Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Dit gebeurde er toen ik een week lang geen zoetigheid at

Toen ik tijdens de redactievergadering ‘ja’ zei op de uitdaging om een week lang geen zoetigheid te eten, gniffelde ik stiekem in mijn vuistje. Eén week geen koekjes, taart of chocola: hoe moeilijk kan het nou helemaal zijn? 

Nou, om het dan maar meteen te verklappen: nógal moeilijk. Ik ben namelijk een zoetekauw. Ik leef voor toetjes, word dolgelukkig van boterhammen met vlokken en er moet wel echt iets met me aan de hand zijn wil ik een traktatie overslaan. De enige reden dat ik nog door een deur pas, is het feit dat ik al die zoete zaligheden niet in huis haal. En wat er niet is, kun je ook niet opeten, nietwaar? Mijn strategie blijft dus vrijwel onveranderd, al bid ik wel dat er deze week niemand jarig is.
Mart Visser korting

Advertentie

De nieuwe collectie van Mart Visser:
shop nu met korting

 

Pompoenwafels met kokosroom
Ik begin op zaterdag omdat in het weekend de zoete verleiding overal op de loer ligt. Dan hebben we het moeilijkste maar meteen gehad. Ik ben een dag in Den Haag waar we na uren ronddwalen neerploffen in een hip koffietentje. Een koffietentje met een vitrine vol zelfgemaakte red velvet- en cheescakes en waar pompoenwafels met kokosroom en zoete aardappelpannenkoeken met chocolade-cashewroom en dadelstroop op de kaart staan. Ik bestel braaf een açai bowl met vers fruit en dank God op m’n blote knieën dat mijn vriend voor soep gaat. Als hij een taart had besteld, had ik natuurlijk wel een hapje gemoeten. Snapt iedereen.


Huiselijk en volwassen
Zondag vind ik echt zo’n dag voor koffie met wat lekkers. Maar: ik doe het niet. Ik besluit een stoofpot te maken waar ik de hele dag zoet (excusez le mot) mee ben en voel me heel huiselijk en volwassen. Maandag is een makkie tot na de yogales. De yogalerares serveert dan namelijk altijd thee met een dadel. Mijn hand begeeft zich al richting schaaltje, maar ik bedenk me net op tijd. Heel zen nip ik aan mijn yogi-thee. Zonder dadel.

Pepernoten
Op dinsdag werk ik bij een opdrachtgever die een enorme schaal pepernoten bij de koffieautomaat heeft geparkeerd. Mijn hand wordt alweer richting schaal gestuurd, echt, het lijkt wel een soort Pavlov-reactie. Zet eten onder m’n neus en ik pak het. Maar: geen pepernoten vandaag. Zelfs niet eentje, want er bestaat natuurlijk niet iets als maar één pepernoot nemen.

Realitycheck
Dan is het woensdag en gaat het een beetje mis. Ik ga lunchen met een vriendin en ben zo druk aan het kletsen dat voor ik het weet het cantuccini-koekje bij de koffie in m’n holle kies zit. En ik besef pas een half uur later dat dus niet mocht. Dat is wel even een realitycheck. Blijkbaar eet ik gewoon blind alles op, zonder me af te vragen of ik echt zin heb in dat koekje. Nou zal dat ene cantuccini’tje niet het verschil maken, maar als je al die kleine koekjes bij de koffie aan het eind van de rit bij elkaar optelt, krijg ik blijkbaar ongemerkt toch een hoop calorieën binnen waar ik niet eens behoefte aan had.

Liefde voor toetjes
Het is donderdag en ik weet dat ik het vandaag moeilijk ga krijgen. Ik ga ’s avonds uit eten met een vriendin. Een belangrijke factor binnen onze vriendschap is onze gezamenlijke liefde voor toetjes. We gaan eigenlijk nooit uit eten zónder samen een dessert (of twee) te delen. Ik zie lichte teleurstelling in haar ogen wanneer ik zeg dat ik deze week geen zoet mag. “Dan neem je toch een kaasplank?” oppert ze. Kaas ná het eten – dat is voor een zoetekauw als ik vloeken in de kerk, maar ik word gered door een ober die ons gesprek heeft gehoord. “Ik kan ook aan de keuken vragen of ze iets voor je kunnen maken zonder suiker?” Ik krijg een bord met fruit voorgeschoteld. Héél lief (maar het is natuurlijk geen tiramisu of citroenmeringue).

Feeder
Die vrijdag staat me de volgende uitdaging te wachten. Ik ga wederom uit eten met een vriendin en dit is wederom een vriendin met een grote voorliefde voor toetjes. Alsof ik ze erop uitzoek. De dessertkaart ziet er fantastisch uit en ik heb ook nog best een gaatje over voor iets zoets (wanneer niet), maar ik moet toch aan m’n vriendin uitleggen dat ik voor een koffie ga. “Ik ga echt niet in m’n eentje een toetje eten,” zegt vriendin demonstratief. We bestellen allebei koffie en ik schuif het chocolaatje ernaast door naar haar. “Feeder,” bijt ze me toe. Vervolgens wijst ze me er fijntjes op dat ik vanavond wél een gin-tonic heb gedronken. “Maar een gin-tonic is niet zoet,” sputter ik tegen – niet helemáál overtuigd van m’n gelijk.

Helemaal mis
Op zaterdag is de challenge voorbij en dat is maar goed ook. Omdat er treinwerkzaamheden zijn, compenseert de NS dat door gevulde koeken en suikerwafels uit te delen. En wie ben ik om dat af te slaan? En alsof de duuvel ermee speelt, kom ik in de stad ook nog een aardige jongen tegen die gratis zakjes Haribo uitdeelt. Eén dag na de challenge is het dus weer helemaal mis.

Koekje bij de koffie
Heb ik dan potverdorie helemaal niets geleerd? O jawel. Ik ben namelijk best wel geschrokken van het feit hoe makkelijk ik alles wat me wordt aangeboden opeet – zonder me af te vragen of ik daar überhaupt zin in heb. Zet het onder m’n neus, en het gaat op. Als je een koekje bij de koffie krijgt geserveerd, zegt niemand dat je die móet opeten. Jaja, wereldschokkend ik weet het, maar toch wel een belangrijke eyeopener voor mezelf.

Wat ik ook nog per se even wil vermelden: terwijl ik dit stuk schrijf, staan er op drie meter afstand drie grote schalen met een weelderige overdaad pepernoten, chocola en snoep op de redactie. En ik heb pas één pepernoot gepakt. Eén pepernoot! Zou ik dan toch (een heel klein beetje) zijn afgekickt?

VIDEO: Ook lekker zoet; Rudolphs romige tiramisu. En deze heb je zó gemaakt.

[sm-video-embed]

[/sm-video-embed]

LEES OOK:

De mooiste artikelen in de mail? Abonneer je dan op onze nieuwsbrief.

Roos Schlikker: “Ik gluur naar m’n zoon, naast me in de auto, en ik zie jou, mam”

Roos Schlikker

Roos Schlikker (45) heeft twee zoons, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen.

Lieve mama,

Ik moet je iets vertellen: Miró heeft nieuwe schoenen. ‘Vette patta’s’ noemt hij ze. Ze waren hartstikke duur en ik wilde ze niet kopen, want het jong voetbalt voortdurend in de bagger, maar hij wilde ze zo graag. Dus spaarde hij ervoor en vroeg hij voor zijn verjaardag alleen schoengeld. Vanochtend ging de bel. Springend als een kangoeroe nam hij de doos van de bezorger aan en daar lagen ze: peperdure Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien