null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Als Erica Meiland echt zo bezorgd is om moslima’s met hoofddoek, moet ze meer respect tonen”

Agnes Hofman

Ze is lifestylejournalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (42) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Ja, natuurlijk smulde ik vijftien jaar geleden van De Meilandjes, in Ik vertrek. En ik vond het enig voor ze dat ze later een eigen serie kregen en van hun gezin een succesvol bedrijf hebben gemaakt. Want ze hebben samen nogal wat meegemaakt: van felle ruzies na de coming out van Martien – Erica biechtte op dat ze hem wel kon vermoorden, omdat hij zo veel kapot had gemaakt in haar leven – tot mislukte zelfmoordpogingen en plotselinge sterrenstatus met bijbehorende drama.

Met vallen en sterker opstaan bleef het gezin samen, tot groot plezier van hun enorme fan base. Zij vreten alles wat hun idolen doen; van Gouden Televizier-ring en wijn business tot kleding boetieks en bestsellerboeken. Na Martien heeft Erica nu ook haar verhaal verteld aan Jan Dijkgraaf, in het verse boek Erica, de motor achter de Meilandjes.

Zorgelijk

En daarin doet ze uitspraken waar ik nogal van schrok. Zoals “Rot op joh, met je burka!” omdat er volgens Erica geen meisje is dat in de zomer op de fiets een hoofddoek wil dragen: “Je wil gewoon de wind in je haren voelen. Dat is vrijheid.” Ook heeft ze zich ‘verdiept’ in het Joodse geloof: “Daar worden vrouwen ook allemaal onderdrukt en hebben ze dat gekke bijgeloof van twee aanrechten, en dat je geen beesten mag eten met hoefjes… Ik heb daar niks mee. Ik vind dat allemaal zo’n onzin.”

Natuurlijk mag Erica dat allemaal vinden. En ze kan het zelfs uitspreken, zonder enige consequenties. Voor Erica zelf, dan. Haar fans zijn het namelijk roerend met haar eens. En dat is zorgelijk. Vooral voor de gesluierde vrouwen – door Erica gespot in de Hoofdstraat in Noordwijk – die ze bruut wegzette als pinguïns.

Te gecompliceerd

Ze draagt als ‘persoon met invloed’ niet bepaald bij aan acceptatie en inclusie. Dit boek kan zelfs een reden zijn voor nare blikken en verbale haat op straat: “Haha, daar lopen de pinguïns van Erica!” Of de dames in kwestie vrijwillig bedekt zijn of niet, doet er dan niet toe. Zij worden afkeurend aangekeken, zij ontvangen lelijke opmerkingen.

Erica’s excuus – ‘ik vind het zo jammer voor die vrouwen’ – gaat er bij mij niet in. Als Erica echt zo bezorgd was om het levensgeluk van gesluierde vrouwen, zou ze het gesprek aangaan. Respect tonen. Zich oprecht met een open blik verdiepen en er zo achter komen dat het thema hoofddoek nogal complex is. Te gecompliceerd voor een amateurtheologe met een mening en een groot publiek.

Vrouwen die zelf de regie nemen

Ja, er zijn vrouwen die hem liever niet dragen. Maar er zijn ook vrouwen die zich er juist prettig bij voelen en hier geheel vrijwillig voor kiezen. Sterke, zelfverzekerde en vaak succesvolle vrouwen die de regie nemen over hun leven. En over wat ze op hun hoofd dragen. Zij werden niet genoemd in het boek van Erica. En zij waren ook niet uitgenodigd aan tafel bij Eva Jinek, waar Erica zonder al te veel kritiek haar boek en controversiële standpunten mocht promoten.

Is gratis media-aandacht, snel scoren en het verkopen van nog meer boeken echt belangrijker dan anderen in hun waarde laten? Een beetje hypocriet, niet? Want Erica en haar gezin zijn uiteindelijk happy geworden door boven alles zichzelf te zijn en te blijven. Waarom gunt ze dat een ander niet?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden