null Beeld

“Achterop staat een foto van mijn moeder. Toeval?”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Stil verdriet

Ik was 18 weken zwanger van ons vierde kindje. Deze keer voelde het anders dan de andere keren. Toen ik op controle ging en meekeek op de monitor, leek het alsof de baby voorover hing. De verloskundige zei dat het niet goed was. Dezelfde dag moesten we ons melden in het ziekenhuis. We kregen te horen dat het kindje waarschijnlijk al twee weken dood in mijn buik zat. De bevalling werd opgewekt en een paar uur later gingen we naar huis zonder baby. Mijn wereld stond stil. Ik voelde me zo alleen. Ik kreeg heel vaak reacties als: ‘Gelukkig heb je al drie kinderen’ en ‘gelukkig heeft de natuur voor je gekozen’. Er waren ook mensen die helemaal niets zeiden. En mijn werkgever bleef maar bellen met de vraag wanneer ik weer aan de slag ging. Er was geen ruimte om te rouwen. Daarom wil ik het taboe rondom miskramen doorbreken. Elke ouder mag gehoord worden na deze heftige ervaring, hoe pril de zwangerschap ook was. Mijn tip: luister zonder oordeel. Als je niet weet wat je moet zeggen, zeg dat dan. Verdriet hoort ook bij het leven. Susan

Ware held

Op onze verhuisdag ging onze jongste zoon Rik de auto in met naast hem onze hond Paco en zijn knuffel Co Konijn. Toen het stoplicht op rood stond, deed Rik zijn raampje open. Hij liet Co Konijn naar buiten kijken, maar toen mijn man optrok voor groen liet hij zijn konijn vallen. Hij schreeuwde het uit. Mijn man zette de auto langs de kant, maar probeer maar eens een knuffel op te pakken op een drukke weg. Voordat wij er erg in hadden, sprong Paco door het open raampje, rende de weg op en pakte Co Konijn in zijn bek. Toen hij bijna bij ons was, werd hij geraakt door een vrachtwagen. We zijn meteen naar de dierenarts gereden. Paco had zijn poot gebroken. Dit alles heeft diepe indruk gemaakt op Rik. Hij heeft nu twee helden: Co konijn én Paco.
Jolanda en Rik Smedts

null Beeld

Ze was er even bij

Vorig jaar januari overleed mijn moeder. Vanochtend bedacht ik me dat ik zo graag weer eens met haar wilde bellen. Ik zou haar vertellen over onze kleindochter die tien weken geleden in ons leven kwam, een lang gekoesterde wens van mijn dochter en schoonzoon. Even later zoek ik mijn kleurpotloden en vind in een vergeten la een map met vragen aan mijn moeder, gemaakt door mijn oudste dochter. Mijn moeder heeft alles nauwgezet ingevuld, zelfs met foto’s erbij. Ik heb geen idee hoe die map hier is beland. Later op de ochtend komt ze nog eens voorbij. Ik print wat foto’s van onze kleindochter en schuif het foto-papier in de printer. Achteraf zie ik dat ik al eerder op de achterkant van een van die vellen een foto van mijn moeder heb geprint. Toeval? Ik koester de foto met mijn moeder en mijn kleindochter. Ze was er even bij deze ochtend. Aeltsje de Groot

Opmerking met impact

Mijn schoondochter komt uit Indonesië. Elke zomervakantie brengt zij met mijn zoon door bij haar familie, de laatste jaren ook met hun twee zoontjes. Laatst vertelde ze mij dat haar Indonesische vriendinnen de huidskleur van haar jongste zo mooi vinden. Kort daarna vroeg mijn oudste kleinzoon mij met een ernstig gezicht: “Oma, ik ben toch in een ander ziekenhuis geboren dan mijn broertje?” “Ja”, zei ik. “Nou,” zei hij, als ik opnieuw geboren kon worden, dan wil ik in hetzelfde ziekenhuis als hij zijn want ik wil zo’n zelfde kleur.” Ik schrok hier erg van. Mijn advies: denk goed na voordat je je uitlaat over iemands huidskleur. Oma

null Beeld

Ter nagedachtenis

Op 30 december 2020 overleed mijn moeder, 88 jaar oud. Na een val werd ze geopereerd. Ze genoot van het bezoek en van alle kaarten die ze kreeg. Maar toen sloeg corona toe. Ze werd positief getest en niet veel later overleed ze aan de gevolgen van het virus. Mama was Libelle-abonnee vanaf het eerste uur: ze las het blad van voor naar achter. Ze was de oudste van het gezin, ze moest al vroeg gaan werken en trouwde jong. Toen mijn vader op 56-jarige leeftijd overleed was ze verslagen, maar ze herpakte zich en besteedde veel tijd aan breien, haken en schilderen. 2020 was een naar jaar: ze mocht niet meer naar rommelmarkt, koor of kringloop en we hadden alleen contact op afstand. Ze voelde zich zo eenzaam. Nu wordt het huis verkocht en haar Libelle-abonnement is opgezegd. Ik heb besloten lid te worden ter nagedachtenis aan haar.
Henny Alkema

Juf in hart en nieren

Nog een paar maanden en dan neem je afscheid als juf. Meer dan dertig jaar heb jij je ingezet voor je leerlingen. Kijken wat een kind nodig heeft en daar zo veel mogelijk bij aansluiten. De liefde voor het onderwijs heb je overgedragen aan mij en mijn zus. We hebben vast nog veel gesprekken, want ook na je pensioen zal je onderwijshart blijven kloppen. Ma, geniet van deze laatste maanden en straks samen met pa van jullie vrije tijd. Jullie verdienen het. Liefs, Marlies

Quality time

Onze oudste kleindochter woont honderd kilometer bij ons vandaan. Regelmatig komt zij naar ons toe om met opa van 84 iets leuks te gaan doen. Zo had ze als verrassing een afspraak gemaakt bij de sportschool waar hij in zijn jonge jaren kwam. Voorlopig gaat ze twee keer per maand met haar opa naar de sportschool. Heerlijk vinden ze dat en dan heeft oma even rust. Dankjewel lieve kleindochter. Oma

Bonusdochter

Zonder broers of zussen voelde mijn dochter zich weleens eenzaam. Later, toen ze trouwde, kwam ze erachter dat ze kinderloos zou blijven. Daarom nam ze honden, die werden haar ‘kinderen’. Toen kwam er op een dag een meisje aan de deur met de vraag of zij de met de honden mocht spelen en ze verzorgen. Dit meisje is nu volwassen en gaat trouwen. Ze vroeg mijn dochter of ze haar getuige wilde zijn en of ze wilde helpen om haar trouwjurk uit te zoeken. Mijn dochter is zo vereerd en trots. Haar kinderloosheid is opgevuld door een bonusdochter. Wie weet wordt ze in de toekomst ook nog verrast met ‘kleinkindertjes’. Een moeder

null Beeld

Mijn eigen boek

Daar zit ik met mijn nieuw uitgekomen boek in handen. Ik realiseer me dat het eigenlijk niet alleen mijn boek is, het is een familieboek! Ik heb de verhalen geschreven, dat is waar. Maar mijn dochter heeft de teksten geredigeerd. Een kleindochter maakte de illustraties. Mijn schoonzoon heeft alles gebundeld en persklaar gemaakt. Een kleinzoon en kleindochter maakten de website. Weer een andere kleinzoon bedacht de titel In lockdown met de kat en hij scherpte de webteksten nog eens aan. Nooit geweten dat er zo veel werk én plezier zit in het maken van een boek. Betty de Wit (90)

Vrienden met veren

Samen zitten we op de bank te wachten op een telefoontje van het academisch ziekenhuis. Hoe zou de uitslag zijn? Wat als ze niets kunnen vinden? Volgt er een opname en op welke termijn dan? Ondertussen kijken we naar de vogels buiten in de boom. Sinds een tijdje voeren we ze en zorgen zij voor afleiding. Het roodborstje, het merelpaartje, en de drie pimpelmezen die altijd bij elkaar in de buurt blijven. Onze dochter werd inderdaad opgenomen in het ziekenhuis en kwam vandaag weer thuis. Ze moet nog een tijdje rustig aan doen, maar ze is genezen. Buiten kwetteren de vogels er vrolijk op los. Vandaag hangen we een extra bolletje voor ze op!
Een dankbare moeder

  • Productie: Laura van der Meer
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden