Anastasia nu met € 15,- voordeel naar de voorpremières!

Zoek binnen:

De Dag Nadat - ik voor het eerst naar de Voedselbank ging

Steeds meer Nederlanders gaan naar de Voedselbank. Eind 2019 komt de teller op 150.000 mensen te staan, blijkt uit een enquête van Voedselbanken Nederland. Manon (40) is één van hen.

“Toen ik naar buiten liep, was ik als de dood dat ik een bekende zou tegenkomen.”

Advertentie

Fulltime werken, toch naar de Voedselbank 
Manon: “Het is stil in huis. Mijn 3 druktemakers zijn deze helft van de week bij hun vader. Ik voel me vandaag een stuk relaxter dan gisterochtend, toen ik voor het eerst naar de Voedselbank zou gaan. Van tevoren twijfelde ik over mijn kleding: niet te netjes of te chic, dat zou raar zijn. Maar ik moest daarna wel naar mijn werk. Dat ik fulltime werk en desondanks ben ‘goedgekeurd’ door de Voedselbank, zullen veel mensen vreemd vinden, vermoed ik. Wat heb ik daar als werkende vrouw mét een auto te zoeken? Tsja. Het kan raar lopen in het leven. Het lijkt wel een beetje op die ene tv-commercial: ‘Wie had dat gedacht?!'”

Belastingdienst
“Het begon met mijn scheiding. Alles was keurig doorberekend en na aftrek van de vaste lasten – inclusief de helft van de hypotheek van het koophuis met mijn ex én de huur van mijn flatje – zou ik zo’n 500 euro per maand overhouden om van te leven. Een royaal bedrag, maar helaas werkt de Belastingdienst niet mee. De toeslagen waar ik recht op heb, komen al maanden niet door. Mijn spaargeld is op, ik heb geen cent meer. Daardoor heb ik, na aftrek van mijn vaste lasten, al tijden maar 10 euro per maand te besteden. Gelukkig kreeg ik afgelopen week de brief dat ik, tot ik er financieel weer bovenop ben, voortaan elke week op donderdag tussen 16.00 uur en 17.00 uur mijn voedselpakket mag ophalen bij de Voedselbank. Die dag zijn de kinderen bij hun vader, dus dat komt goed uit, maar het is wel onder werktijd. Daar had ik maar gezegd dat ik naar de dokter moest. Volgende week zie ik wel weer.”

Andijviestamppot
“Gisteren keek ik continu op de klok en om 15.00 uur vertrok ik. Bij het buurtcentrum was ik opgelucht dat ik geen rij zag. Toen ik eindelijk had uitgevogeld waar ik moest zijn, kwam ik in een vrij kale ruimte met tafels vol blauwe kratten met levensmiddelen. Mijn naam werd afgevinkt op de lijst en ik werd geholpen door 3 lieve mensen. Ze vertelden dat ik in elke krat mocht kijken. Alleen kijken, daarna mocht ik er een kiezen en kon ik de inhoud overhevelen in mijn eigen tassen. Al vrij snel had ik een goede krat te pakken, met een heel brood. En van de kroppen andijvie maakte mijn hart een sprongetje. Heerlijk! Ik had nog wat aardappelen in huis, dus nu kon ik andijviestamppot maken en invriezen. Zonder vlees of spekjes, daar is dan weer geen geld voor. Bij het uitpakken van de krat werd ik nóg vrolijker. Er zat drinkyoghurt in. Drinkyoghurt! Mijn lievelingsdrank. Weliswaar een rare smaak, cactus, maar wat geeft het. Ik heb het al zo lang niet gedronken. ”

Ongezien naar huis
“Toen ik naar buiten liep, klopte mijn hart in de keel. De uitgang ligt recht tegenover een groot winkelcentrum en ik was als de dood dat ik een bekende zou tegenkomen. Ik wil niet dat iemand dit weet, en al helemaal geen ouders van kinderen van school. Gelukkig was de kust veilig en kon ik ongezien naar huis. Daar belde ik meteen mijn moeder: ‘Mam! Ik heb andijvie!’ Mijn moeder was ook heel blij voor me. Ze helpt me waar ze kan, we hebben zo vaak bij haar gegeten. ‘Ik heb nog jus over!’, riep ze, die heeft ze gisteravond nog gebracht, zo lief. Wat was ik verguld, toen ik de boodschappen uitpakte. Nu kon ik rustig kijken wat ik allemaal had. Rijst en macaroni. En behoorlijk wat koek en snoep. Die borg ik meteen op, de kinderen hoeven dat nog even niet te zien. Ik verheugde me meteen op zondagavond, als ze weer bij me zijn. Koekjes bij de thee, wat een feest!”

Onzinverhaal
“Op mijn werk informeert een collega de volgende dag naar mijn doktersbezoek en ik hang een onzinverhaal op. Dat voelt niet helemaal goed, maar ik ben er nog niet aan toe om iemand in vertrouwen te nemen. Als ik ’s avonds thuiskom, eet ik stamppot en daarna kijk ik nog wat tv. In bed overdenk ik nogmaals de gebeurtenissen van gisteren. Ik voel me enorm rijk dat ik volgende week weer een pakket mag ophalen. Ik ben zó dankbaar dat dit initiatief er is. Ik weet niet hoe ik het anders had moeten doen. Uiteindelijk val ik, net als gister, met een trots en voldaan gevoel in slaap. Oké, de situatie is verre van rooskleurig, maar ik heb stappen genomen en ooit komt dit weer goed. Dat weet ik zeker.”

Lees hier hoe Manons verhaal verdergaat.

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Christien Janssen. Beeld: iStock

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien