Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Zorgenzoon - deel 32: de Raad heeft gesproken, nu moet de zaak naar de rechtbank

Wegens ernstige gedragsproblemen wordt Lars op zijn vijftiende uit huis geplaatst en belandt in een instelling. Na anderhalf jaar is hij terug in zijn geboortestad Amsterdam en woont bij een begeleid wonen groep. Hij staat nog vaak bij zijn moeder voor de deur. De Raad van Kinderbescherming heeft een onderzoek ingesteld.  

Sinds een paar weken is de wereld aan het begin van 2020 in de ban van een nieuwe mysterieuze ziekte uit China: corona geheten. Het begint met griepachtige verschijnselen; een snotneus, hoofd- en spierpijn. Als je pech hebt, krijg je ademhalingsmoeilijkheden en kun je in het ziekenhuis belanden. En zelfs overlijden. Heel Nederland is in rep en roer. Het aantal besmettingen neemt in rap tempo toe. Wintersporters en carnavalsvierders zijn het eerste aan de beurt, want feestende mensen, dicht op elkaar gepakt, zorgen voor razendsnelle verspreiding van de Covid19 bacterie. Ook dat nog. Een pandemie. Er zijn ook kritische geluiden: is het echt zo ernstig als er beweerd wordt? Of is het een verzinsel?  

Advertentie

Frustratie 

Griezelig, zo’n onbekende ziekte die rap om zich heen grijpt en slachtoffers maakt. Of we al niet genoeg aan ons hoofd hebben. Zoals het adviesgesprek bij de Raad van Kinderbescherming bijvoorbeeld. Daar zitten we weer, op een donkere maandag in maart, in een ongezellige kamer rondom een grote ellipsvormige vergadertafel. De onderzoeksvrouw kijkt dreigend vanachter haar bril de kamer rond. En steekt van wal. Ze schetst een korte inventarisatie van de situatie en maakt zich klaar om hun voorlopige conclusie wereldkundig te maken.  

Maar voordat ze iets kan zeggen, spreekt Harm. En vraagt of er nog iets gedaan is met zijn suggestie om de andere door hem aangedragen betrokkenen te spreken, zoals de de zorgcoördinator van de school van Bente en de mentor van Lars uit de instelling. Dat blijkt niet het geval.  

Ik zie aan Harm dat hij boos wordt. Zijn toegeknepen ogen, zijn strakke mond. Hij herhaalt wederom dat hij ernstig teleurgesteld is in de gang van zaken. Jeugdzorg schiet tekort, er is onvoldoende geluisterd naar de systeemtherapeut die ons gezin toch al twee jaar begeleidt. Ik snap zijn frustratie; om tot een deskundig oordeel te komen, hadden al deze mensen ook geconsulteerd moeten worden. Maar blijkbaar hebben zij niet tijdig gereageerd op de oproep van de Raad of hun mail te laat gelezen. De Raad heeft verder niet veel moeite gedaan om deze bronnen te achterhalen dus nu ligt er een advies gebaseerd op de mening van een handjevol mensen. Grondig en diepgaand kunnen we dit onderzoek in ieder geval niet noemen. Maar er is haast, want er wachten nog vele andere verscheurde probleemgezinnen. En omdat er geen sprake is van een levensbedreigende situatie, wordt vooral geluisterd naar de belangrijkste spelers op het toneel, namelijk de ouders en de kinderen zelf.  

Ondertoezichtstelling 

‘De Raad heeft zorgen over het veilig opgroeien van Lars en Bente,” zo luidt de conclusie. Ze leest voor uit het dikke papieren rapport dat ze in haar hand heeft. “Bente gaat onvoldoende naar school, laat zich slecht aansturen, de relatie met vader is verstoord, ze weigert hulpverlening en had lange tijd een minder goed zelfbeeld. Over Lars zijn de zorgen nog ernstiger; hij kampt met een normoverschrijdende gedragsstoonis, verzuimt van school, hij glijdt af in middelengebruik, blijft nachten weg en vertoont crimineel gedrag. Daarnaast staan de ouders niet op een lijn betreffende opvoeding, vindt moeder het lastig grenzen te stellen en laat vader weinig betrokkenheid zien. Waardoor de opvoedsituatie onvoldoende aansluit bij wat Bente en Lars nodig hebben’. En zo gaat het nog even door. Ergens aan het einde komt er toch nog iets positiefs, namelijk dat beide ouders inzet tonen en meewerken aan de hulpverlening en samen naar de gesprekken komen. Om over te gaan op het vernietigende eindoordeel: ‘Gezien de zeer ernstige ontwikkelingsbedreiging die ligt in de kindfactoren van Bente en Lars, de afglijdende ontwikkeling maar ook in de gezinsfactoren en zorgen over de opvoedomgeving en het feit dat de zorgen al lange tijd bestaan, vindt de Raad het van groot belang dat er een gedwongen kader komt.’  

Bèng. Daar is-ie: de Ondertoezichtstelling. Voor Bente wordt deze voor een duur van een jaar verzocht, ‘omdat deze termijn noodzakelijk wordt geacht om aan de gestelde doelen te werken en hulpverlening in te zetten en te continueren’. Lars krijgt ‘m tot zijn verjaardag in augustus, als hij achttien wordt en dus meerderjarig is. Voor Lars wordt ook een uithuisplaatsing geadviseerd, Bente mag thuis blijven wonen.  

De Raad heeft gesproken. Wat niet betekent dat we er al zijn, want nu moet de hele zaak nog naar de rechtbank. De kinderrechter oordeelt wat er wel en niet nodig is. Het dikke rapport krijgen we thuisgestuurd met het verzoek er binnen een week op te reageren. 

Ik geef mijn leven 

Tjongejongejonge. Hebben mijn kinderen daar zomaar een OTS te pakken. De officiële gezwollen nare woorden laat ik zo goed en zo kwaad als het lukt, langs me heen glijden. Ik ben hun moeder, ik weet zelf wel hoe de zaak werkelijk zit. Het gaat niet slecht met Bente, ze doet super goed haar best en maakt grote sprongen voorwaarts. En Lars schiet weliswaar alle kanten op, maar dat is niet zo gek als je ziet wat hij heeft moeten doorstaan. Een nare scheiding met een vader die van de ene op de andere dag uit huis verdween en nooit meer terugkwam, een moeder in de kreukels en vervolgens werd hij zelf verbannen naar een instelling. Omringd door vele hulptroepen waarvan er niemand ooit iets zinnigs heeft voorgesteld of bereikt heeft. Ik weet een ding zeker: dat ik volhoud, de kinderen komen weer op de rit, het gaat goed komen. Het moèt goed komen. Al moet ik mijn leven ervoor geven. Dat soort zinnen lees je wel eens of hoor je mensen zeggen. Maar hoe het écht voelt als je het meent, weet ik nu.  

Lockdown 

Het coronavirus heeft intussen ontzagwekkend om zich heen gegrepen. Ziekenhuizen liggen overvol, mensen worden in ademnood opgenomen, zorgverleners maken overuren. Premier Rutte probeert de moed erin te houden en spreekt ons regelmatig toe. We mogen niet meer handen schudden, knuffelen, moeten anderhalve meter afstand houden. Toch blijven de besmettingen hard stijgen. Er helpt geen moedertjelief aan, er komt een lockdown. Thuisblijven is het devies. En moet je toch op bezoek, dan mag het maar in groepjes van twee. 

Ballonnen 

Het wordt doodstil op straat. Niemand meer die het durft om niet te luisteren. We willen niet ziek worden, we willen niet dood. Ik ook niet. Ik wil wel mijn leven geven voor mijn kinderen, maar niet sterven aan zo’n rotvirus

De dag van mijn verjaardag breekt aan. De allereerste lentedag. Sta ik andere jaren met champagne in de tuin of vorig jaar nog op kantoor, dit jaar is het op de plaats rust. Bente vertrekt al vroeg van huis, ze gaat met haar oom naar zijn boerderij. Lars is er met zijn hoofd niet bij, bij de feestdag van zijn moeder. Hij moet naar buiten. Gaan. Dingen doen. Gelukkig staan er op deze overigens zonnige zaterdag in maart drie vriendinnen op de stoep. Ze zwaaien met ballonnen en zingen. Ik serveer koffie en taart op de stoep. De buurman kijkt argwanend uit het raam. Ik zie hem denken: ‘Die opstandige buurvrouw weer, met die lastige en luidruchtige kinderen. Die vrouw houdt zich ook nergens aan.’ Aan het einde van de middag komt mijn oudste studievriendin langs. Met bloemen. We trekken een flesje wijn los. En klinken op betere tijden.  

Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

'Jojanneke uit de prostitutie' maakt de tongen los: "Brutaal en ongepast"

Presentatrice Jojanneke van den Berge (40) volgt in Jojanneke uit de prostitutie verschillende mensen die uit de wereld van sekswerk willen komen. Maar de manier waarop de voormalig PowNed-verslaggeefster met de mensen in haar programma omgaat, valt bij veel kijkers verkeerd.

In 2015 maakte Jojanneke al vier afleveringen van het programma Jojanneke in de prostitutie, waar ze mensen in het vak volgde. Inmiddels focust ze zich met haar nieuwe programma juist op mensen die uít die veelbesproken branche willen komen. Maar dat is geen makkelijke stap, zo blijkt.

Advertentie

Jojanneke uit de prostitutie

In haar programma volgt Jojanneke verschillende mensen die hiermee bezig zijn. Zo wil Mia (21) dat de pornofilms waar zij in heeft gespeeld van internet verdwijnen. Ook bezoekt Jojanneke Oulaya (20) die op haar 13e al werd geronseld voor sekswerk, iets wat geen uitzondering blijkt. Ook zien we Jos (44) die na zo’n driehonderd prostituee-bezoeken probeert te stoppen met betaalde seks. De drie stuiten op veel problemen bij het achter zich laten van de wereld van de betaalde seks.

Niet respectvol

De meningen van de kijkers over dit tweede seizoen zijn verdeeld. Enerzijds vinden sommigen het goed dat deze onderwerpen aan de kaak worden gesteld. Anderzijds vallen veel kijkers over de manier waarop Jojanneke met de mensen in haar programma omgaat. Zo vraagt Jojanneke aan ex-pornoactrice Mia of ze samen kunnen kijken naar de beelden van haar pornofilms, maar Mia wil dat niet. Tóch zet Jojanneke vervolgens zelf een video aan, waar Mia naast zit. Die actie vinden de kijkers weinig respectvol.

Effectbejag

Ook wordt er een afspraak gemaakt met een jonge sekswerker in het bos. Zij denkt dat haar klant op zal komen dagen, maar in plaats daarvan wordt zij geconfronteerd door Jojanneke en een hulpverlener. Het meisje schiet daardoor in de stress. De kijkers vinden ook deze actie ongepast. Door sommigen wordt er dan ook wel gezegd dat in deze docu-serie effectbejag belangrijker lijkt dan integriteit.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Twitter. Beeld: EO.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Dagboek van Willeke: "Wat ze over mijn moeder zeggen, breekt mijn hart"

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt Willeke een dagboek bij voor Libelle.

Advertentie

Woensdag 24 februari

Ik sta wat onwennig op het schoolplein. Ik ben hier nog wel geweest, af en toe, maar een echte schooldag heb ik in tijden niet gehad. Het is het einde van de middag en er hangt een giechelige, uitgelaten sfeer. Het doet iedereen goed om weer terug te zijn. De angst die ik koesterde, dat het gepest ook in het echt verder zou gaan, blijkt voorlopig ongegrond. Iedereen was ook te druk met de feestelijkheid van weer les in het echt hebben. De examenklas kreeg zelfs les in de bioscoop en het buurthuis, met hun schriften op schoot. Ik merk dat ik de hele dag mijn adem heb ingehouden, wachtend op een sneer van de meisjes in mijn jaarlaag. Ik weet maar één iemand bij wie ik mijn hart kan luchten.

Als ik bij oma thuis van de fiets stap, staat ze breed glimlachend naar me te zwaaien. De lach valt van haar gezicht zodra ze me goed bekijkt. Is het zo duidelijk te zien dat dit me opvreet? Ik loop met een wijde boog om haar heen, de keuken in. Even besteden we aandacht aan beleefdheden – wil je een koekje erbij, hoe is het met je moeder, ja de baby komt gauw, leuke jas is dat – en dan barst ik in een luid, snotterig snikken uit. Ik adem zo hoog in mijn borstkas dat ik nauwelijks uit mijn woorden kom. “Ze moeten me niet, oma. Ze vinden me vreselijk. Ik schaam me zo.”

Het verbod op omhelzen doet oma onhandig draaien met een theedoek in haar handen. “Rustig aan Wil, wie moeten je niet? Het valt vast mee, wat heb jij nou om je voor te schamen?”

Ik vertel haar alles dat me al weken dwars zit. De steeds naardere en persoonlijke roddels die over me verspreid worden, dat ze mijn broer erbij betrekken. Het feit dat hij homo is, houdt mensen blijkbaar toch bezig, terwijl ik dacht dat we daar al lang aan voorbij waren. De pesterijen om mezelf en mijn vrienden kan ik aan – we worden een circusbende genoemd, een groep zweverige gekkies. Ferdy en Lotte krijgen ook de wind van voren. Wat mijn hart breekt is wat ze over mijn moeder zeggen. Dat ze te oud is om een kind te krijgen. Dat Boy te jong voor haar is. Dat ze mij en Rob verwaarloosd heeft om een wild seksleven te kunnen hebben met allerlei mannen. Dat haar baby er zwart uit gaat komen, daar lachen ze nog het hardst om. Alsof daar iets mis mee is.

Ik ratel dit allemaal eruit tegen oma, die het zwijgend aanhoort met een groeiende donderwolk voor haar gezicht. “En het ergste, het allerergste, is dat ik het zelf ook heb gedacht. Ik heb die dingen gedacht over mama.” Ik leg mijn hoofd op tafel en voel de koekkruimels in mijn voorhoofd prikken. “Het spijt me.”

Dan komt oma in actie. “Het spíjt je? Dit heb jij toch helemaal niet gedaan? Iedereen heeft wel eens nare gedachten en angsten. Die meiden op school hebben daardoor niet ineens gelijk. Wil, je bent te slim om niet te weten hoe het werkt. Ze zoeken iemand om de pik op te hebben. Ze hebben jou gekozen. Zomaar, niet omdat er iets mis is met jou of je familie.”

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Tekst: Charlotte Remarque.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

De mooiste brief: "En daar was ze opeens weer: broodmager en pootjes en neusje kapot"

Elke week de mooiste brieven, verhalen, tweets en posts in ‘In gesprek met Libelle’. Deze week het verhaal over een lieve poes die drie weken kwijt was.

Toen mijn man bijna anderhalf jaar geleden stierf, besloot ik weer een poes te nemen. Vanuit het dierenasiel kwam Roekie bij mij. Ik was zo blij met haar! Ze mocht ook naar buiten, al vond ik dat best griezelig. Zou ze niet verdwalen? Toen ze op een dag niet terugkwam, was ik ten einde raad. Ik zocht, maakte flyers en deed briefjes bij mensen in de bus. Niets…

Advertentie

Na drie weken begon ik voorzichtig na te denken over een andere poes, want ik was zo verdrietig dat Roekie verdwenen was. Ik vroeg mijn zus of ze mee wilde naar het asiel om naar een andere poes te kijken. Er waren lieve poezen genoeg, maar er was er niet een bij die me direct aansprak, dus we besloten we weer naar huis te gaan.

We waren een halfuurtje thuis toen er werd aangebeld. Een mevrouw zei dat ze op Facebook had gelezen dat iemand Roekie had gezien voor mijn deur, luid miauwend. Ik liep naar het eind van de straat en daar was ze opeens: broodmager, ik kon haar ribben tellen. Pootjes kapot, neusje kapot. Huilend nam ik haar mee naar binnen en vroeg me verbijsterd af waar ze geweest kon zijn en hoe ze zich in leven had gehouden. Ik zal het nooit weten, maar wat ben ik gelukkig dat ze er weer is, ik vind het een groot wonder.

F.J.E. den Haan-Jansen

De schrijfster krijgt een mooie ketting met een vergulde Libelle-hanger, speciaal ontworpen voor de mooiste brief in Libelle. Ook een brief inzenden en kans maken op een vergulde gouden ketting en een hanger? Mail naar netwerk@libelle.nl.

Beeld: Getty Images.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kijkers vol lof over succesverhaal van de Boerkampies in ‘Ik vertrek’

Als we iets hebben geleerd van het tv-programma ‘Ik vertrek’, dan is het wel dat niet elke droom altijd uitvoerbaar is. Zéker als je de taal niet (goed) spreekt en te maken krijgt met allerlei tegenslagen. Het succesverhaal van de Boerkampies was daarom dinsdagavond extra leuk om naar te kijken.

Het vijfkoppige gezin deed voor de vierde keer mee aan het programma en wist net als vorige keren een prachtige accommodatie te realiseren. Dit ging niet allemaal zonder slag of stoot, maar de Boerkampies bewezen echte doorzetters te zijn.

Advertentie

Grote dromen

Bijna 15 jaar geleden vertrokken Alwin en Bionda Boerkamp uit Twello samen met hun drie toen nog piepjonge zoons naar Italië, waar ze achtereenvolgens twee kleinschalige Bed & Breakfast-projecten wisten op te zetten. Hoewel de projecten succesvol waren, besloten de Boerkampies te beginnen aan de grootste uitdaging van hun leven, namelijk het realiseren van 55 luxe safari-tenten voor vakantiegangers op een braakliggend terrein aan zee vlakbij een Italiaanse badplaats. Kosten: maar liefst 4 miljoen euro.

Tegenslag na tegenslag

Zoals we natuurlijk gewend zijn van het programma, ging niet alles over rozen. Wanneer het koppel begin 2020 begint met bouwen, gaat het al snel mis: corona verspreidt zich over de wereld en dat heeft de nodige gevolgen voor de verbouwing. Reizen is niet meer toegestaan en veel van de bouwmaterialen moeten uit andere landen komen, waardoor ze de nodige vertraging oplopen. Als de bank dan ook nog eens moeilijk doet over een lening en de spoorwegmaatschappij, die het spoor naast het terrein beheert, ook de hakken in het zand zet, lijkt het alsof de droom van de Boerkampies uit elkaar spat.

Longembolie

“Als ik hier soms ‘s ochtends sta, springen de tranen mij in de ogen,” zo vertelt Bionda, die vanwege een longembolie ook nog eens drie jaar heel ziek is geweest. “Van de spoorwegmaatschappij moesten wij alle bomen kappen. Zo’n grapje kost ons 80.000 euro extra. Soms zie je alles niet meer zitten.” De Boerkampies missen uiteindelijk door de vertraging het hoogseizoen, maar door hun doorzettingsvermogen lukt het ze wel om eind augustus alsnog voor een deel open te gaan. Op Twitter regent het complimenten voor het gezin:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Ik vertrek, De Stentor. Beeld: AVROTROS.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien