null Beeld

Column

Agnes: “Aan mij heeft T. in tijden van medische crises helemaal niets. Maar nu begon het gelazer: ik moest mantelzorgen”

Redactie

Na bijna vijf jaar in het buitenland, durf ik mezelf wel online medicus te noemen. Via Facebookgroepen voor expats zoek ik de beste artsen, via Google zoek ik naar eventuele klachten, symptomen en behandelingen. Uiteraard lees ik alle reviews over de klinieken en check ik of onze voorkeur samenwerkt met de verzekering.

Zo belandde T. op de stoel bij dokter Diogo, een jonge tandarts die goddank vloeiend Engels spreekt. Hij wrikte afgelopen woensdag T.’s verstandskiezen op links er zowel boven als onder uit, hechtte de wonden en gaf T. een recept mee. Dus niks geen gaasjes en paracetamol, zoals ik op sites van Nederlandse tandartsen had gelezen. Prima. Ik was vooral enorm opgelucht dat alles goed was gegaan, maar voor mij begon het gelazer. Ik moest mantelzorgen.

Niet zorgzaam

Iets waar ik geen rekening mee had gehouden, mede dankzij online ervaringsverhalen als: “Ik at diezelfde dag nog gewoon een bord nasi.” Het ding is, gelukkig, T. heeft nooit wat. Die blaakt van gezondheid en als hij zich sporadisch eens niet lekker voelt, piept hij niet. Misschien omdat hij inmiddels beter weet; aan mij heeft hij in tijden van medische crises helemaal niets.

Ik schaam me om het te zeggen, maar ik ben totaal niet zorgzaam. Ja, voor de gezelligheid schenk ik graag wijn voor mensen in, maar ik vind pijn bij anderen enorm ongemakkelijk.

Shit, echte pijn

T. kwam een soort van vrolijk thuis van de kliniek, waarschijnlijk omdat de verdoving nog werkte. Ik bestelde een smoothie voor hem – dat doe ik dan wel – en hij dook zijn nest in. Terwijl ik lekker zat te schrijven, hoorde ik buiten een krolse kat. Of was het bij de buren? Het werd steeds luider. Zat er een poes in de badkamer? Kwam het uit T.’s slaapkamer? Ik opende zijn deur en daar lag hij, in foetushouding met betraande ogen en een opgezette kaak.

“Auw”, zei hij. Shit, dacht ik. Wat had dokter Google ook alweer gezegd? Iets met ice packs. Die hebben we, in de vorm van bevroren stukjes mango’s. Oeh, en hij had ook een lekkere cocktail aan pillen meegekregen. Ik bestelde snel guacamole bij de lokale Mexicaan, zodat hij die pijnstillers niet op nuchtere maag hoefde in te nemen en zorgde voor vers water. Verder probeerde ik als een CliniClown grapjes te maken, tot T. me bruut wegstuurde, omdat lachen te veel pijn deed.

Solidair

Dat was mijn kerst: overdag alleen op de bank en ’s avonds een filmpje kijken. Ik gooide een diepvriesquiche voor mezelf in de airfryer, T. slobberde verse, heel fijngesneden sashimi naar binnen. Hij mocht geen alcohol drinken, dus ik stond – solidair als ik ben – ook droog.

Langzaam werd zijn pijn minder, nam de zwelling af en begon hij steeds vrolijker te kletsen. Sterker nog, hij kwam gisteravond tot de conclusie dat deze kerst er eentje voor de boeken was. “Geen gedoe of stress om het vooral leuk te hebben, maar lekker chillen.”

Van excuses wegens mijn gebrek aan zorgzaamheid wilde hij niks weten. “Je doet op jouw manier je best. En er zit zowaar progressie in. Nou, als dat geen kerstwonder is…”

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 22. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden