het duidelijk dat er koppen moeten rollen. Als ík dit soort fouten op mijn werk had gemaakt dan was ik op staande voet ontslagen. Toch durf ik weer voorzichtig vooruit te denken, iets wat ik jarenlang niet heb gekund. En ook de schaamte verdwijnt langzaam. Ik durf mensen over mijn situatie te vertellen want ik ben geen dader, maar slachtoffer.

*Vanwege privacyredenen is deze naam gefingeerd.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Paulijn van de Pot. Beeld: iStock.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien