PREMIUMEn ook nog

50x een nieuwe start - “Ik zei nog zo: nóóit meer een man...”

Een andere baan, tóch een hond, verhuizen, de schaar in je haar, uit een relatie stappen: verandering kan het leven een (soms onverwacht) positieve draai geven.

Ella Vermeulen

Vrijheid = geluk

Anita (46): “Door mijn scheiding raakte ik mijn huis en tuin kwijt. En ook vrienden die dus geen echte vrienden waren. Ik woon nu in een flat die hetzelfde oppervlak heeft als mijn oude slaapkamer en ben gelukkiger dan ooit. Vrijheid is álles.”

Maartje (45): “Na tweeëntwintig jaar op kantoor heb ik me vorig jaar laten omscholen naar de zorg. Leerzaam, dankbaar werk. Ik ben veel zinvoller bezig dan toen ik nog in videovergaderingen zat.”

Pianoplezier

Diana (64): “Als dwarse puber op mijn dertiende gestopt met pianoles. Op mijn drieënzestigste de draad weer opgepakt. Genieten!”

Even knetteren

Jeannine (45): “Mijn vriend en ik kunnen knetterende ruzies hebben. Soms moet het er even uit. Daarna koelen we af, zeggen we sorry en kunnen we er weer tegen.”

Hondenweer

Saartje (47): “Alles wat ons van een hond weerhield, bleek waar toen we toch voor de bijl gingen. Zand in huis, regen bij het uitlaten, afspraken die moesten worden aangepast. Leukste, liefste, vrolijkste verandering in ons leven ooit.”

Jojanneke (48): “Ik had er slapeloze nachten van toen ons huis in Rotterdam binnen een week verkocht was. Deden we er goed aan na tweeëntwintig jaar als stadsmensen naar de Achterhoek te verhuizen? Ja, dus. De ruimte, die natuur, het kalmere tempo, ik ben een ander mens.”

Een nieuwe start: de herkansing

Kim (51): “Jan en ik gingen als twintigers uit elkaar. Met anderen getrouwd, kinderen gekregen, gescheiden, elkaar opnieuw tegengekomen. Wijzer, grijzer. Weer die vonk. We hebben een mooie doorstart gemaakt.”

Tien keer opnieuw

Daphne (36): “Twee maanden voor de eerste lockdown openden mijn man en ik een restaurant. Voor een steunpakket kwamen we niet in aanmerking, dus hebben we met bloedend hart ons verlies genomen en zijn verdergegaan met een foodtruck. Ook zijn we vanuit onze eigen keuken gezonde, verse maaltijden gaan bezorgen. Daar is patisserie bijgekomen. Ik heb het gevoel dat we de afgelopen twee jaar wel tien keer opnieuw begonnen zijn. Het is sappelen, maar we zijn er nog én we doen wat we leuk vinden.”

In het diepe

Nicolette (53): “Ik was een bankbintje, maar wilde tijdens de eerste lockdown iets aan mijn conditie doen. Daarom ben ik elke ochtend gaan zwemmen in de recreatieplas in de buurt. En ik ben er nooit meer mee opgehouden. Het is heerlijk.”

Maaike (52): “Na jaren voor mijn gezin te hebben gezorgd, heb ik sinds kort weer een betaalde baan. Ik vind het zó leuk om collega’s en een eigen inkomen te hebben.”

Bouwkeet

Anouk (43): “De plek was geweldig, het huis was het net niet. Verbouwen dan maar? Uiteindelijk hebben we het tegen de vlakte laten gooien en zijn we opnieuw begonnen. Een jaar in een caravan in de tuin gewoond. Het was het waard.”

En doorrr!

Jazmin (42): “Ontslag nemen was het engste wat ik ooit heb gedaan, maar het leven is te kort om je hoofd te laten hangen naar een getikte baas. Er is altijd werk te vinden. En weer door.”

Zonder buikpijn

Peet (51): “Na drie jaar in de schuldsanering is mijn leven nu weer bijna normaal. Het is een onbeschrijfelijk gevoel om mijn kind nieuwe schoenen te kunnen geven zonder daar buikpijn van te hebben.”

Annemijn (39): “Door onze verhuizing werd ik ook verlost van een vrienden- en kennissenkring die me veel tijd en energie kostte en weinig opleverde. Het werd op meerdere manieren een verfrissende nieuwe start.”

Geluk of gelijk?

Zara (48): “Ik ben er pas achter gekomen dat vergeven en doorleven veel meer voldoening geeft dan je ergens in vastbijten. Ik heb toch liever geluk dan gelijk.”

Alcoholvrij

Ilse (49): “Stoppen met alcohol, ik zat op een fles wijn per dag, heeft ervoor gezorgd dat ik nu een normale baan heb én weer gezellig contact met mijn familie.”

Appen met oma

Lisette (71): “Als digibeet had ik tot voor kort niet eens een mobieltje, laat staan een smartphone. Mijn kleindochter heeft me met engelengeduld wegwijs gemaakt. Nu kan ik appen met iedereen en hoor ik er veel meer bij.”

Frederike (61): “Mijn ouderlijk huis is verkocht toen mijn vader in een verpleeghuis terechtkwam. Het is even van een ander geweest en vervolgens gekocht door mijn neef, die er altijd al wilde wonen. Op het naamplaatje staat nu dezelfde achternaam als er jaren op heeft gestaan, we kennen allemaal het adres uit ons hoofd. Het is fijn dat zo’n door en door vertrouwd huis een doorstart in de familie heeft gekregen.”

I love Holland

Romy (43): “Mijn man en ik houden van verre reizen maken. Omdat twee jaar geleden al snel duidelijk werd dat dit lastig zou worden, hebben we ons vaarbewijs gehaald en een bootje gekocht. Wat genieten we van varen door Nederland, heerlijk kneuterig in ons eigen gedoetje. Ik mis Azië niet.”

Natuurwonder

Nina (37): “De eerste maanden in de moestuin zijn het leukst. Zaaien en de eerste sprietjes zien komen. Elk jaar weer een wonder.”

Nooit meer stil

Tessa (42): “Poes Elsie had me door een scheiding, werkloosheid en chemo getroost. Ze is twintig jaar geworden. Afscheid van haar nemen deed me zo veel verdriet dat ik nooit meer een huisdier wilde. Maar het was toch wel erg stil in huis en ik keek uiteindelijk best vaak op de site van het asiel. Het is Koosje geworden. Mishandeld, drie jaar oud, een schat. Liever ooit weer verdriet dan de vreugde te missen van alles wat ze me brengt.”

Linda (60): “Ik dacht dat ik klaar was met zorgen. Maar mijn kleindochter Nadia van acht maanden heeft alsnog een onuitputtelijke bron van liefde en zorgzaamheid in me aangeboord. Wat een cadeau!”

Een stuk lichter

Amira (41): “Ooit was ik iemand die zei: vandaag begin ik met lijnen, net als gisteren. Maar drie jaar geleden hield ik wel vol en ben ik nu achtendertig kilo lichter. Nog altijd te zwaar, maar toch: mijn leven is er op een positieve manier door veranderd.”

Lekker verven

Vera (40): “Niet gehinderd door enig talent ben ik gaan schilderen. Ik vind het heerlijk en ik kan er helemaal in opgaan, al zal ik er verder niemand mee lastigvallen.”

Blij dat ik rij

Ingrid (63): “Toen mijn man overleed, werd ik afhankelijk van het openbaar vervoer. Hij reed altijd, ik had mijn rijbewijs laten verlopen. Op mijn tweeënzestigste heb ik het opnieuw gehaald. Ik geniet enorm van de vrijheid en zelfstandigheid die de auto me biedt.”

Sinem (47): “Na mijn scheiding zei ik: nóóit meer een man en heb ik tweeëntwintig jaar tevreden alleen geleefd. Nu ben ik zomaar smoorverliefd op Freek en het is wederzijds. Je kunt altijd opnieuw beginnen.”

Groen doen

Pinar (38): “Tegels eruit, planten en een vijver erin. Onderhoudsvrij is anders, maar het is een feest om met mooi weer in een groene tuinte kunnen zitten.”

Drie kinderen

Sanne (38): “Nadat ons tweede kind dood ter wereld kwam, hebben we lang getwijfeld of we het nog een keer zouden aandurven. Na vier jaar kregen we een gezonde dochter. Ze is geen vervanging, ik zeg altijd dat ik drie kinderen heb. Wel betekende dit een afsluiting van het verdriet, en een nieuw begin als gezin.”

Me-time

Anja (53): “Nu de kinderen het huis uit zijn, is er rust en ruimte. Ik heb zo veel meer tijd en energie dat ik meer ben gaan werken. Alles voelt als me-time.”

Aletta (56): “Drie jaar geleden kon ik amper nog lopen. Dankzij veel pijnstillers, oefeningen en een rollator kan ik nu weer een beetje uit de voeten. Elke stukje langer lopen met de honden voelt als een kleine doorstart van hoe het ooit was.”

Groot avontuur

Viviënne (53): “Op mijn eenenvijftigste voor mezelf beginnen is het grootste avontuur van mijn leven geweest. Eng, stress, geen enkele zekerheid. Maar ook: dingen op mijn manier doen, niet meer aan kantoortijden vastzitten en nauwelijks nog zinloos vergaderen. Ik ben er nog. Ik ben er weer.”

Wifi in Italië

Charissa (47): “Het begon met een cursus Italiaans voor de lol en eindigde met een klushuis kopen in Umbrië. Vrienden verklaarden ons voor gek, maar we zijn hier gelukkig. Dankzij wifi kunnen we werken. Door de verhuizing is ons leven zo veel rustiger en rijker geworden.”

Vrouwenliefde

Beaudine (51): “Toen de kinderen het huis uit waren en mijn man en ik gescheiden, heb ik eindelijk durven toegeven wat ik als puber al wist: ik val op vrouwen.”

Geen andere optie

Annelie (61): “Om eerlijk te zijn, stond ik niet te juichen toen mijn dochter en kleindochter bij ons introkken, omdat er geen andere optie voor hen was. In de praktijk vind ik het heel leuk weer bij het schoolplein te staan. Je beleeft toch alles anders met een kind erbij.”

Een nieuwe start: betere baan

Famke (56): “Jammer van mijn pensioenopbouw, maar om daarvoor nog jaren te blijven zitten in een baan waar ik met lood in mijn schoenen naartoe ga? Ander werk vinden heeft me stress bezorgd, maar ook een kick gegeven.”

Alles is goed

Jennifer (49): “Mijn leven lijkt anderhalf jaar te hebben stilgestaan door kanker. De laatste uitslag van de scans, dat alles goed was, voelde als een nieuw begin.”

Vlinders

Merel (49): “Weer verliefd worden, dat had ik na mijn scheiding niet zien aankomen, en ik was er ook niet op uit. Het is overweldigend, hoe een andere man echt alles anders kan maken.”

Arwen (45): “Stoppen met mijn affaire én met mijn huwelijk was verstandig. Mijn leven is sindsdien een stuk overzichtelijker.”

Hardop zeggen

Moniek (52): “Na elf jaar steeds zwaardere mantelzorg voor mijn man, voelde zijn overlijden als een nieuw begin voor mij. En ik schaam me niet dat hardop te zeggen.”

Nieuwe fase

Ellen (71): “Voor de laatste keer de voordeur dichttrekken van ons veel te grote gezinshuis, was pure weemoed. Die meteen weg was toen we thuiskwamen in ons comfortabele moderne appartement, dat zo veel beter past bij wie we nu zijn.”

Bestemming bereikt

Babette (41): “Ik ben de oudste van de zij-instromersopleiding, en het is hard werken. Maar op de dagen dat ik voor de klas sta, voel ik dat ik mijn bestemming heb gevonden. Nog een halfjaar, dan kan ik het fulltime gaan doen.”

Jantje (67): “Ik was mijn uitgroei zo zat dat ik het heel kort heb laten knippen. In één keer grijs, helemaal opnieuw beginnen. Mijn dochter vond het vreselijk, ik vond het een bevrijding. Heb het iets laten groeien, soms laat ik het een beetje oplichten. Rode lipstick erbij, niets meer aan doen.”

Een nieuwe start: Eigen plek

Dorine (56): “Hoewel er nog liefde is, wilde ik toch graag alleen wonen. Sinds kort heb ik een eigen flatje en spreken we eens in de week samen af. Mijn man en volwassenen kinderen vinden het nog altijd raar, maar die plek voor mezelf wil ik nooit meer kwijt.”

Ik mag er zijn

Anneke (46): “Volgens mijn ex moest ik blij zijn dat ik hem had. Nu ik aan het daten ben, ontdek ik dat er veel aardigere mannen zijn én dat ik er mag zijn.”

Het zij zo

Karin (37): “Het heeft lang geduurd voordat ik kon accepteren dat ik door mijn chronische ziekte al mijn plannen moest bijstellen. Ik heb het mezelf erg moeilijk gemaakt. Pas toen ik me realiseerde dat meer rust alles beter te managen maakte, kon ik me erbij neerleggen. Het is wat het is.”

Inge (41): “Dat er na long covid wat energie begint terug te keren, geeft me hoop dat het misschien toch nog goed komt. Alles voelt anders. Alles voelt een beetje beter.”

Kwestie van doen

Karen (42): “We gaan het gewoon doen: van twee gezinnen één samengesteld gezin maken. Het is spannend, er zijn exen en kinderen in het spel, maar na vier jaar zijn mijn vriend en ik eraan toe echt samen te gaan wonen. Nu nog een huis vinden…”

Normale buren

Anoniem (48): “Na twaalf jaar naast vrij moeilijke buren te hebben gewoond, konden we een paar maanden geleden eindelijk verhuizen. Onze nieuwe buren zijn een verademing: normale mensen van wie je mag praten in de tuin.”

Vakantiegeld

Rachel (66): “Keurig op tijd werd in november mijn eerste AOW gestort. Voor het eerst in mijn leven als eeuwige zzp’er zekerheid van inkomen. Het voelt als elke dag vakantie.”

Stefani (53): “Het contact met een nogal manipulerende vriendin was niet altijd makkelijk. Het laten doodbloeden zo mogelijk nog moeilijker. Maar wat een verademing om niet meer ‘wat nu weer?’ te denken als mijn telefoon gaat. Ik wil alleen nog mensen waar ik energie van krijg ik mijn leven.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden