Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Trudy moest haar kind afstaan: "50 jaar lang dacht ik iedere dag aan hem"

Zo’n 12.000 ongehuwde, zwangere vrouwen moesten in de jaren 60, 70 en 80 hun kind afstaan. Trudy Scheele-Gertsen (73) is één van hen. In september 2019 stelde zij als eerste de staat aansprakelijk. 

Trudy: “Het schokkendst is misschien wel het systeem, waarin rechters eraan meewerkten dat kinderen bij hun ongehuwde moeders konden worden weggehaald. Een systeem waarin de kinderbescherming maar op me bleef inpraten dat mijn zoon moest worden geadopteerd. Net zolang tot ik brak.”

Advertentie

“Ik verdien excuses, en al die duizenden vrouwen en kinderen met mij. Dit had nooit mogen gebeuren”

Leugens

“Toen ik in februari mijn dossier in handen kreeg en allerlei leugens las, dacht ik: nu is het klaar. Er stond in dat ik mijn kind afstond omdat ik er niet alleen voor kon zorgen. Dat is niet waar. Ik móest mijn kind in het tehuis achterlaten, want er was geen andere optie. Mijn zoon miste me en om hem rustig te houden, kreeg hij kalmerende medicijnen. Ik heb de staat aansprakelijk gesteld, omdat ik erkenning wil voor wat mij en mijn zoon is aangedaan. Ik verdien excuses, en al die duizenden vrouwen en kinderen met mij. Dit had nooit mogen gebeuren.”

Ongepland zwanger

“Ik was 21 toen ik in 1967 ongepland zwanger raakte. Ik had al 2 jaar een relatie en wilde trouwen, mijn kind houden en het samen opvoeden. Toen ik het mijn vriend vertelde, bleek dat hij niet zo braaf was geweest. Er was nog een ander meisje en zij was óók zwanger. Haar ouders hadden hem gedwongen met haar in ondertrouw te gaan. Ik was toen vastbesloten om het alleen te gaan doen, maar het werd me onmogelijk gemaakt. Een maand na de bevalling werd ik uit de ouderlijke macht ontzet en had ik niets meer te vertellen.”

“Om te voorkomen dat ik me aan mijn kindje zou hechten, moest ik bevallen met een blinddoek om”

Tehuis voor ongehuwde moeders

“Ik hield mijn zwangerschap geheim. Mijn moeder ontdekte het toen ik 6 maanden in verwachting was. Zij had heel andere plannen dan ik, ze vond dat ik het moest afstaan. Achteraf begrijp ik het, want het was een schande om ongehuwd zwanger te raken. Dat vond iedereen, en mijn ouders en de rest van het gezin zouden erop worden afgerekend. Alles moest zo snel mogelijk weer naar het oude. Ik was te beduusd om tegen te stribbelen toen mijn moeder me naar een tehuis voor ongehuwde moeders stuurde. Daar was alles erop ingericht dat ik mijn kind zou afstaan. Iedereen deed dat, ook de vrouwen die het eigenlijk niet wilden. Ik denk dat zij zich net zo eenzaam voelden als ik, maar niemand sprak erover.”

Bevallen met een blinddoek om

“Om te voorkomen dat ik me aan mijn kindje zou hechten, moest ik bevallen met een blinddoek om. Dat weigerde ik. Ik wilde hem zien, horen. Het liefst ook vasthouden. Ik heb echter maar een glimp van hem opgevangen en pas na 3 dagen mocht ik hem weer even zien. Heel even, zodat ik geen band met hem zou krijgen. Belachelijk natuurlijk, want die band was er allang. Ik had hem tenslotte 9 maanden onder mijn hart gedragen.”

“Mijn dochters en jongste zoon heb ik dit verhaal pas vorig jaar verteld”

Adoptie uit liefde

“Tot mijn zoontje 1,5 was, bezocht ik hem een paar keer per week. Ik had een baan en een kamer in de buurt gevonden. Op een gegeven moment ging het niet meer. Hij begon te lopen, tussen de bedjes van het kindertehuis, maar hij kon geen kant op. Er was geen warmte, geen fijne speelplek en zijn ontwikkeling stagneerde. Uit liefde voor hem, heb ik er uiteindelijk mee ingestemd dat hij geadopteerd zou worden, zodat hij in een gezin kon opgroeien. 50 jaar lang heb ik elke dag aan hem gedacht.”

Onbeschrijflijk mooie ontmoeting

“Ondertussen ging ik verder met mijn leven en kreeg ik een lieve man en 3 kinderen. Mijn dochters en jongste zoon heb ik dit verhaal pas vorig jaar verteld. Ik was 72, ik wilde niet doodgaan met een geheim dat zo’n groot deel van mij is. Mijn oudste dochter vond dat ik contact moest zoeken en dit voorjaar heb ik mijn zoon opgespoord. Onze ontmoeting was onbeschrijflijk mooi. Hij heeft heel fijne ouders. Een echte moeder-zoonband zullen wij misschien niet krijgen, daarmee moet ik leren leven, maar dat geldt niet voor het leugenachtige dossier dat ik in februari in handen kreeg. Mijn zoon en ik zijn mensonterend behandeld, ik kan en wil dat niet accepteren. Door dit proces aan te spannen, kom ik als een moeder op voor mijn kind. Vroeger kon dat niet, nu wel. Iedereen mag weten dat dit nooit had mogen gebeuren.”

Interview: Deborah Ligtenberg. Fotografie: Ester Gebuis

Lees meer

Maartje en de meisjes deel 58: “Ik voel me verdrietig, verward, opgelucht en verliefd. Een onmogelijke cocktail”

Maartje

Het stomende-seks-moment eindigt in een openhartig gesprek, waarin Maartje toegeeft dat Vera net te vroeg in haar leven komt, en dat Vera haar op haar beurt alle tijd gunt voor het goed oplossen met haar gezin.

Zullen we vanavond wandelen? app ik naar Suus. Ik heb behoefte aan klankborden en nu de kroegen dicht zijn, kunnen we nergens anders rustig praten zonder meeluisteraars. Bovendien praat het lopend wel lekker. Om 20.00 uur spreken we af op het hoekje bij de kerk. We lopen de lichtjesroute, een

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien