6-delige pannenset nu met 50% korting!

Zoek binnen:

Vrouw met huidaandoening snoert kijkers op briljante wijze de mond

Tiffany Posteraro (24) lijdt aan vitiligo. Dat is een huidaandoening waarbij langzaam maar zeker al het pigment uit haar huid trekt. Ze heeft daardoor grote witte plekken op haar lijf, die ze jarenlang probeerde te verstoppen met make-up. 

Tiffany moest jarenlang dealen met commentaar van onbekenden op haar vitiligo. Op school werd ze gepest om haar witte vlekjes. “Ze vroegen of ik had gezond onder een boom en noemden me ‘dalmatiër’,” vertelt ze aan The Mirror. “Ik deed er alles aan om het te bedekken. Ik nam de donkerste spray-tan en gebruikte foundation die wordt gebruikt om littekens te verbergen.”

Advertentie

Supportgroepjes
Tot ze dit jaar in Ikea een vrouw ontmoette met dezelfde huidaandoening. “Ik stapte op haar af en liet haar zien dat ik het ook heb.” De vrouw vertelde haar over supportgroepjes op Facebook en dat deed Tiffany inzien dat ze zichzelf helemaal niet hoefde te verbergen.

Tattoo
Daarom nam ze een drastisch besluit. Ze liet de tekst ‘Het heet Vitiligo’ tatoeëren op haar arm. “Ik was klaar met de starende blikken. Ik wilde gewoon zeggen: kom op, vraag me wat het is. Met deze tattoo wil ik de vragen in hun hoofd beantwoorden en ze iets geven om echt naar te staren. Nu komen mensen naar me toe om te zeggen dat ze m’n tattoo mooi vinden. Ze stellen vragen en leren over mijn aandoening. Nu weten ze dat het geen brandwonden zijn. Het maakt het voor mij een stuk makkelijker om om te gaan met het gestaar.”

Veranderende moedervlekken? Dokter Rutger legt je uit waar je op moet letten.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: The Mirror. Beeld: Twitter

De Dag Nadat Vervolg 5: Ik mijn honden moest laten inslapen

Premium

Karlijn (45): “Thuiskomen was die eerste periode het moeilijkst. Al die jaren werd ik thuis begroet door twee blije honden, nu was het doods, stil en leeg. Ook fysiek: al die mandjes, al die kussens waren weg; wat een ruimte.''

''Het verdriet was immens en ik kon en wilde er niet altijd over praten. In het begin heb ik echt mensen uit mijn omgeving gemeden, al lukte dat niet altijd. Dan kwam ik mensen tegen die ik kende van het honden uitlaten, die natuurlijk naar Sammy en Saartje vroegen. Ik moest vaak mijn uiterste best doen om niet in tranen uit te barsten.

[premium

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien