null Beeld

16x ik ga op reis en neem mee...

De een zweert bij haar eigen kussen, de ander gaat niet op pad zonder waterkoker. Zestien vakantiegangers over dat ene bijzondere en vooral onmisbare item in hun koffer.

“Inmiddels is hij al op vier continenten geweest”

Sylvie van der Zee (35) gaat niet op reis zonder haar sjaal.
“Toen ik in 2014 voor zes maanden naar Barcelona ging, had mijn vriend als valentijnscadeau een mooie sjaal van het Spaanse merk Desigual in mijn koffer gestopt, met een lief kaartje erbij. Ik vond het een prachtige sjaal, hij was helemaal mijn smaak. We zijn al lang niet meer samen, maar die sjaal gaat overal mee naartoe. Hij is lekker warm, wat fijn is voor busreizen als de airco te koud staat. Bovendien staat hij leuk: het is een felroze ding, dus hij kan bijna overal bij. En omdat hij ook nog eens heel groot is, gebruik ik hem ook als strandhanddoek of draag ik ’m om mijn schouders of knieën mee te bedekken in een kerk of tempel. Inmiddels is de sjaal al op vier continenten geweest. Ik zou verschrikkelijk balen als ik hem kwijtraak. Veel van mijn spullen zijn te vervangen, maar aan deze sjaal zitten inmiddels vele herinneringen. En elke keer als ik hem zie, denk ik vol genegenheid terug aan mijn ex en de mooie tijd die we samen hebben gehad.”

“Een grotere barbecue past niet in de auto”

Kim Pootjes (47) neemt altijd het gourmetstel mee.
“Ons gourmetstel gaat altijd mee op vakantie. Ja, ook midden in de zomer. Het idee is ontstaan na een in de soep gelopen barbecue, op zo’n wegwerpexemplaar. Daar kun je niks fatsoenlijks op maken. Een grotere barbecue past niet in de auto, dus bedachten we een paar jaar geleden dat we dan maar het gourmetstel meenamen. Met een verlengsnoer, zodat we ook buiten kunnen eten. Inmiddels zijn we er ook achter dat een gourmetstel op vakantie in Nederland superhandig is. Het weer zit natuurlijk niet altijd mee. In zo’n geval kunnen we binnen in ons vakantiehuisje de pannetjes lekker laten pruttelen.”

“Al die flesjes moesten open, zodat ze eraan konden ruiken”

Berthe Volbeda (52) laat de douanebeambten raar opkijken als er olieflesjes uit haar tas komen.
“Ik werk als aromatherapeut, en dus gaat er altijd etherische olie mee op reis. Al tijdens de reis gebruik ik lavendel om rustig te blijven in het vliegtuig, en soms eucalyptus of pepermunt ter verfrissing. Ook heb ik een mengsel gemaakt om mijn spieren te ontspannen. Op mijn bestemming gebruik ik de olie bij obstipatie, muggenbeten, zonnebrand, tegen misselijkheid of om beter te kunnen slapen. Soms gaan er wel twintig flesjes mee in mijn koffer. Je kunt je voorstellen dat ze bij de veiligheidsscan soms raar opkijken, en ik word ook weleens uit de rij gehaald om toelichting te geven. Zoals die ene keer toen we van Turkije naar Nederland vlogen. Ik moest de flesjes openmaken en er werd aan geroken. De douanebeambte werd er zo blij van, dat hij het ook aan zijn collega liet ruiken en aan nog een collega, en nog een… Hij wilde dat ik nog een flesje openmaakte, en ook dat werd door iedereen uitgebreid geroken. Het leek wel een spontane aromaworkshop! Ik had er plezier in, maar er werd ook wat gemopperd in de rij achter me, die steeds langer werd.”

“Mensen zijn nieuwsgierig en liggen al snel in mijn stoel”

Marlies Tjarks (49) neemt standaard haar massagestoel mee.
“Ik masseer met een massagestoel op festivals, maar neem hem al zeven jaar ook mee als ik op vakantie ga. Als-ie niet past omdat er iemand meerijdt, neem ik een soort hoofdsteun mee die je aan een tafel kunt bevestigen. Vorig jaar heb ik in mijn tent op de camping in één weekend zeventien mensen gemasseerd. Zodra ze de stoel zien staan, komen ze vragen of ze een massage mogen en wat het kost. ‘Het kost niks, alleen een kwartier van je tijd,’ zeg ik dan. Vaak komen ze me na afloop wat lekkers brengen, of ze vragen of ik koffie kom drinken of kom eten. En zo niet: even goede vrienden. Als ik niet ga kamperen maar in een huisje zit, masseer ik sowieso mijn reisgenoten. Als ik buiten sta te masseren, gebeurt er hetzelfde als op de camping. Mensen zijn nieuwsgierig en komen al snel in mijn stoel liggen.Masseren is niet alleen ontspannend voor degene die ik masseer, maar ook voor mij. Ik vind het heerlijk om te doen, muziekje erbij en kneden maar. En als ik mazzel heb, word ik zelf ook onder handen genomen.”

“Handig als er geen tweepersoonsbedden zijn”

Saskia Vink (40) stopt altijd tiewraps in haar koffer.
“Sinds ik mijn man ken, gaan er tiewraps mee op vakantie. Ze zijn heel handig voor verschillende doeleinden. We hebben er weleens slingers mee opgehangen, tafels aan elkaar vastgemaakt en een keer een tuinstoel mee gerepareerd. Maar het belangrijkste: we maken er bedden mee aan elkaar vast. Ideaal als er geen tweepersoonsbedden zijn en je wel gezellig dicht naast elkaar wilt slapen. Vrienden moeten er soms om lachen dat we al zestien jaar steevast tiewraps in de koffer stoppen, maar vinden het wel weer zo handig dat zij ze zelf inmiddels ook altijd meenemen!”

“Ook in een hotel of vakantiehuisje heb ik zo mijn spirituele plek”

Mirjam Hommel (53) noemt zichzelf een ‘groene heks’ en gaat niet op pad zonder haar altaar.
“Kruidengeneeskunde is mijn specialiteit; ik volg er op het moment een opleiding voor. Zoals iedere heks heb ik thuis een altaar, dat neem ik ook mee als ik op reis ga. Het is mijn plekje waarin alle elementen vertegenwoordigd worden: water, aarde, vuur, lucht en geest, die worden aangeduid door een pentagram. En dat is weer het teken dat staat voor ‘heks’. Ik neem mijn reisaltaar mee zodat ik ook in een hotel of vakantiehuisje mijn spirituele plek heb. Het zit in een klein doosje en ik kan het daarom gemakkelijk meenemen.”

“Mijn man en kinderen maken plek voor mijn schilderspullen”

Bij Nicolet Groen (48) gaat haar schilderkist altijd mee op reis.
“Een art journal en een schilderkist mogen niet aan mijn reisuitrusting ontbreken. Ook gaat mijn camera altijd mee, want ik ben professioneel interieurfotograaf. Elke vakantie stel ik een kist met verschillende materialen samen, want ik werk met gemengde technieken. Zo heb ik onlangs kunnen schilderen met uitzicht op de Italiaanse bergen. Als we niet met de auto gaan of als ik maar een paar dagen wegga, neem ik een groot etui mee met mijn penselen erin. Schilderen is mijn uitlaatklep. Mijn man en kinderen maken extra plek vrij, zodat mijn spullen in de auto passen.”

“Na dat verhaal besloot ik voortaan mijn eigen water te koken”

Hatice Bolek (52) neemt meerdere dingen standaard mee op reis.
“Ik nam altijd al bosvruchtenthee mee op reis, omdat die ervoor zorgt dat ik me thuis voel in het buitenland – samen met drop en hagelslag. Mijn waterkoker of dompelaar sleep ik ook altijd mee, omdat ik in een blad een horrorverhaal las over mensen die in een hotel hun sokken in de waterkoker wasten. Vanaf dat moment heb ik ervoor gezorgd dat ik zelf mijn theewater kan koken. Zelfs toen ik als vrijwilliger deelnam aan een rally en wist dat ik voornamelijk in de bergen zou zijn, ging het ding met me mee. Ik heb lang gezocht naar een klein formaat, en dat gevonden! Toen ik met een vriendin in India was en zij zag wat ik bij me had, moest ze erg lachen. Maar toen ik haar het verhaal van de vuile sokken vertelde, snapte ze het wel.”

“Ik heb weleens bij wildvreemden aangebeld om mijn zak te vullen”

Martine Groenewegen (56) gaat op reis met haar waterzak.
“Ik neem altijd een waterzak van tien liter mee. Dat is een klein pakje met weinig gewicht, maar erg handig. Er past genoeg water in om met z’n tweeën een nacht in het bos te overleven. Inclusief frisse tanden en wat water om te poedelen. Op een camping scheelt het heel wat wandelingetjes naar de kraan, die soms best ver weg is. Ook zijn er heel wat gebieden waar geen drinkwater uit de kraan komt. Een wat grotere voorraad water meenemen is dan noodzakelijk. Ik probeer de zak meestal te vullen bij een tankstation of in een toiletruimte. Ik heb ook weleens bij wildvreemden aangebeld. Of ik vroeg mensen die in de tuin aan het werk waren of ik de zak mocht vullen. De meesten waren verbaasd dat we zo veel water nodig hadden, maar vonden ons reisverhaal wel interessant. Geregeld kregen we dan ook wat fruit of iets lekkers aangeboden, en één keer zelfs een slaapplek. Water verbindt kennelijk.”

“Van een vreemd kussen krijg ik altijd last van mijn nek”

Clara Overes (65) neemt altijd haar eigen kussen mee, zodat ze geen last krijgt van haar nek.
“Ik heb artrose in mijn nek, en daar krijg ik na een of twee nachten op een ‘vreemd’ kussen steevast last van. Daarom neem ik altijd mijn eigen kussen mee, weliswaar een klein exemplaar. Ik moet hem dan natuurlijk niet vergeten weer mee terug te nemen. Hij is al een keer een jaar bij een hotel in Californië blijven liggen.”

“Ik word niet misselijk of duizelig meer”

Nazrien Ozir (46) heeft altijd een polsbandje in haar handtas.
“Ik heb een acupressuur-polsbandje, dat op bepaalde punten van mijn polsen drukt. Zonder dat bandje ga ik nooit op vakantie. Het helpt tegen zee-, wagen- en luchtziekte. Ik word niet misselijk of duizelig meer. Ik vind dat veel fijner dan allerlei medicijnen tegen reisziekte innemen.”

“Ik vind het fijn om haar nog een beetje bij me te hebben”

Ruud Vorstermans (68) neemt altijd een foto van zijn overleden vrouw mee als hij op vakantie gaat.
“Marijke en ik waren ruim tweeënveertig jaar getrouwd toen ze in 2018 aan borstkanker overleed. Vier weken na de crematie ben ik met onze caravan naar ons favoriete vakantieland Italië afgereisd, zoals Marijke dat wilde. Op die vakantie nam ik voor het eerst een foto van Marijke mee. Drie jaar lang nam ik de foto ook mee naar een terras of restaurant, maar dat is nu minder nodig. Thuis of in onze caravan vind ik het nog wel heel fijn om haar op die manier een beetje bij me te hebben. De foto is gemaakt in 2016 in Frankrijk; Marijke staat in haar eentje op een terras. Ze had toen net te horen gekregen dat ze uitbehandeld was. Toch hebben we nog twee jaar samen van mooie vakanties kunnen genieten. Marijke zei: ‘Als ik er niet meer ben, blijft alles hetzelfde, maar dan anders.’ Die uitspraak, en tientallen foto’s en herinneringen, helpen me nog dagelijks om de balans te houden tussen rouwen en (over)leven.”

“De taxibus vanaf het vliegveld zit helemaal volgebouwd”

Jennifer Schwarze (34) neemt veel spullen mee voor haar dochter, als ze op reis gaat.
“Onze dochter Jayla is ernstig meervoudig gehandicapt. We nemen daarom enorm veel mee op reis. In de winter verblijven we vaak op Curaçao, omdat het warme klimaat beter is voor haar gezondheid. Dan gaan er negen grote koffers, een rolstoel, een buggy, een looptrainer, vier trolleys handbagage, een verschoningsrugzak, een medicijnenrugzak, een voedingspomp, rolstoelkussens en een harnas voor op de vliegtuigstoel mee. De taxibus vanaf het vliegveld zit dan helemaal volgebouwd. Maar als ik Jayla op het eiland zie zwemmen en achter haar looptrainer zie lopen, merk ik dat ze stapjes vooruit maakt in haar ontwikkeling.”

“Zo heb ik mijn dochter altijd bij me”

Sharon Lenting (40) neemt de as van haar overleden dochter mee als ze weggaat.
“De twee knuffels van onze dochter Judith waren haar steun en toeverlaat. Ze had ze altijd bij zich, ook tijdens haar ziekte – ze had neuroblastoom, een vorm van kinderkanker. Toen ze in 2018 overleed was het de vraag of de knuffels mee de kist in zouden gaan, of dat we ze zouden houden als aandenken. We hebben gekozen voor dat laatste. De uitvaartverzorgster kwam met het idee om in beide knuffels een zakje as te doen. Zo is Judith altijd, samen met haar knuffels,bij me en kan ik haar ook knuffelen. Het geeft me een veilig en prettig gevoel. En ja, ik slaap dus met knuffels – óók als ik niet thuis slaap. De knuffels zijn nog niet zo ver geweest, want het is niet toegestaan om as mee te nemen. Maar al wel overal in Nederland en in België.”

“Hij zei dat die sokken gewoon superlekker liepen”

De man van Marleen (53) gaat niet op reis zonder tig paar hockeysokken.
“Tijdens onze eerste vakantie samen – we gingen naar Israël – pakte mijn man zijn tas uit en bleek hij vijf of zes paar hockeysokken mee te hebben. Van die lange, in alle kleuren van de regenboog, van verschillende clubs waar hij had gespeeld. Sommige waren al meer dan twintig jaar oud. Ik was stomverbaasd: hoezo die sokken? Maar hij zei dat ze superlekker liepen en dat hij zo geen blaren zou krijgen. We zouden veel gaan lopen tijdens de trip. Ik vond het eigenlijk wel aandoenlijk. Niet alleen die vakantie werd een succes, we zijn ook nog altijd samen. Inclusief een stapel hockeysokken!”

“Katholieke rituelen fascineren me nog altijd mateloos”

Mariëtte van Beek (59) heeft de rozenkrans van haar overleden vader altijd bij zich.
“Mijn vader is in 2015 overleden. Zijn rozenkrans is mijn trouwe reismaatje. Opgeborgen in een katoenen zakje zit hij altijd in mijn tas, waar ik ook heen ga. Mijn vader is altijd kritisch geweest op de katholieke kerk, maar toch was hij diepgelovig en gaf het geloof hem steun in moeilijke tijden. Het bidden met zijn rozenkrans hoorde daarbij. De krans met de plastic aquakleurige kraaltjes die ik van hem overnam, herinner ik me van zijn ziekbed. Hij had hem om zijn nek of lag er per ongeluk bovenop. Zelf ben ik nauwelijks gelovig, laat staan praktiserend, maar de katholieke rituelen fascineren me nog altijd mateloos. Ik ga dan ook regelmatig kerken binnen, in binnen- en buitenland. Ik haal de rozenkrans tevoorschijn en brand een kaarsje voor pa. Iemand vroeg me pas nog of ik de rozenkrans van mijn vader nog altijd meesjouw. Jazeker! Paps laat ik niet alleen thuis. Hij is zo altijd bij me.”

Fotografie: Dafne Ederveen, Joost Govers, Getty Images. Styling: Renee Bijlsma

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden