Hoe sterk is jullie relatie? Doe hier de test>

Zoek binnen:

Zorgenzoon 15: "Hij schreeuwt, zijn ogen staan donker, ik zie angst en woede"

Wegens ernstige gedragsproblemen is Lars in mei 2018 op de gesloten afdeling van een instelling geplaatst. Daar raakt hij betrokken bij diverse vechtpartijen, loopt weg en moet tot bezinning komen in een andere jeugdinstelling in Groningen. Maar waar moet hij nu naar toe?

De time out periode in Groningen zit erop. Lars is halverwege december teruggebracht naar zijn ‘eigen’ instelling in het oosten van het land. Hij doet het daar redelijk, vinden de begeleiders. Maar de vraag is waar hij nu naar toe moet. Want op de gesloten afdeling blijven is geen optie, dat is niet goed voor zijn ontwikkeling, zo blijkt uit het diagnostische rapport dat na zeven maanden eindelijk is gepresenteerd.

Advertentie

De koppen worden bij elkaar gestoken. Iedereen, zowel de gedragswetenschapper als jeugdzorg als wij ouders, zoekt naar nieuwe mogelijkheden voor een onderkomen voor Lars. Er moeten in dit sociaal ingestelde land toch meer plekken zijn waar een humane, professionele begeleiding mogelijk is.

Na aanleiding van een artikel in de krant lees ik over een instelling in Heerhugowaard, waar kinderen huisdieren mogen hebben en men zich faliekant keert tegen gesloten afzondering. Ik bel met de hoofdbehandelaar van deze vestiging en leg de situatie uit. Ze zegt dat er weliswaar open plaatsen zijn binnen de instelling, maar dat er een wachtlijst is. Harm heeft ondertussen contact met een oud defensie man met een eigen trainingsbureau, waar zowel personen als bedrijven mentaal maar ook fysiek gecoacht worden. De man stelt een op maat gemaakt begeleidingsprogramma op voor Lars, waarbij het draait om daadkracht, verantwoordelijkheid, volharding, vastberadenheid en respect. Het programma bestaat uit een week lang survivallen onder leiding van profsporter, gevolgd door diverse interne trainingssessies. Tot slot volgt een verblijf in het buitenland, waar Lars drie maanden moet werken op een boerderij. Dit alles onder toeziend oog van een persoonlijk begeleider. Doel: Lars ‘resetten’ zodat hij eindelijk weer een succeservaring opdoet en er meer kans is op een goede school- en later beroepskeuze. Het klinkt allemaal fantastisch, maar het werkt alleen als Lars echt gemotiveerd is en zelf ook graag wil veranderen en dus meewerken, zegt de oud militair.

Optie drie

We worden ontboden op de instelling van Lars voor een overleg. Er zijn drie opties: op één staat het trainingsprogramma op maat; de gedragsbehandelaar lijkt dit ook te prefereren boven zijn eigen instelling. Op de tweede plek staat de overplaatsing naar de instelling die ik heb voorgedragen en op de derde plek staat een onderkomen op een open groep binnen de instelling waar Lars al verbleef. De top drie wordt Lars ter plekke voorgelegd. Aanvankelijk ontsteekt Lars in woede; hij schreeuwt, zegt dat hij iedereen haat en dat hij ‘genaaid’ wordt. Hij wil niet naar het buitenland en ook niet naar een andere instelling, hij wil naar huis, gewoon thuis wonen. De spanning loopt al snel hoog op. Wanneer de gedragswetenschapper uitlegt dat naar huis gaan er voorlopig echt niet inzit omdat het allemaal nog niet goed genoeg gaat, kiest hij mokkend voor de derde optie. Liever een omgeving die hij al kent dan weer ergens op een vreemde plek overnieuw beginnen.

Daar gaan al onze mooie gesmede plannen. Ondanks onze teleurstelling en frustratie, begrijp ik het toch een beetje. Een trainingsprogramma op maat is in grote mensenogen een fantastisch alternatief maar als je opgejaagd bent en veiligheid zoekt, is dit een ver-van-je-bed show. De rechter zal op 4 januari 2019 beslissen wat de werkelijkheid wordt voor Lars.

Cadeaus onder de boom

Ineens staan de feestdagen voor de deur. Ondanks alle toestanden wil ik toch de traditie van andere jaren voortzetten en koop een knots van een kerstboom. Bente helpt me de gigant versieren. Als de lichtjes erin zitten, ziet het er toch heel kerstig uit allemaal. Nu die dagen zelf nog doorkomen.

Op eerste kerstdag mag ik Lars ophalen en meenemen naar het kerstdiner bij mijn zus. Er staat een helemaal in het wit getooide kerstboom. Eronder liggen cadeau’s. Oma is er ook. Lars en Bente zitten naast elkaar op de bank en pakken om beurten een cadeau voor iemand. Lars is naar de kapper geweest, zijn haar is gemillimeterd. Dat lijkt mij niet handig in de winter, bovendien ziet hij eruit als een crimineel. Gelukkig heeft hij een nette trui aan, wat het effect iets neutraliseert. Wat ik van zijn nieuwe coupe vind, deert Lars totaal niet; ‘hou je mond ma, jouw mening boeit me vrij weinig.’ De kinderen gedragen zich verder voorbeeldig, het eten smaakt lekker en het is zowaar gezellig. Maar ik weet dat het van korte duur is. De tijdbom tikt.

Doei ma

Lars mocht mee op voorwaarde dat ik hem na afloop van het diner weer terug zou brengen. Zodra we echter in de auto zitten en ik koers zet richting instelling, ontsteekt hij in woede. ‘Nee, ik wil niet terug, ik wil met jou mee, naar huis. Er is verder niemand daar met kerst, alle jongens zijn thuis’. Hij schreeuwt. Zijn ogen staan donker. Ik zie angst en woede. Oppassen nu.

Ik wist dat dit zou gebeuren. En ook dat ik hem in mijn eentje nu niet krijg teruggebracht. “Vooruit, als je maar voor oud en nieuw teruggaat.” Dat belooft Lars. Helemaal vertrouw ik het niet, maar ik ben blij dat hij niet alleen hoeft te zitten in een bijna verlaten instelling. We koersen naar huis en Lars verdwijnt direct de stad in. Waar hij op Eerste Kerstdag nu zo nodig naar toe moet en terecht kan, is me volstrekt onduidelijk.

Hoe ik het voor elkaar krijg, weet ik achteraf niet meer, maar het lukt me om Lars op 28 december in de auto te laten stappen. Hij weet dat als hij niet meewerkt, de rechter in januari opnieuw een machtiging voor de gesloten afdeling zal afgeven. En dan is hij nog verder van huis, letterlijk. Ik rijd hem terug naar de verborgen wereld in de eeuwig zingende bossen. ‘Doei ma,’ zegt hij als hij uitstapt en geeft me een korte hug. Ik kijk hem na, zijn tas met schone was over zijn schouder.

Volgende keer: Van de rechter mag Lars het proberen op een open groep

Dit is de vijftiende aflevering van een serie columns over Lars (17), een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

Lees meer

Art Rooijakkers: “Ik was totaal niet op het vaderschap voorbereid”

Art Rooijakkers Libelle

Presentator Art Rooijakkers (44) heeft niet stilgezeten tijdens de lockdown: hij schreef De eeuw van mijn dochters. In dit boek beschrijft hij hoe de wereld eruit zal zien als zijn nu driejarige dochters Puk en Keesje volwassen zijn.

Als Art Rooijakkers om 9.00 uur ’s ochtends arriveert, heeft hij al een uur getraind in de sportschool. Dat doet hij een paar keer per week. De presentator wil fit blijven, niet in de laatste plaats

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien