null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Ben ik niet goed genoeg voor een leuke man?”

Agnes Hofman

Agnes baalt toch van haar single bestaan. Ze realiseert zich dat het leven op een boerderijtje best eenzaam kan zijn.

Ineens viel zaterdag het kwartje: ik was de afgelopen week nogal down, maar ik kon mijn vinger er niet precies opleggen. Dit zou toch een leuke periode moeten zijn, met een eigen huisje in het vooruitzicht. Nee, niet die boerderij van mijn meest recente column. Dat bleek een juridische slangenpoel waarop we nooit een hypotheek kunnen krijgen. Gelukkig staan er plenty vergelijkbare mini-boerderijtjes te koop en ben ik nog steeds positief dat we snel een leuk eigen stekje vinden.

Dus daar komt dat sombere gevoel niet vandaan. Nee, het ligt aan mij. Waar zoon T. vol enthousiasme is over de farm – “Na wat research heb ik besloten dat jij gaat composteren met wormen” – lag ik de afgelopen week vooral wakker. Want dit is altijd mijn droom geweest. Al van kleins af aan. Maar in die fantasie, inclusief wit hek rond het perceel, was er altijd een man des huizes. Een romantische partner. Een... maatje. Bah.

Onbewust hield ik altijd rekening met een man. Ging ik ervan uit dat mijn prins in de witte elektrische auto ooit wel zou komen. En toen dat niet gebeurde, nam ik mezelf op mijn veertigste stoer voor dat ik absoluut geen man wilde. Waarschijnlijk om mezelf te troosten of moed in te praten. Om vragen en opmerkingen als: “Maar je bent zo’n leuke vrouw...” te pareren.

Nee, ik heb geen zin in datingdrama, in teleurstellingen of spelletjes. Maar een echt leuke man, Mijn Man, zou ik natuurlijk niet laten lopen. Daar had ik wel iets mee willen opbouwen, om uiteindelijk samen op mijn gedroomde boerderijtje neer te strijken.

De realiteit is echter dat ik het alleen ga doen. Ja, met T. Maar toch alleen. Hij zoekt een eigen plek in de grote stad en zal in de weekenden een paar uurtjes langskomen om bij te kletsen en te helpen. De rest van de tijd zit ik alleen, met de toekomstige asielhond die ik Lewis of Lola ga noemen.

Mensen leren kennen als veertigplus single vrouw is lastig. Stelletjes adopteren me niet als huisvriendin. Zou ik andersom ook niet doen, als ik een man had en een vrijgezelle vrouw met een F-cup opeens kwam aanwaaien in ons dorpje. Die ouwe vrijster zou ik ook op beleefde afstand houden. En ik weet niet of ik – met mijn toch wel complexe persoonlijkheid – een enorm goede match ben voor een lokale, nuchtere en no nonsense Miguel op zijn tractor.

Ben ik überhaupt wel een goede match voor iemand? Ben ik gewoon niet gemaakt voor een relatie? Of ben ik niet goed genoeg voor een leuke man? De enige zekerheid die ik straks heb, is dat ik enorm druk zal zijn. Te druk om uitgebreid te daten. Naast mijn werk ga ik eten verbouwen en conserveren. Zal er hout gehakt of besteld worden en iemand – ik dus – zal toch die open haard moeten aanzwengelen, want aan centrale verwarming doen ze hier bijna niet. Waar ik vervolgens in mijn eentje – met Lewis of Lola – voor ga liggen, op een deken van faux fur.

En daar lag ik dus wakker van. Van het besef dat ik waarschijnlijk toch echt alleen zal eindigen. Ja, ik ben trots dat mijn boerderij er eindelijk van lijkt te komen, omdat ik zo hard heb gespaard. Dat zoon T. zal uitvliegen om een eigen leven op te bouwen. Dat ik geen man nodig heb om mijn dromen te realiseren. Maar toch... een sterke schouder om even op uit te huilen zou nu, met alle grote beslissingen die ik moet nemen, echt heel welkom zijn...

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden