Lekker lezen: Libelle bookazines voor € 3,35

Zoek binnen:

Agnes (49): ''Mijn moeder verzweeg haar borstkanker om voor mijn vader te kunnen zorgen"

Agnes’ moeder negeerde haar eigen ziekte toen Agnes’ vader ziek werd. Iets waar ze nog steeds veel moeite mee heeft.

Agnes (49): “Ik was al getrouwd en in verwachting van ons 2e kind toen mijn vader ziek werd. Op het moment dat zijn ziekte werd ontdekt, was het eigenlijk al te laat om echt te genezen. Hij werd geopereerd, kreeg chemo, daarna nog een operatie. Kortom, alles werd uit de kast gehaald, en dat wilde hij ook graag, want hij hechtte erg aan het leven.

Advertentie

“Mijn broer was ook al jaren het huis uit en toevallig woonden wij allebei een paar uur rijden van ons ouderlijk huis. In de praktijk betekent zoiets dat je behoorlijk nutteloos bent wat mantelzorg betreft. Natuurlijk ging ik zo vaak ik kon naar mijn ouders, maar meer dan een keer of 3 per maand zat er niet in.”

Ik moet je iets vertellen

“Mijn moeder was fantastisch. Ze verzorgde mijn vader en niets was haar te veel. Wel ging ze er steeds slechter uitzien, wat niet gek is als er op die leeftijd ineens zoveel van je wordt verwacht. Mijn vader heeft nog 1,5 jaar geleefd, toen stonden we op een gure novemberdag om zijn graf.

“Mijn kindje was inmiddels geboren en het was best een gedoe om zoveel mogelijk bij mijn moeder te zijn. Maar het was nodig, ze zag er nu zo verschrikkelijk slecht uit dat ik me zorgen maakte. 2 weken na de dood van mijn vader zei ze: ‘Ik moet je iets vertellen.’ De baby lag boven in het logeerbed een slaapje te doen en de oudste speelde met blokken in een hoek van de kamer. Ik zie het allemaal nog voor me, hoe het was toen mijn moeder me vertelde dat ze borstkanker had. Ik zei: ‘Mam, als je er snel bij bent kan het heel goed aflopen.’ ‘Maar ik ben er niet snel bij’, zei ze. ‘Ik heb dat knobbeltje al ontdekt vlak nadat je vader ziek werd.’ ‘Wat bedoel je?’ vroeg ik. ‘Dat ik er niet mee naar de dokter ben geweest’, zei ze.”

Tot het einde bijgestaan

“Die 1,5 jaar dat mijn vader ziek was, heeft ze gezwegen over iets wat steeds duidelijker en pijnlijker werd. Omdat ze wist dat ze niet meer goed voor hem zou kunnen zorgen als ze zelf de behandelingen zou krijgen die bij haar ziekte hoorden. En liever dan hem in de steek laten, ging ze dood. Daar kwam het op neer. Dat ze hem tot het einde heeft kunnen bijstaan, maakte alles goed voor haar. Een paar maanden na die middag in november is ze overleden. Ik begrijp de keuze van mijn moeder, maar ik heb er ook veel moeite mee. Nog steeds.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

Femke: “Ineens had ik veel behoefte om heel diep in het glaasje te kijken”

Femke (40) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (7) in Amsterdam. Iedere week schrijft ze voor Libelle wat haar bezighoudt. Deze week schrijft ze over vertier buitenshuis.

Eens in de zoveel tijd begint Oscar te klagen dat ik zo vaak weg ben. De afgelopen coronamaanden hoorde ik hem uiteraard niet. Maar sinds ik eindelijk weer kan afspreken met vrienden, en helemaal nu de terrassen open zijn, zoek ik mijn vertier weer ger

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien