Tas Shabbies Amsterdam: nu met 50% korting!

Zoek binnen:

Zorgenzoon - deel 2: “Het is jouw schuld dat ik hier zit”, zegt Lars bozig

Wegens ernstige gedragsproblemen is Lars onlangs op de gesloten afdeling van een instelling geplaatst. Zijn moeder gaat voor het eerst bij hem op bezoek.

Lees hier deel 1.

Advertentie

Na ruim een uur op de A1 te hebben gereden, wordt op rechts afslag 19 aangekondigd. Die moet het zijn. Een mooie binnenweg dwars over de Veluwe. De bomen aan weerszijden raken elkaar bovenin, waardoor er een groene erehaag ontstaat. Zonlicht schijnt erdoorheen. Plots houden de bomen op en begint er een glooiend heidelandschap. Beeldschoon is het hier, dat zie ik nog wel, ondanks mijn lichte gespannenheid. Verderop houdt de heide op en beginnen er weer bossen met wandelpaden, aangelegd door het Gelders Landschap. De wereld lijkt hier onbewoond. Af en toe passeer ik een fanatieke racefietser. Ik minder vaart voor een wildrooster. Een bord waarschuwt voor overstekende herten. Er komen uitgestrekte weides, met roodbonte dikbil koeien die vredig liggen te malen. Het uitzicht glooit een beetje. Dan sta ik voor een slagboom. ‘Streng verboden toegang voor onbevoegden’ staat erbij. Ernaast staat een bord met de naam van de instelling. Ik laat het raampje naar beneden glijden en druk op de bel onder de intercom. Mijn naam wordt gecheckt. De slagboom gaat omhoog en ik vervolg de asfaltweg. Overal hangen camera’s. Verderop doemen aan weerskanten van de weg lage, langgerekte bakstenen gebouwen op. Ze lijken een kruising tussen kazernegebouwen en mini-boerderijtjes. Frisgroene grasvelden liggen rondom, loofbomen vormen een natuurlijke afscheiding. De ‘kazernes’ zijn fris wit geschilderd en dragen nummers. Ogenschijnlijk doet het geheel denken aan een vakanti- enclave. Maar voor veel ramen zijn grijze luiken neergelaten waardoor er toch iets droefgeestigs van uit gaat.

Huisregels

Als ik bij gebouw nummer 8 kom, staat Lars al buiten. Een gebeeldhouwde jongeman met blonde kuif staat achter hem in de deuropening. Bruno stelt zich voor als een van de begeleiders van Lars. Ik krijg een kopje thee en we gaan zitten in de gemeenschappelijke ruimte. Er staan banken, een salontafel, er is een ruime keuken en een door glas afgescheiden kantoorruimte. Het geheel oogt fris. “Wat doe je hier allemaal?” vraag ik hem. “Oh, van alles. Er mag hier veel.” “Nou, dat valt wel mee”, valt Bruno hem in de rede. “Als je het maar vraagt.” Lars kijkt in de tas die ik voor hem heb meegebracht. “Nou, die hoef ik niet, en die niet en die ook niet.” Geïrriteerd gooit hij een stuk of 4 broeken uit de tas. “Nou, nou, niet zo denigrerend naar je moeder”, wijst Bruno hem terecht. Het gesprek gaat moeizaam verder. “Het is jouw schuld dat ik hier zit”, zegt Lars bozig. Hij ligt languit onderuit op de bank. “Ga eens rechtop zitten”, maant Bruno hem. Verongelijkt hijst hij zich omhoog. “Ze moeten hier alles vragen”, legt Bruno uit. “Of ze naar het toilet mogen, of ze naar hun kamer mogen en ja, ook of ze op de bank mogen liggen. En koken moeten ze ook, om beurten in ploegen.” Tjonge. Dat zal wennen worden voor deze überrecalcitrante jongen die gewend is om te zeggen wat hij wil, te gaan en staan waar hij wil, mensen uit te schelden, te beledigen, te duwen of te schoppen. Goed voor hem. Maar stiekem vind ik het ook zielig. Deze wildeman is gekooid en moet nu getemd worden. Geen reddende moeder meer, geen zusje dat hij kan manipuleren. Orde en regelmaat. Strenge regels. Terug naar ouderwetse rust, reinheid en regelmaat.

Gedragsverandering

De volgende dag krijg ik een mail van Bruno. Dat hij Lars nog even heeft aangesproken op zijn toon. Dat kan echt niet. Ik vrees dat hij het nog heel vaak zal moeten herhalen. Weken, maanden wellicht. Ik las ergens dat een gedragsverandering voor gewone mensen 6 weken in beslag neemt, voor een ADHD’er ligt dat vast op een halfjaar. Of misschien komt het wel nooit. “Maar verder doet hij alles wat we van hem verwachten”, sluit hij het gesprek af.

Stil in huis

‘s Nachts in bed kijk ik naar de zacht bewegende gordijnen. De wind waait ze heen en weer. Ik denk aan Lars in zijn eenpersoonsbed. 15 jaar en opgeborgen. Omdat het beter is voor hem en zijn omgeving. Zou hij kunnen slapen? Zou hij denken aan Amsterdam? Het is raar stil in huis. Ik sta op en ga even in zijn kamer kijken. Nee, hij is er echt niet. En hij komt ook niet. Voorlopig niet meer. Het bed ziet er keurig uit. Zijn jongensboeken staan netjes in de kast. Er ligt een pennenetui op zijn bureau. Er zitten geen pennen in, maar vloeitjes, halve sigaretten, lege zakjes wiet.

Volgende keer: de rechtszaak. Want alleen de kinderrechter beslist of een kind daadwerkelijk uit huis geplaatst dient te worden.

Dit is de tweede aflevering van een serie columns over Lars, een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen en zorgt ervoor dat hij naast de maatschappij komt te staan. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist.

Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

Lees meer

Libelle Legt Uit: zijn superfoods écht gezond?

Ze zijn goed voor je hart, je krijgt er meer energie van of je valt ervan af: superfoods beloven wonderen voor onze gezondheid. Maar maken ze die ook waar? En hoe zit het met de duurzaamheid?

Mogen we even voorstellen: de gojibes, afkomstig uit Azië en in Tibet ‘geluksbes’ genoemd. Ziet eruit als een rood-roze rozijn en schijnt een geneeskrachtige werking te hebben. En ken je maca al, een Peruaans knolgewas vol vitaminen en mineralen waarvan de tot poeder gemal

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien