Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Tjitske (58) trouwde opnieuw met Martin: "Hij is nog steeds een flirt"

Tjitske (58) en Martin (68) trouwden in 1991. Toen Martin verliefd werd op een ander hield hun huwelijk geen stand. Toch viel ze een paar jaar na de breuk opnieuw voor zijn charmes.

“Toen ik op die familiecamping in Drenthe aan de rand van het zwembad naar mijn kinderen zat te kijken met mijn nieuwe geliefde viel ineens het kwartje. Het klopte gewoon niet. Ik hoorde hier niet met hém te zitten, maar met Martin. De man met wie ik tien jaar getrouwd was geweest. Ik kon niet anders dan Martin zo snel mogelijk na de vakantie weer uitnodigen voor een drankje bij mij thuis.

Advertentie

Warme zomernacht

Martin en ik leerden elkaar kennen via het welzijnswerk waarin we allebei actief waren. Ik vond hem vanaf het eerste moment een ongelooflijk charismatische man die in werkvergaderingen liet zien dat hij wijze dingen te melden had. Ik was 26, hij 10 jaar ouder. Hij was ook een mooie man, zanger in een band, en hij leek me voor mijn gevoel totaal onbereikbaar. Hij zorgde ervoor dat ik iedere dag met plezier naar mijn werk ging en opeens totaal geen moeite had met overwerken.

Compleet

Toen ik hem leerde kennen, zat hij midden in een relatiecrisis. En op het moment dat die relatie voorbij was, stond zijn hoofd allesbehalve naar een nieuwe liefde. Op een feest bij wederzijdse vrienden zag ik hem voor het eerst optreden met zijn band. Toen ik hem hoorde zingen, wist ik het zeker. We brachten die warme zomernacht zoenend door en zagen aan de kant van het water de zon weer opkomen. Het was 1988 en ik denk dat vooral de manier waarop ik in het leven stond hem toen zo heeft aangetrokken. Ik was een zeer zelfstandige vrouw, met een rijk sociaal leven en een goede baan. Dat wij bij elkaar waren, voelde als een dankbare aanvulling op onze levens die al erg compleet wáren.

Op het eiland

We bouwden onze relatie voorzichtig op; ik was inmiddels verhuisd naar één van de Waddeneilanden omdat ik daar een fantastische baan in de culturele sector aangeboden kreeg. Daardoor zagen we elkaar voornamelijk in de weekenden, omdat hij nog ‘aan wal’ woonde. Twee jaar lang pendelden we op en neer, maar toen besloten we ons toch meer te settelen en kwam hij bij mij op het eiland wonen. Achteraf gezien was dat misschien wel één van de grote vergissingen die wij in onze relatie hebben gemaakt, omdat Martin daardoor een beetje werd afgezonderd van zijn oude leventje.

Kinderen

Al snel wilden we graag samen een kindje. Eerst kwam dochter Nine en vier jaar later onze zoon Rutger. Omdat Martin nog altijd druk was met zijn muziek hadden we afgesproken dat ik overdag aan het werk ging, zodat hij ’s avonds bij de band kon zijn, in de weekenden sliep hij aan de wal in onze stacaravan. Overdag ving hij de kinderen op. Ondertussen verloren we in die periode elkaar behoorlijk uit het oog en gingen onze vluchtige gesprekken over niets anders dan de kinderen.

Als hij ’s avonds de deur uitging om op te treden, voelde het ook elke keer weer alsof hij de bloemetjes buiten ging zetten en mij alleen met de kinderen achterliet. Ik werd er steeds chagrijniger door. Ik probeerde hem koste wat kost in het keurslijf van het gezinsleven te duwen en hem te veranderen in een man die hij niet was. ‘Ik ben zoals ik ben’, zei hij dan. Maar dat snapte ik op dat moment nog niet zo goed.

Onbestemd gevoel

Op het podium is Martin een flirt die geniet van alle aandacht die hij krijgt van het publiek, vrouwen in het bijzonder. Zo was hij altijd geweest, dat wist ik natuurlijk wel, maar ik ging er altijd vanuit dat hij daar verder niets mee zou doen. Tot het moment dat ik in 1999 toch een onbestemd gevoel kreeg en vermoedde dat er een andere vrouw in het spel was. Ik merkte dat hij geen rust had en zo veel mogelijk het huis uit wilde. Ik denk omdat hij de confrontatie met mij en het schuldgevoel niet aan kon. Toen ik dat vermoeden uitsprak, bleek mijn intuïtie te kloppen: hij was verliefd geworden op een ander.

Verdriet

Natuurlijk vond ik het vreselijk om te horen, maar ik wilde aan ons huwelijk werken en er samen uitkomen. Dat dit helemaal niet zijn plan was, merkte ik toen hij opeens kerstavond met haar had doorgebracht. Ik was zo boos, teleurgesteld en verdrietig dat ik het te pijnlijk vond om Oud en Nieuw met hem te vieren. Ik besloot mijn spullen te pakken en tijdelijk bij mijn familie in te trekken. En hoewel het mijn beslissing was, werd ik lichamelijk ziek van de gedachte dat Martin niet meer bij me was. Drie dagen lang kon ik alleen maar overgeven van verdriet.

Bij de advocaat

In de maanden die volgden, voelde ik me vooral verdrietig en leeg zonder Martin. Ik liet de deur voor hem op een kier staan, mocht hij weer bij me terug willen. De relatie die hij had gekregen met de vrouw op wie hij verliefd werd, draaide op niets uit. Zij was ook getrouwd en wilde uiteindelijk met haar echtgenoot door. Maar toch zaten we een paar maanden later samen bij de advocaat om de scheiding aan te vragen. Gek genoeg was dat een heel leuke en gezellige dag.

Scheidingspapieren

Ik heb altijd het gevoel gehad dat Martin nog steeds van me hield, maar op dat moment niet bij die liefde kon komen. Zoals dat zo vaak in relaties gebeurt. Daarom heb ik bijna een jaar gehoopt dat hij niet zijn handtekening onder de scheidingspapieren zou zetten. Maar net voordat de termijn verstreken was, deed hij dat toch. Het voelde als een stomp in mijn maag, maar ook als hét teken dat het nu nodig was om ‘het boek Martin’ voor eens en voor altijd af te sluiten. Ik moest door met mijn leven, zonder Martin. We spraken af dat we ons contact op een laag pitje zouden zetten en alleen maar met elkaar over de kinderen te praten, dat was in februari 2001.

Straalverliefd

Daar zat ik dan. Alleen. Wie zat er nu op een vrouw van 38 te wachten met twee kleine kinderen? En het deed me ook pijn om te zien hoe de kinderen hun vader misten. Tijdens een weekend dat Martin de kinderen had en ik uitging, gebeurde het ondenkbare. Ik ontmoette een hartstikke leuke leeftijdsgenoot en ik werd straalverliefd. Het voelde ongedwongen, zonder alle rompslomp en moeilijkheden die ik associeerde met Martin in de laatste periode. Het was zo’n heerlijk onbezonnen tijd.

Ontzettend jaloers

Het was Martin ook niet ontgaan dat ik opnieuw geluk had gevonden. Hij had al die tijd gedacht dat ik er op de achtergrond wel voor hem zou zijn, en nu werd hij ontzettend jaloers. Opeens werden zijn ogen geopend en besefte hij dat hij me kwijt kon raken. Hij sloeg om als een blad aan een boom: in een brief schreef hij hoe graag hij me terug wilde. Maar ik was verliefd op die andere man, had het nu juist weer naar mijn zin en wees hem dus af.

Crematie

Toch had ik een moeilijke zomer. Mijn vriendin bleek ernstig ziek – ze had leukemie – en mijn vader overleed. Heftige gebeurtenissen waarover ik eigenlijk het liefst met Martin wilde praten, omdat hij hen allebei ook goed kende. Ook bij de crematie van mijn vader heb ik de steun van Martin erg gemist. Toen hij hoorde dat mijn nieuwe liefde er zou zijn, leek het hem beter om niet te komen. Maar wat was dat een verkeerde keuze! Mijn nieuwe liefde had mijn vader nooit meegemaakt; ik kon het verdriet niet met hem delen.

Romantische avond

Dat ik op de verkeerde weg zat, merkte ik pas echt tijdens die vakantie in 2001 met mijn kinderen en mijn nichtje in Drenthe. Het was er heerlijk. Mijn nieuwe liefde kwam ook twee dagen langs, maar het voelde totaal niet goed en dat maakte me heel verdrietig. Weer terug van vakantie kon ik niet anders dan de relatie beëindigen. Martin nodigde ik een paar weken later uit voor een drankje. Toen ik de deur opendeed, maakte mijn hart een sprongetje. Het werd een ongelooflijk romantische avond.

Andere kant van het dorp

Vanaf dat moment zijn we weer opnieuw begonnen met bouwen aan onze relatie. We deden het rustig aan, woonden acht jaar allebei in ons eigen huis. Martin woonde weliswaar ook op het eiland maar wel aan de andere kant van het dorp. We moesten alles wat was gebeurd, verwerken. Samen door al dat verdriet heen, elkaar eerlijk alles vertellen om weer opnieuw te kunnen beginnen. Ik merkte aan mezelf dat ik nu anders in onze relatie stond dan voorheen. Doordat we nu opnieuw voor elkaar kozen, voelde ik me veel zelfverzekerder en krachtiger.

Flirt

Ik ben in de periode rond onze scheiding door een hel gegaan. Maar te weten dat ik zoiets aankan, maakte me zo sterk. Martin en ik zijn hier sterker uitgekomen. De kinderen zijn inmiddels ouder en leggen niet meer zo’n beslag op ons leven. Sinds 2012 wonen we weer echt samen onder één dak. En het gevoel dat we allebei zo bewust voor elkaar hebben gekozen, maakt ons heel zeker van elkaar en van onze relatie. Martin is nog steeds de flirt die hij was, ook al wordt hij ouder. Hij is er wel rustiger onder en ik weet nu honderd procent zeker dat hij daarmee nooit onze relatie meer op het spel wil zetten. Ik blijf dichter bij mezelf en laat me niet gek maken.

Opnieuw getrouwd

Ik ben ongelooflijk gelukkig dat wij weer bij elkaar zijn, al had ik alle ellende liever niet meegemaakt. Martin ziet dat anders, hij vindt dat het goed is dat we een tijdje uit elkaar zijn geweest. Hij zegt zelfs dat het nodig is geweest om te komen waar we nu zijn, een relatie waarin we elkaar volledig accepteren en respecteren. Daar heeft hij wel gelijk in, ik zal niet zo snel meer proberen hem te veranderen in iemand die hij niet is.

Stijlvol zwart

Vier jaar geleden zijn we opnieuw getrouwd. Waar we de vorige keer nog een groot feest gaven en ik traditioneel in het wit ging, hielden we de ceremonie nu heel klein met onze kinderen, mijn broer en mijn schoonzus, dit keer in stijlvol zwart. Het was een prachtige dag waarop we getrouwd werden door de oud-burgemeester van het eiland, we met elkaar lunchten, een museum bezochten en daarna nog lekker uit eten gingen. Onze dochter Nine zei heel duidelijk: ‘Jullie hoeven dit niet te doen om te laten zien dat jullie van elkaar houden, dat voelen we wel.’

Maar ik wilde ze hiermee toch laten zien dat papa en mama niet weer uit elkaar zullen gaan. Voor onszelf was het ook de bevestiging: we kiezen voor de tweede keer heel bewust voor elkaar. Dat Martin de man van mijn leven is, voel ik iedere dag opnieuw als ik naast hem wakker word.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Merel Brons. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hoofdredacteur Hilmar Mulder: "Mijn mama was en is een groot voorbeeld"

Moederdag valt dit jaar op 9 mei en is dé dag om moeders eens flink in het zonnetje te zetten. Libelle-hoofdredacteur Hilmar Mulder schrijft over haar eigen moeder, voor wie ze veel bewondering heeft.

Of het nou een bosje bloemen uit eigen tuin was, zelfgemaakte jam of mislukte boterkoek: mijn moeder kwam nooit met lege handen. En ze stond altijd voor iedereen klaar.

Advertentie

Naaimachine

Zoals die keer in mijn laatste jaar aan de kunstacademie, waar ik de moderichting volgde. Vlak voor de eindstreep moesten nog een zestal kledingstukken worden gemaakt, wat natuurlijk nachtenlang doorwerken betekende. Geen nood! Gewapend met haar eigen naaimachine arriveerde ze in mijn studentenhok en bleef me vol goede moed assisteren tot het ochtendgloren.

Gezondheidszorg

Maar dat is klein bier vergeleken met de hele bups pleegkinderen die ze in de jaren daarvoor, naast haar werk in de wijkverpleging, in huis haalde. En ook zieken en bejaarden uit de buurt konden altijd op haar rekenen. Een ritje naar de fysio of een pannetje soep brengen vond ze niet meer dan normaal. In de laatste jaren voor hun pensioen ging ze samen met mijn vader aan de slag in de gezondheidszorg op het Cambodjaanse platteland.

Tijdelijke projecten

Terug in Nederland deden ze tijdelijke projecten: van het opzetten van zuigelingenzorg in Zimbabwe tot een onderzoek in een doven- en blindeninstituut in India – dat werk. Ook reisden ze als vrijwilligers met United Civilians for Peace naar Palestina. Gedurende drie maanden waren ze gestationeerd in de Gazastrook, terwijl de bommen soms letterlijk over hun hoofd vlogen.

Trots

Het is een kleine greep uit het rijke leven van mijn lieve moeder die maar 65 werd. Ze had het vast overdreven gevonden dat ik er, 17 jaar na haar overlijden, nog een stukje aan wijd. Zij was altijd zo bescheiden. En vooral zo vaak veel stoerder dan ik ooit zal zijn. Dus voor één keer wil ik op moederdag schaamteloos over haar opscheppen. Mijn bewondering niet onder stoelen of banken steken. Omdat ik haar helaas nooit verteld heb hoe trots ik op haar was. Dat mijn mama een groot voorbeeld was en is.

Vertroetelen

En iedereen die vandaag wel het geluk heeft om haar moeder op deze dag in de buurt te hebben: vertel haar wat je voelt. Vertroetel haar en vier het leven met haar! En bewaar dat niet alleen voor die tweede zondag van mei.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hoofdredacteur Hilmar Mulder: "Mijn mama was en is een groot voorbeeld"

Moederdag valt dit jaar op 9 mei en is dé dag om moeders eens flink in het zonnetje te zetten. Libelle-hoofdredacteur Hilmar Mulder schrijft over haar eigen moeder, voor wie ze veel bewondering heeft.

Of het nou een bosje bloemen uit eigen tuin was, zelfgemaakte jam of mislukte boterkoek: mijn moeder kwam nooit met lege handen. En ze stond altijd voor iedereen klaar.

Advertentie

Naaimachine

Zoals die keer in mijn laatste jaar aan de kunstacademie, waar ik de moderichting volgde. Vlak voor de eindstreep moesten nog een zestal kledingstukken worden gemaakt, wat natuurlijk nachtenlang doorwerken betekende. Geen nood! Gewapend met haar eigen naaimachine arriveerde ze in mijn studentenhok en bleef me vol goede moed assisteren tot het ochtendgloren.

Gezondheidszorg

Maar dat is klein bier vergeleken met de hele bups pleegkinderen die ze in de jaren daarvoor, naast haar werk in de wijkverpleging, in huis haalde. En ook zieken en bejaarden uit de buurt konden altijd op haar rekenen. Een ritje naar de fysio of een pannetje soep brengen vond ze niet meer dan normaal. In de laatste jaren voor hun pensioen ging ze samen met mijn vader aan de slag in de gezondheidszorg op het Cambodjaanse platteland.

Tijdelijke projecten

Terug in Nederland deden ze tijdelijke projecten: van het opzetten van zuigelingenzorg in Zimbabwe tot een onderzoek in een doven- en blindeninstituut in India – dat werk. Ook reisden ze als vrijwilligers met United Civilians for Peace naar Palestina. Gedurende drie maanden waren ze gestationeerd in de Gazastrook, terwijl de bommen soms letterlijk over hun hoofd vlogen.

Trots

Het is een kleine greep uit het rijke leven van mijn lieve moeder die maar 65 werd. Ze had het vast overdreven gevonden dat ik er, 17 jaar na haar overlijden, nog een stukje aan wijd. Zij was altijd zo bescheiden. En vooral zo vaak veel stoerder dan ik ooit zal zijn. Dus voor één keer wil ik op moederdag schaamteloos over haar opscheppen. Mijn bewondering niet onder stoelen of banken steken. Omdat ik haar helaas nooit verteld heb hoe trots ik op haar was. Dat mijn mama een groot voorbeeld was en is.

Vertroetelen

En iedereen die vandaag wel het geluk heeft om haar moeder op deze dag in de buurt te hebben: vertel haar wat je voelt. Vertroetel haar en vier het leven met haar! En bewaar dat niet alleen voor die tweede zondag van mei.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Sunita (49) werd na 22 ongeboren kinderen toch moeder: "Ik wist: jij hoort bij ons"

Na drie buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, zeven miskramen en zes kortstondige IVF-zwangerschappen accepteerde Sunita Changoe (49) dat ze geen moeder zou worden. Maar het liep anders.

“Op mijn 23e, ik studeerde nog, werd ik voor de eerste keer zwanger. Ik had een relatie maar dacht nog helemaal niet aan kinderen en slikte trouw de pil. Dat mijn zwangerschap als een verrassing kwam, is dus een understatement. Eenmaal bekomen van de schrik was ik bereid om al mijn plannen aan te passen aan de komst van een kindje. Maar in de zevende week werd ik overvallen door heftige, pijnlijke steken in mijn buik. Ik haastte me naar de Eerste Hulp en in het ziekenhuis bleek dat er sprake was van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het vruchtje groeide niet in de baarmoeder, maar erbuiten. Levensgevaarlijk, want de eileider kon knappen en ik kon sterven. Er volgde meteen een operatie om de zwangerschap af te breken. Ik was ontzettend verdrietig want ik had me er helemaal op ingesteld dat ik een kind zou krijgen.”

Advertentie

Niet oprecht

“Een tijdje later werd ik opnieuw zwanger, wéér door de pil heen. Ook deze zwangerschap bleek buitenbaarmoederlijk te zijn. Tijdens de operatie verwijderde de chirurg een van mijn eileiders. Hij dacht dat het om dezelfde eileider ging als tijdens mijn eerste zwangerschap, maar dat was niet het geval. De arts gaf zijn fout toe en bood zijn excuses aan, maar ik voelde dat hij niet oprecht was. Hij wilde gewoon dat ik geen aanklacht in zou dienen. Dat was ik eerst wel van plan, maar daarmee zou ik mijn eileider niet terugkrijgen.”

Adopteren

“Eigenlijk had ik nooit de behoefte om zelf een kind op de wereld te zetten. Toen ik een jaar of negen was, zei ik al tegen mijn vader: ‘Ik ga uit elk werelddeel een kind adopteren’, maar op mijn 36e kreeg ik een relatie met Carlos en toen we drie jaar samen waren, wilden we een kindje. Adoptie zag Carlos niet zitten. Hij en zijn biologische broer zijn zelf geadopteerd uit Colombia, net als zijn zus van wie hij geen bloedverwant is. Zijn moeder heeft hij nooit gekend, hij weet alleen haar naam, verder niets. Zelfs niet op welke datum hij geboren is. Hierdoor heeft hij zich altijd ontworteld gevoeld.”

Verlies

“Mijn verlangen om zwanger te worden werd sterker na gesprekken met mijn vader. Hij zei: ‘Als je kinderen krijgt, leef je niet alleen je eigen leven, je geeft het ook door.’ Met mijn vruchtbaarheid was niets mis. Ik werd, zelfs met één eileider, meerdere keren zwanger. Maar aan mijn zwangerschappen kwam elke keer voortijdig een eind. Eén keer door wederom een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, andere keren door een miskraam. Een medische oorzaak werd niet gevonden. We gaven niet op. Ik onderging twee ivf-behandelingen en in anderhalf jaar tijd werd ik vijf keer zwanger, telkens van een tweeling. Steeds weer ging het mis en belandden we in een emotionele achtbaan: blijdschap, niet durven hopen, positief blijven, en dan het verdriet om het verlies.”

Schilderen

“Om de gebeurtenissen een plek te geven, ging ik schilderen. Een van mijn schilderijen staat in de slaapkamer. ‘Wat moet die sliert voorstellen?’ vragen mensen soms. Maar mijn zusje zag het meteen: daar staat een zwangere vrouw. Van haar kreeg ik een mooi kaartje met de treffende tekst: Soms ben je even zwanger omdat dat voldoende is voor een ziel. Dat vind ik een mooie gedachte. Sommige zieltjes zijn maar even op deze wereld en het is een geluk dat ik die dan even bij me mocht houden. Mijn ouders zijn van Aziatische afkomst en zij hebben me meegegeven dat er meer is dan we kunnen waarnemen, dat dingen gebeuren om een reden. Dat geeft berusting.”

Laatste kans

“Ik twijfelde over een derde ivf-behandeling, het is een enorme aanslag op je lijf. Maar toen mijn vader kwam te overlijden, besloot ik het toch nog een keer te proberen. In gedachten hoorde ik zijn woorden: ‘Geef je leven door.’ Carlos en ik spraken af: als het deze keer niet lukt, gaan we een Colombiaans kindje adopteren en de moeder op afstand ondersteunen. Opnieuw was ik zwanger van een tweeling. Hoewel het deze keer anders voelde en ik er vertrouwen in had, kreeg ik ook dit keer hevige bloedingen. Toeval of niet: in de nacht dat ik onze kindjes verloor, kreeg Carlos een appje van zijn zus: ze was bevallen van een gezonde zoon.”

Onverwacht verzoek

“Na deze miskraam namen we afscheid van onze kinderwens. We hadden het geprobeerd en het was goed zo. Maar het gezegde ‘als er een deur dichtgaat, opent er een raam’ bleek op ons van toepassing. Mijn schoonzus vroeg of wij voor haar zoontje Sebastiàn wilden zorgen. We waren totaal overvallen door haar vraag. We wisten wel dat de vader niet in beeld was en dat de zorg voor het kindje een uitdaging voor haar zou zijn, maar dit hadden we niet zien aankomen. Over de precieze reden waarom mijn schoonzus niet voor haar zoon kan zorgen wil ik hier niet uitweiden, dat is haar verhaal om te vertellen. Na lang overwegen stemden Carlos en ik ermee in om voor haar kind, ons neefje, te zorgen. Na een aantal gesprekken met Pleegzorg kregen we groen licht en toen ging het opeens snel. Sebastiàn was inmiddels ruim zeven maanden en woonde bij een christelijk crisispleeggezin. Op een maandag gingen we erheen om hem te ontmoeten. Zijn crisispleegmoeder liep met hem in haar armen naar ons toe. Het eerste wat ik dacht toen ik ze samen zag was: jij bent een heel lieve vrouw, maar Sebastiàn hoort bij ons, hij is ons neefje. Hij maakte meteen oogcontact, was enthousiast aan het bewegen. Ik nam hem in mijn armen en ervaarde de betekenis van ‘a bundle of joy‘. Dat was hij. Een schattige, prachtige, flinke, vrolijke baby.”

Mama en mamatua

“Ik ging na het bezoek snel naar een babywinkel en zei: ‘Ik krijg deze week een kind, kunnen jullie mij helpen?’ Twee dagen na de eerste ontmoeting kwam Sebastiàn met zijn crisispleegmoeder bij ons op bezoek en kreeg hij mijn babydekentje mee om aan mijn geur te wennen. Weer twee dagen later hadden we een baby in huis. In het begin weken we geen moment van zijn zijde. Als Sebastiàn sliep, hingen we boven zijn ledikantje. Want daar lag een prachtig ventje voor wie wij verantwoordelijk waren. ‘Wat lijkt hij op jullie’, zei iedereen die hem zag. Een buurvrouw kwam een cadeautje brengen. Ze dacht dat ik zelf bevallen was. Door de ivf-behandelingen had ik een dikkere buik, waaruit zij had opgemaakt dat ik zwanger was. Maar toen ze Sebastiàn zag, werden haar ogen zo groot als schoteltjes. ‘Hoe heb je díe eruit gekregen!’ riep ze. We hebben er hartelijk om gelachen.”

Tijdelijk

“We dachten dat de zorg voor Sebastiàn tijdelijk zou zijn: wij zorgen voor hem en als mijn schoonzus hier zelf weer toe in staat is, gaat hij terug naar haar. Zij zou zijn mama blijven, ik zijn mamatua, dat is Moluks voor oudere tante. Maar in de loop der maanden werd duidelijk dat er niets tijdelijks aan was. Mijn schoonzus vindt geborgenheid erg belangrijk en vroeg aan mij: ‘Wil je hem opvoeden als je eigen kind?’ Ik zei haar in alle eerlijkheid dat ik niet wist hoe het is om een eigen kind te hebben, maar dat ik hem heel veel liefde zal geven en hem altijd zal beschermen. Carlos en ik zijn nu Sebastiàns voogd, wij hebben het ouderlijk gezag, zijn moeder is ouder op afstand. Sebas heeft een vader en twee moeders: een moeder uit wier buik hij is gekomen en een moeder die voor hem zorgt. We houden alle drie van hem. Sebas noemt zijn biologische moeder Tía, dat is Spaans voor tante, met een moederlijke klank. Ze zien elkaar regelmatig en er is ruimte om een band op te bouwen.”

Extra liefde en aandacht

“Sebastiàn is inmiddels acht jaar, een heerlijk kind. Ik schrijf hem elke dag een berichtje waarin staat wat we die dag hebben gedaan en hoe veel ik van hem houd. Die berichtjes kan hij later altijd teruglezen, zodat hij weet dat hij geliefd is en dat er in hem wordt geloofd. Pleegkinderen en geadopteerde kinderen missen een solide basis, dus ik probeer de scheurtjes in de basis op te vullen met extra liefde en aandacht. Ik vertel hem ook dagelijks dat ik van hem houd. De ene keer antwoordt hij: ‘Ik ook van u, mama.’ De andere keer zegt hij plagend: ‘Mahaam, dat weet ik nou wel!’ Er was een tijd dat Sebas een grote broer wilde zijn. Als mijn buik opgezet was, zei hij tegen de juf dat hij een broertje of zusje kreeg. Maar dat zit er niet in. Ik heb 22 ongeboren kindjes, twee keer een elftal in de hemel. Mijn reis naar het moederschap was er een met obstakels en verre van gebruikelijk. Maar ik heb de juiste eindbestemming bereikt. Sebas zei laatst: ‘Mam, ik ben blij dat u geen kindjes van uzelf had. Want als u al andere kindjes had, had ik niet kunnen komen.’ Ik stelde hem gerust: ‘Ook al had ik andere kinderen, voor jou is er altijd plaats.'”

Libelle babbelt met 3 generaties: “Uiteindelijk ben ik hetzelfde als m’n moeder gaan doen”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Amanda van Schaik. Fotografie: Petronellanitta

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Sunita (49) werd na 22 ongeboren kinderen toch moeder: "Ik wist: jij hoort bij ons"

Na drie buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, zeven miskramen en zes kortstondige IVF-zwangerschappen accepteerde Sunita Changoe (49) dat ze geen moeder zou worden. Maar het liep anders.

“Op mijn 23e, ik studeerde nog, werd ik voor de eerste keer zwanger. Ik had een relatie maar dacht nog helemaal niet aan kinderen en slikte trouw de pil. Dat mijn zwangerschap als een verrassing kwam, is dus een understatement. Eenmaal bekomen van de schrik was ik bereid om al mijn plannen aan te passen aan de komst van een kindje. Maar in de zevende week werd ik overvallen door heftige, pijnlijke steken in mijn buik. Ik haastte me naar de Eerste Hulp en in het ziekenhuis bleek dat er sprake was van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het vruchtje groeide niet in de baarmoeder, maar erbuiten. Levensgevaarlijk, want de eileider kon knappen en ik kon sterven. Er volgde meteen een operatie om de zwangerschap af te breken. Ik was ontzettend verdrietig want ik had me er helemaal op ingesteld dat ik een kind zou krijgen.”

Advertentie

Niet oprecht

“Een tijdje later werd ik opnieuw zwanger, wéér door de pil heen. Ook deze zwangerschap bleek buitenbaarmoederlijk te zijn. Tijdens de operatie verwijderde de chirurg een van mijn eileiders. Hij dacht dat het om dezelfde eileider ging als tijdens mijn eerste zwangerschap, maar dat was niet het geval. De arts gaf zijn fout toe en bood zijn excuses aan, maar ik voelde dat hij niet oprecht was. Hij wilde gewoon dat ik geen aanklacht in zou dienen. Dat was ik eerst wel van plan, maar daarmee zou ik mijn eileider niet terugkrijgen.”

Adopteren

“Eigenlijk had ik nooit de behoefte om zelf een kind op de wereld te zetten. Toen ik een jaar of negen was, zei ik al tegen mijn vader: ‘Ik ga uit elk werelddeel een kind adopteren’, maar op mijn 36e kreeg ik een relatie met Carlos en toen we drie jaar samen waren, wilden we een kindje. Adoptie zag Carlos niet zitten. Hij en zijn biologische broer zijn zelf geadopteerd uit Colombia, net als zijn zus van wie hij geen bloedverwant is. Zijn moeder heeft hij nooit gekend, hij weet alleen haar naam, verder niets. Zelfs niet op welke datum hij geboren is. Hierdoor heeft hij zich altijd ontworteld gevoeld.”

Verlies

“Mijn verlangen om zwanger te worden werd sterker na gesprekken met mijn vader. Hij zei: ‘Als je kinderen krijgt, leef je niet alleen je eigen leven, je geeft het ook door.’ Met mijn vruchtbaarheid was niets mis. Ik werd, zelfs met één eileider, meerdere keren zwanger. Maar aan mijn zwangerschappen kwam elke keer voortijdig een eind. Eén keer door wederom een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, andere keren door een miskraam. Een medische oorzaak werd niet gevonden. We gaven niet op. Ik onderging twee ivf-behandelingen en in anderhalf jaar tijd werd ik vijf keer zwanger, telkens van een tweeling. Steeds weer ging het mis en belandden we in een emotionele achtbaan: blijdschap, niet durven hopen, positief blijven, en dan het verdriet om het verlies.”

Schilderen

“Om de gebeurtenissen een plek te geven, ging ik schilderen. Een van mijn schilderijen staat in de slaapkamer. ‘Wat moet die sliert voorstellen?’ vragen mensen soms. Maar mijn zusje zag het meteen: daar staat een zwangere vrouw. Van haar kreeg ik een mooi kaartje met de treffende tekst: Soms ben je even zwanger omdat dat voldoende is voor een ziel. Dat vind ik een mooie gedachte. Sommige zieltjes zijn maar even op deze wereld en het is een geluk dat ik die dan even bij me mocht houden. Mijn ouders zijn van Aziatische afkomst en zij hebben me meegegeven dat er meer is dan we kunnen waarnemen, dat dingen gebeuren om een reden. Dat geeft berusting.”

Laatste kans

“Ik twijfelde over een derde ivf-behandeling, het is een enorme aanslag op je lijf. Maar toen mijn vader kwam te overlijden, besloot ik het toch nog een keer te proberen. In gedachten hoorde ik zijn woorden: ‘Geef je leven door.’ Carlos en ik spraken af: als het deze keer niet lukt, gaan we een Colombiaans kindje adopteren en de moeder op afstand ondersteunen. Opnieuw was ik zwanger van een tweeling. Hoewel het deze keer anders voelde en ik er vertrouwen in had, kreeg ik ook dit keer hevige bloedingen. Toeval of niet: in de nacht dat ik onze kindjes verloor, kreeg Carlos een appje van zijn zus: ze was bevallen van een gezonde zoon.”

Onverwacht verzoek

“Na deze miskraam namen we afscheid van onze kinderwens. We hadden het geprobeerd en het was goed zo. Maar het gezegde ‘als er een deur dichtgaat, opent er een raam’ bleek op ons van toepassing. Mijn schoonzus vroeg of wij voor haar zoontje Sebastiàn wilden zorgen. We waren totaal overvallen door haar vraag. We wisten wel dat de vader niet in beeld was en dat de zorg voor het kindje een uitdaging voor haar zou zijn, maar dit hadden we niet zien aankomen. Over de precieze reden waarom mijn schoonzus niet voor haar zoon kan zorgen wil ik hier niet uitweiden, dat is haar verhaal om te vertellen. Na lang overwegen stemden Carlos en ik ermee in om voor haar kind, ons neefje, te zorgen. Na een aantal gesprekken met Pleegzorg kregen we groen licht en toen ging het opeens snel. Sebastiàn was inmiddels ruim zeven maanden en woonde bij een christelijk crisispleeggezin. Op een maandag gingen we erheen om hem te ontmoeten. Zijn crisispleegmoeder liep met hem in haar armen naar ons toe. Het eerste wat ik dacht toen ik ze samen zag was: jij bent een heel lieve vrouw, maar Sebastiàn hoort bij ons, hij is ons neefje. Hij maakte meteen oogcontact, was enthousiast aan het bewegen. Ik nam hem in mijn armen en ervaarde de betekenis van ‘a bundle of joy‘. Dat was hij. Een schattige, prachtige, flinke, vrolijke baby.”

Mama en mamatua

“Ik ging na het bezoek snel naar een babywinkel en zei: ‘Ik krijg deze week een kind, kunnen jullie mij helpen?’ Twee dagen na de eerste ontmoeting kwam Sebastiàn met zijn crisispleegmoeder bij ons op bezoek en kreeg hij mijn babydekentje mee om aan mijn geur te wennen. Weer twee dagen later hadden we een baby in huis. In het begin weken we geen moment van zijn zijde. Als Sebastiàn sliep, hingen we boven zijn ledikantje. Want daar lag een prachtig ventje voor wie wij verantwoordelijk waren. ‘Wat lijkt hij op jullie’, zei iedereen die hem zag. Een buurvrouw kwam een cadeautje brengen. Ze dacht dat ik zelf bevallen was. Door de ivf-behandelingen had ik een dikkere buik, waaruit zij had opgemaakt dat ik zwanger was. Maar toen ze Sebastiàn zag, werden haar ogen zo groot als schoteltjes. ‘Hoe heb je díe eruit gekregen!’ riep ze. We hebben er hartelijk om gelachen.”

Tijdelijk

“We dachten dat de zorg voor Sebastiàn tijdelijk zou zijn: wij zorgen voor hem en als mijn schoonzus hier zelf weer toe in staat is, gaat hij terug naar haar. Zij zou zijn mama blijven, ik zijn mamatua, dat is Moluks voor oudere tante. Maar in de loop der maanden werd duidelijk dat er niets tijdelijks aan was. Mijn schoonzus vindt geborgenheid erg belangrijk en vroeg aan mij: ‘Wil je hem opvoeden als je eigen kind?’ Ik zei haar in alle eerlijkheid dat ik niet wist hoe het is om een eigen kind te hebben, maar dat ik hem heel veel liefde zal geven en hem altijd zal beschermen. Carlos en ik zijn nu Sebastiàns voogd, wij hebben het ouderlijk gezag, zijn moeder is ouder op afstand. Sebas heeft een vader en twee moeders: een moeder uit wier buik hij is gekomen en een moeder die voor hem zorgt. We houden alle drie van hem. Sebas noemt zijn biologische moeder Tía, dat is Spaans voor tante, met een moederlijke klank. Ze zien elkaar regelmatig en er is ruimte om een band op te bouwen.”

Extra liefde en aandacht

“Sebastiàn is inmiddels acht jaar, een heerlijk kind. Ik schrijf hem elke dag een berichtje waarin staat wat we die dag hebben gedaan en hoe veel ik van hem houd. Die berichtjes kan hij later altijd teruglezen, zodat hij weet dat hij geliefd is en dat er in hem wordt geloofd. Pleegkinderen en geadopteerde kinderen missen een solide basis, dus ik probeer de scheurtjes in de basis op te vullen met extra liefde en aandacht. Ik vertel hem ook dagelijks dat ik van hem houd. De ene keer antwoordt hij: ‘Ik ook van u, mama.’ De andere keer zegt hij plagend: ‘Mahaam, dat weet ik nou wel!’ Er was een tijd dat Sebas een grote broer wilde zijn. Als mijn buik opgezet was, zei hij tegen de juf dat hij een broertje of zusje kreeg. Maar dat zit er niet in. Ik heb 22 ongeboren kindjes, twee keer een elftal in de hemel. Mijn reis naar het moederschap was er een met obstakels en verre van gebruikelijk. Maar ik heb de juiste eindbestemming bereikt. Sebas zei laatst: ‘Mam, ik ben blij dat u geen kindjes van uzelf had. Want als u al andere kindjes had, had ik niet kunnen komen.’ Ik stelde hem gerust: ‘Ook al had ik andere kinderen, voor jou is er altijd plaats.'”

Libelle babbelt met 3 generaties: “Uiteindelijk ben ik hetzelfde als m’n moeder gaan doen”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Amanda van Schaik. Fotografie: Petronellanitta

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien