Agnes (51) woont in het Groningse Loppersum: “Ons huis waar we zoveel hebben meegemaakt, moest worden gesloopt”

Agnes Klunder Beeld Petronellanitta
Agnes KlunderBeeld Petronellanitta

Agnes Klunder (51) woont in het Groningse Loppersum, vlak bij Zeerijp waar op 4 oktober nog drie bevingen waren, één daarvan zelfs met een kracht van 2,5 op de schaal van Richter.

RedactiePetronellanitta

“Vóór 2015, het moment waarop de eerste herstelwerkzaamheden begonnen, was Loppersum een mooi, rustig, lommerrijk dorp. Kom je Loppersum nu binnen, dan is het één grote bouwput. Overal staan bouwkranen, overal wordt gewerkt, er rijdt bouwverkeer, er is doorlopend lawaai en er zijn wegopbrekingen. Veel bomen zijn gekapt, tuinen verdwenen. Aan de zuidkant van het dorp is een kale vlakte van 67 huizen die met de grond gelijk zijn gemaakt; in totaal zijn zo’n tweehonderd huizen gesloopt. Het is een stille ramp. Wat is er gebeurd met ons dorp? We ­schreeuwen er niet over, misschien zit dat ook in de aard van ons Groningers: stil zijn, stug zijn. Ieder vecht voor zichzelf, denk ik. Wat Henk en ik ook deden, met als eindresultaat dat ons huis gesloopt moest worden. Toen dat onlangs ­gebeurde, gaf dat een gevoel van weemoed. Ons huis, waarin we zo veel hebben meegemaakt, waar onze kinderen zijn geboren en opgegroeid, de prachtige tuin waar we zo veel liefde in hadden gestoken. In twee dagen is het verworden tot een kale vlakte met grote ijzeren hekken eromheen. De laatste jaren hadden we er door de bevingen en de door­lopende onzekerheid niet meer in geïnvesteerd. We hadden er de energie niet meer voor, je stompt af van alle ellende. Al wennen de bevingen, veroorzaakt door de gaswinning in dit gebied, niet. Die van 4 oktober, hier vlakbij in Zeerijp, staat me nog helder voor de geest. Als de aarde zomaar ­beweegt, besef je in één klap hoe klein, hoe nietig je bent. Dat het met de knip van de vingers afgelopen kan zijn. Dat je weet dat er altijd zomaar een beving kan komen, tast je gevoel van veiligheid aan.”

Trillende benen

“Er zijn er zo veel geweest, maar die ene in Zeerijp, in 2018 met een kracht van 3,4 op de schaal van Richter, herinner ik me nog haarscherp. Ik was alleen thuis, had net boodschappen gedaan en zat op de bank in de woonkamer. Ineens was er een soort grommend geluid, gevolgd door een doffe knal en daarna begon het huis te schudden. Alsof er een levensgrote container met een klap naast ons huis werd neergesmeten. Ik hoorde allemaal vreemde geluiden. Mijn instinct zei: naar buiten, nú! Maar voor ik bij de deur was, was het alweer over. Het was héél unheimisch, ik stond te trillen op mijn benen, de adrenaline gierde door mijn lichaam. Na die beving zaten er weer nieuwe scheuren in de muren. En begon ons gevecht tegen de bureaucratie. Als we toen hadden geweten hoeveel tijd en energie daarin zou gaan ­zitten, hadden we het huis meteen verkocht. Ik kan uren vertellen over al het werk, het kloppen op deuren, over ­taxaties die tot wel vier keer opnieuw gedaan moesten worden. Hoe we éindelijk iets in orde hadden, maar de ­normen intussen waren bijgesteld en we het hele tijdrovende stappen­plan opnieuw moesten doorlopen. Gék werden we ervan, zo frustrerend. Onze kinderen verzuchtten vaak: ‘Nee hè, zijn jullie daar nou wéér mee bezig?’ Uiteindelijk is het toch gelukt, ons huis is gesloopt en we krijgen een nieuw huis, maar vraag niet hoe. Niet alleen bij ons thuis waren de bevingen het gesprek van de dag: ook bij de ­bakker, Albert Heijn, het postkantoor, overal ging het over schades en ­bevingen. Ik was het spuugzat.”

Meer rust

“De afgelopen jaren zijn niet onopgemerkt aan me voorbijgegaan. Ik ben cynischer geworden, heb geleerd dat je niet op een ander moet wachten maar zelf aan de slag moet. Hadden we dat niet gedaan, dan hadden we nu, zoals zovelen, nog steeds zitten wachten. We zitten nu in een wisselwoning. Er is een soort van rust. Zielig zijn we niet, dat wil ik benadrukken. Het is ook positief dat we in een land als Nederland wonen, het geluk hebben dat er iets aan de situatie wordt gedaan – al geldt dat helaas niet voor iedereen. Als alles volgens planning loopt, is onze nieuwe woning in maart komend jaar klaar. Maar: eerst zien, dan geloven. Nu de kogel door de kerk is en er meer duidelijkheid is, is de zon weer wat gaan schijnen. Ik kijk uit naar rust in mijn hoofd, een normaal leven. Een leven zonder negativiteit. Daar verlang ik intens naar.”

Fotografie: Petronellanitta M.m.v. Arket (trui), Soft Rebels (broek), Ivylee (laarsjes)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden