Holland Zingt Kerst: € 24,95 per kaart >

Zoek binnen:

Exclusieve voorpublicatie: broeder Tommie over zijn werk in de zorg

Tommie Niessen (27) is broeder. Om te laten zien hoe moeilijk én mooi het vak soms kan zijn, begon hij een blog: Tommie in de zorg. Al snel had hij meer dan tienduizend volgers. Nu is er het gelijknamige boek, waarin hij openhartig vertelt over zijn avonturen in de zorg. 

“Ik ga toch geen mensen wassen?”, zei Tommie toen zijn moeder hem voorstelde om een tijdje in de zorg te gaan werken nadat hij met school was gestopt. Hij viel als een blok voor het vak en deed een opleiding verpleegkunde. Sindsdien werkt hij als zzp’er in de wijkzorg en in een hospice. In onderstaand stukje uit Tommie in de zorg ontdekt hij het geheim van gelukkig oud worden.

Leeftijd
‘Ah, je komt pas kijken jongen!’ zegt meneer met een brede glimlach op zijn gezicht. Zojuist heb ik hem verteld hoe oud (of jong) ik ben. Meneer is zelf negenentachtig, voor hem is zevenentwintig alweer een hele tijd geleden. We schelen tweeënzestig jaar, maar we kunnen het prima met elkaar vinden. ‘Waar was u mee bezig toen u zevenentwintig was?’ vraag ik. Meneer is even stil, ik zie hem denken. ‘Toen was ik al getrouwd jongen!’ antwoordt hij. Ik zie dat meneer aan vroeger denkt, hij glundert helemaal. ‘En jij? Ben je al getrouwd, jongen?’ vraagt meneer. Ik schiet in de lach. ‘Nee meneer, ik moet eerst nog een vriendin vinden…’ antwoord ik. Meneer kijkt mij aan en begint ook te lachen. ‘Ah, nog tijd zat jongen! Zolang je maar vooruit wilt, dan komt alles vanzelf goed!’ zegt hij. Ik knik en geef hem gelijk. Ik vind het altijd leuk om verhalen van vroeger te horen. Het was zo anders in die tijd. Ik vraag me weleens af hoe de wereld eruitziet als ik negenentachtig ben… ‘Voelt u zich oud?’ vraag ik aan meneer. Hij kijkt mij aan en moet weer lachen. ‘Wat denk je zelf, jongen? Ik ben negenentachtig… Mijn lichaam werkt nog maar voor de helft. Ik lig in bed of ik zit te slapen in deze stoel. En wanneer ik wil bewegen, loop ik met dat ding daar,’ antwoordt hij terwijl hij naar zijn rollator wijst. Ik kan mijn lachen niet inhouden. Wat een geweldige man. Hij kan overal een leuke draai aan geven. Misschien is dat wel de kunst van het ouder worden. Positief blijven en alles niet zo serieus nemen. En vooral veel lachen. ‘Zo is het leven, jongen, oud worden gaat vanzelf. Ik ben al jong geweest, nu is het jouw beurt. Geniet van je leven, het duurt maar even,’ zegt meneer met een serieuze blik in zijn ogen. Hij heeft helemaal gelijk, denk ik bij mezelf. ‘Dank u wel, meneer,’ zeg ik voor ik weer ga. ‘Jij ook bedankt, jongen! Nu voelde ik mezelf even geen negenentachtig, door al die vragen van jou over vroeger!’ Ik geef meneer een hand en ik ga weer verder. Wat een mooi mens, denk ik bij mezelf. Ik hoop dat ik ook zo word als ik negenentachtig ben. Gelukkig heb ik nog even de tijd voordat het zover is.

PS. Tommie in de zorg ligt nu in de winkel (€15, Ambo|Anthos). Bestel het boek hier.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien